Rozmowa · Titus Hardie

„Macie jakikolwiek trop, gdzie się udała Ruby?”

„Jest gdzieś niedaleko. Tyle wiemy, bo nie zabrała swojej ciężarówki. Porusza się pieszo”.

„Kurwa, koleś, powodzenia. Ona zna okolicę jak własną kieszeń. W życiu jej nie znajdziesz”.

„Taa, Al” – rzuca mu ostre spojrzenie. „I my też jej nie znajdziemy”.

„Ona nie jest już...” – mężczyzna gapi się w swoje piwo – „...kandydatką na Hardiego, co nie?”

„Nie jest, Glen”.

„Wiesz, co robi z częstotliwościami ULAN?”

„Z czym? Nie mam pojęcia” – rozgląda się. „Chłopaki?”

„Twierdzi, że... buduje...” – mówi bardzo cicho – „...emiter szaroty”.

„Co?”

„Rozmawialiśmy o sprzęcie radiowym. Mówiła, że zajmuje się częstotliwościami ULAN i czymś związanym z szarotą. Więcej nie wiem”.

Facet ledwo rozumie, co sam mówi.

„Słyszałeś. Coś tam do szaroty” – zamyka temat.

Masz wrażenie, że się dowiesz. I to całkiem niedługo.

„Możesz mi powiedzieć, gdzie na wybrzeżu powinienem rozpocząć poszukiwania?”

„Jasne – jest tam trochę chlewów. Miasto z pustaków. Mieszkający tam rybacy nie chcą dołączyć do Związku, więc to jedyne miejsce, którego nie przeszukaliśmy”.

„Podobno mają tam chatę, w której czasem zbierają się ćpuny. Pora, abyś pokazał, na co cię stać”.

„Więc tam zaczniemy” – odpowiada porucznik, zapisując szybką notatkę. „Jeszcze jedno pytanie: jak wygląda Ruby?”

„Męska uroda. Włosy czerwone, farbowane. Wygląda jak kierowca ciężarówki”.

„Więc tam zaczniemy. Jeszcze jedno pytanie: jak wygląda Ruby?”

„Czego się bała?”

„Mówiłem już – ciebie”.

„Mnie osobiście?”

„Tak – ciebie, gliny z bokobrodami i w disco-wdzianku”.

I z dziurą w sercu. To przede wszystkim.

„Przykro mi. Boże, czemu wszystko wokół ucieka na sam widok mojego cienia?”

„Najwyraźniej masz taki wpływ – zwłaszcza na kobiety” – stwierdza, patrząc na ciebie.

Tak. To już druga, która próbuje ci się wymknąć.

„Wiesz, gdy zobaczyłem, jak tu przykuśtykałeś, to na początku myślałem, że ona ma paranoję albo wciągnęła trochę własnego towaru, ale...” – mierzy cię wzrokiem. „Teraz nie jestem tego taki pewny”.

„Pewnie pamięta mnie z moich śpiewackich czasów”.

„Taa, bardzo zabawne. Ale ona się nie śmiała” – stwierdza, patrząc na ciebie.

„Nie zapominaj o śmiesznym krawacie”.

„Jak mógłbym zapomnieć” – kiwa głową, patrząc na twój krawat.

Ty i ja zatańczymy w blasku księżyca, pod miliardem gwiazd.

„Nie dziwne, że się boi. Przybyłem obwieścić zakończenie ludzkiego eksperymentu”.

„Jasne. Ludzki eksperyment. Bardzo zabawne” – patrzy na ciebie bez cienia uśmiechu na twarzy.

„Nie rozumiem, czemu miałaby się bać. Jestem zwykłym gliną mającym w głowie zwykłe myśli”.

„Jasne – zwykły” – odpowiada bez cienia uśmiechu.

„I z dziurą w sercu”.

„Czemu nie? Zassałeś lufę tej spluwy, jakby ktoś cię nieźle wydymał”.

„Czemu nie?” – pyta, wpatrując się w twoją pierś. „Wyglądasz, jakbyś był gotowy na zrobienie czegoś nieźle porąbanego, bo jakaś sikorka cię wydymała”.

„Mnie? W sensie MOR-u?”

„Nie – ciebie. Gliny z bokobrodami i w disco-wdzianku”.

„Kiedy zniknęła?”

„W piątek po południu. Zaraz po twoim przyjeździe. Dowiedziałem się, że MOR jest w mieście i chwilę później przyszła, żeby się ze mną zobaczyć. Powiedziała, że wyjeżdża. To wtedy mieliśmy naszą małą... konwersację”.

„To niewiele, ale wystarczy”. (Ruszaj!)

„Będzie musiało” – wyciąga rękę.

Potrząśnij ją.

Uścisk jego dłoni jest mocny i solidny. Jakbyś trzymał kawałek niewygładzonego granitu.

Nie tylko granitu – również niezwykle zagęszczonego materiału na sierżanta MOR-u.

„Powinieneś być gliną, Titus”.

„Kiedy wreszcie wbijesz to sobie do tego swojego durnego łba?” – prycha. „Już nim jestem – za to nie byłem pewny co do ciebie”.

I wciąż nie jest. Ludzie nie boją się dobrych gliniarzy tak, jak Ruby bała się ciebie – myśli. Po chwili odwraca się do swoich ludzi.

„Kiedy wreszcie wbijesz to sobie do tego swojego durnego łba?” – prycha. „Już nim jestem – za to nie byłem pewny co do ciebie”.

Nie mów tego głośno.

Nie. On już jest sierżantem. Czujesz to. Nie był tylko pewien, czym jesteś ty.

Wiesz, zwykle tego nie robię – po prostu robię różne pomiary – ale...

[Odejdź].

„Mówiłeś, że miło by było mieć laboratorium balistyczne. Używajcie naszego. Zróbmy z was prawdziwe siły porządkowe”.

„Jak MOR?” – puszcza twoją rękę. „Wy to jesteście prawdziwą policją – na usługach Wild Pines. Wszyscy tutaj to wiedzą. Więc uważaj na siebie”.