Rozmowa · Titus Hardie

„Ja nie. Widzę tylko gliniarza, który się zaraz zabije. Znowu”.

„Zaraz się zabije. Znowu” – wytatuowany mężczyzna spogląda na ciebie z odrazą.

„Stracił partnera, tego okularnika. Gliniarze nie umieją funkcjonować bez swoich przydupasów”.

„Właśnie pokazałem ci odtylcową broń, którą mogłoby zdobyć nawet dziecko”.

„Pokazałeś mi stary połamany kij od miotły – ale masz rację” – kiwa głową.

Czas przypieczętować sprawę. Pokaż im kulę.

(Pokaż im kulę). „Oto kula, która tego dokonała. Kaliber 4,46 mm. Taki sam ma Belle-Magrave”.

Blondyn rzuca okiem na spłaszczoną przyczynę zgonu w torbie na dowody i mówi:

„Taa, cholerstwo ma płaszcz. I kaliber 4 mm...”

„Łoooł...”

„A niech mnie...” – stwierdza, podążając wzrokiem za torbą na dowody, którą wkładasz do kieszeni. „Nie jest to dowód, ale to możliwe narzędzie zbrodni – blisko niej. Trochę zbyt blisko”.

Mruży oczy. „Byłeś dokładny. Muszę ci to przyznać”.

Nie popadajmy w dramatyzm.

Oczywiście.

Pokazałeś mu właśnie broń odtylcową!

Nie wiesz. Bądź szczery.

Nie czeka na odpowiedź. „To przeczy twojej teorii, że każdy ma spluwę. Jeśli narzędziem zbrodni była wojskowa broń, to skąd miałaby ją mieć Ruby?”

„Ustaliłem już, że Ruby handluje narkotykami. Mogła przemycać też broń”.

„Cholera jasna, to chyba twój ulubiony temat, co?” – pyta, uderzając dłonią w swoje udo. „Wracasz do tego co pięć pieprzonych sekund!”

Ostrzegał cię, żebyś o tym nie wspominał. Najlepiej będzie się z tego po prostu wycofać.

Zaraz puszczą mu nerwy.

„Dobra, Titus. Nie poruszam tego tematu, skoro dotyczy on waszych jakże istotnych interesów”.

„Dobra, glino – ona ma powiązania” – kręci powoli głową. „Wiem, że mogłaby mieć dostęp do broni – ale i tak nie znaczy to wcale, że ją miała”.

To wszystko, czego potrzebowałeś. Wątpliwość.

„Twierdzę tylko, że po tym, co widziałem w jej szoferce, wnioskuję, że bez problemu mogłaby zdobyć i broń”.

„Problem? To Revachol – tu nawet koksiarze z siłowni mają karabinek. Nikt nie ma »problemu« ze zdobyciem broni. Po prostu nigdy nie widziałem, żeby miała przy sobie broń”.

Musi odnosić się do jakiejś ich dawnej sprawy.

Złości się, bo wie, że masz rację. To, co mówi, potwierdza tylko twoją hipotezę.

„Nie powiedziałem, że udowodnię, że miała broń, która posłużyła w zabójstwie, tylko że musimy ją znaleźć”. (Przejdź dalej).

„No nie wiem, glino. Może najpierw znajdziesz swoją własną zaginioną broń?” – facet z tatuażami zaczyna śmiać się z własnego żartu.

Hej! Zaginiona broń! Zgubiono-znaleziono!

„Spokojnie, Al. To nie jest wieczorek komediowy”.

„Titus, chyba nie bierzemy tego na poważnie pod uwagę, co nie?!” – prawie wstaje na równe nogi. „Ruby nie zrobiłaby tego... Po co miałaby coś takiego robić?”

Faza trzecia. Motyw. Ostatni element.

I najważniejszy. Załatw to, a dadzą ci ją na talerzu. Pamiętaj, żeby go nie wkurzać. To nigdy nie działa.

„Titus, na pewno też to dostrzegasz. To się kupy nie trzyma, musimy z nią porozmawiać”. (Przejdź dalej).

Cisza. Rozgląda się po pomieszczeniu.

Starszy mężczyzna w kącie kiwa głową.

Delikatne skinięcie głową. I kropla zmieszanej z tytoniem śliny na jego ustach.

To jedyna opinia, która go interesuje.

„Taa – widzę” – zgadza się z tobą i odstawia piwo. „Jest jeszcze jedna rzecz, nad którą się zastanawiałem. Odkąd zapytałeś mnie, gdzie ona jest. Dodaj ją sobie do swojej listy podejrzeń, jeśli chcesz”.

„Po prostu nie wiem” – uśmiecha się osobliwie. „Nie wiem, gdzie się podziała. Po prostu wstała i sobie poszła. I była nieźle wystraszona. Nie chciała mi powiedzieć, dokąd się wybiera – chociaż próbowałem wszystkiego. Chcesz wiedzieć dlaczego?”

„Dlaczego?”

„Bała się, że powiem tobie” – odpowiada, patrząc ci prosto w oczy. „Może miała rację. Pewnie już bym ci się wygadał”.

„Wiedziała, że istnieją obciążające ją dowody – i że je znajdziemy. To typowe zachowanie podejrzanego. Dlatego ucieczka jest zawsze okolicznością obciążającą”.

„Być może” – odpowiada, znowu wyglądając za okno. „Zapytaj ją, jeśli ją znajdziesz. Ale nie będzie to łatwe. Już ona się o to postarała”.

„Wiedziała, że znajdę dowody przeciwko niej? Jak myślisz?”

„Pytanie nie brzmi »czemu go zabiła?«, tylko »czemu próbowała to zamieść pod dywan?«”.

„I jak przypuszczam, na to też masz jakąś hipotezę, glino?”

„Mogła po prostu tuszować swoją własną winę, Titus”.

„Pomyśl o tym – po co robić to wszystko? To był jej pomysł, prawda? To powieszenie? Zgodziliście się, ale to ona to proponowała”.

Cherlak mruży paciorkowate oczy. „Normalnie miała cały ułożony plan i w ogóle. Zaraz po tym, jak zeszła na dół...”

„Ty tak serio, Kosior? Klaasje chciała pogadać z inną dziewczyną, i tyle. Po prostu była tam pierwsza. Nawet ja mógłbym wymyślić taki plan, gdybym był pierwszy”.

Czas na pokaz logiki.

„Kosior, załóżmy, że ty go zabiłeś...”

„Nie zrobiłem tego, zjebie! To nie był mój plan”.

„Chyba jednak tak...”

„To tylko eksperyment myślowy. Pomyśl, Kosior – zabiłeś go. Dostałeś się na górę. Oddałeś strzał. Wróciłeś na dół...”

„Wolałbyś stanąć przed sądem wraz z kumplami? Za zbiorowy lincz? Czy sam za morderstwo?”

„Pierdol się, typku. W życiu bym tak nie wydymał swoich kumpli” – piszczy zagniewany. „A już na pewno nie dla jakiejś panienki...”