Rozmowa · Titus Hardie

„Jest tak, jak mówi Kim”.

„Pieprz się...” – mężczyzna nie jest w stanie uwierzyć w to, co słyszy. „Najpierw mówi, że to ona go zabiła – a teraz, że jest też lesą*? To kłamstwo!”

„No dajcie spokój, chłopy. Przesiaduje z wami. To nie może być dla was zaskoczenie”.

„Ta, na pewno nie. Ruby ma większe jaja niż emu. Trzeba by być idiotą, żeby nie zau...” – rozgląda się. „Słuchajcie, nie tylko ja wiedziałem, prawda?”

„Najwyraźniej miała słabość do Klaasje”.

„Słabość? Masz na myśli...” – pochyla głowę na bok i milknie.

„Nie rozmawiajmy o tym, to niepotrzebne szukanie sensacji”.

„Nie, nie” – mruży oczy. „Zagłębmy się w to – co ci powiedziała?”

„Nic, naprawdę”.

„Gówno ci powiedziała” – kręci głową. „A nawet jeśli, to same kłamstwa”.

„Może go zabiła, bo myślała, że wkupi się tym w twoje łaski?”

„Zdarzało ci się wyrażać niezadowolenie z powodu obecności najemników w Martinaise, prawda?”

„Zabicie kogoś w mojej dzielnicy? W ten sposób nie zdobywa się przychylności Titusa Hardiego. Ona musi to wiedzieć...” – odpowiada, pocierając brodę, i patrzy za okno.

To ten rodzaj pocierania brody, który pocieracze bród, często przywódcy, wykonują, kiedy myślą o karze.

„Może to wszystko część próby zmiany przywódcy? Wymierzonej w ciebie, Titus”.

„Nie ma żadnej cholernej próby zmiany przywódcy” – odpowiada wściekły. Po chwili uspokaja się. „Już zaczynałem traktować cię poważnie, glino, a ty wyjeżdżasz z takim gównem”.

„W mordę. Teraz to po prostu rzuca w nas gównem z nadzieją, że coś się przyklei”.

„W porządku...” – wkracza porucznik. „Wykluczyliśmy wewnętrzny konflikt. Tak to się właśnie robi: wyklucza się możliwości. Pamiętaj, że Ruby też możemy tak wykluczyć. Właśnie o to tutaj chodzi”.

Musi być w tym ziarnko prawdy, skoro Titus zareagował tak gwałtownie. Nie lubi, kiedy ktoś podważa jego autorytet.

„Nie ma żadnej cholernej próby zmiany przywódcy” – odpowiada wściekły. Po chwili uspokaja się. „Przestań myśleć o pierdołach. To poważna sprawa”.

„Taki drobiazg: Ruby miała w ciężarówce plakaty. Z dawnymi gwiazdami filmowymi”.

Spojrzenie Titusa spotyka się z twoim: „Taa, no i...?”

„I nic. Po prostu tam były”.

„Nie zrozum mnie źle, lubię popatrzeć sobie na dziewczyny z plakatów, ale my tu rozmawiamy o morderstwie”.

„Na plakatach były wyłącznie kobiety. Jedna wyglądała zupełnie jak Klaasje”.

„Nie no... A czego się spodziewałeś? Nie była p**łką – jasne, że miała wszędzie plakaty z babkami. Żebyś widział moją* pieprzoną chatę. Cycki dosłownie w każdym kącie”.

Wykonuje w swej głowie karkołomne fikołki, byle tylko uratować własną wizję świata.

„Kiedy Klaasje zeszła na dół, Ruby wydawała się wiedzieć, że coś jest nie tak”.

„Nie, człowieku. To Ruby. Ma wszystko ogarnięte” – wyjaśnia. „To jej najmocniejsza strona. Dlatego jest taka dobra”.

„Poza tym, człowieku, jest wiesz, kobieca intuicja. Baby z babami gadają” – rzuca okiem na Titusa. „Dlatego trochę potrzebujemy w ekipie kogoś, z kim będą chciały rozmawiać”.

Eugene chce mieć w ekipie kobietę, żeby mogli wykonywać swoją pracę. To musi być trudne. Połowa Martinaise to kobiety...

„Tak”. (Przewróć oczami). „Kobieca intuicja. To właśnie to. Masz rację, Eugene”.

„Tak...” – mężczyzna nie wydaje się szczególnie pewny siebie.

„W policyjnym dochodzeniu nie ma miejsca na myślenie życzeniowe” – wyjaśnia porucznik Eugene'owi łagodnym, ale stanowczym głosem.

„Poważniejszą kwestią do rozważenia – której wolicie unikać – jest to, że wiedziała, co się wydarzyło, bo to ona to zrobiła”.

Wie, że unika poważniejszego wniosku. Titus zresztą też.

„Tak, właśnie. Czemu nie, człowieku?”

„Tak, po prostu wzięła i wszystko sobie ogarnęła. I stąd wiedziała”.

„Tak...” – mężczyzna nie wydaje się szczególnie pewny siebie.

„W policyjnym dochodzeniu nie ma miejsca na myślenie życzeniowe” – wyjaśnia porucznik Alainowi łagodnym, ale stanowczym głosem.

„Bardziej logiczny wniosek – którego wolicie unikać – jest taki, że wiedziała, co się wydarzyło, bo to ona to zrobiła”.

„Tak, niektórzy ludzie ogarniają gówno wokół. Co w tym złego?”

„Albo wiedziała co się stało, bo to ona go zabiła”.

„Nie taka znowu przydatna” – odpowiada, spoglądając na Alaina, a później na Eugene'a.

„Kurwa mać...” – klnie blondyn z udręką w głosie, która każe mu wpatrywać się intensywnie w jego zapiekany chleb czosnkowy.

Zdrada nie jest bezbolesna. Nawet myśl o niej uwiera.

„Dobra” – kiwa głową. „Mów dalej. Też zaczyna ciekawić mnie kilka rzeczy”.

„T, chyba nie bierzemy tego na poważnie pod uwagę, co nie?!” – prawie wstaje na równe nogi. „Ruby nie zrobiłaby tego. Po co miałaby coś takiego robić?”

„Dobra, glino” – kiwa głową. „Mów dalej. Dam ci znać, gdy będę miał dość”.

„T, chyba nie bierzemy tego na poważnie pod uwagę, co nie?!” – prawie wstaje na równe nogi. „Ruby nie zrobiłaby tego. Po co miałaby coś takiego robić?”

(Pokaż im staroświecki karabin). „W Martinaise można ot tak znaleźć broń taką jak ta”.

„To mi wygląda na zabytek – Belle-Magrave...” – bierze broń w rękę, przygląda się jej i oddaje ci. „Niesprawny. Skąd go masz?”

„Pod księgarnią jest piwnica. Był tam schowany. Wraz z innymi, identycznymi”.

„Dwadzieścia, może trzydzieści karabinów, Titus. Wszystkie zepsute – ale mimo to było ich zbyt wiele. I na pewno jest więcej takich skrytek”.

„Jasny szlag, musimy zamknąć tę dziuplę na dobre”.

Kiwa głową. „Do tego to cholerna broń odtylcowa – znajdź działającą sztukę i masz wojskową spluwę strzelającą amunicją z płaszczem” – kręci głową.

Widzi to. Wszystko składa się w całość. Musi.

„Dobra, rozumiem, o co ci chodzi – wala się tam broń” – kręci głową. „Cholera, myślałem, że znaleźliśmy wszystkie stare składy. Dlaczego te spluwy wciąż tam były?”

„Przegapiliśmy ledwie jeden. Ruby nie zna tego miejsca, szefie. To tylko te gliny wygrzebują takie gówna”.

„Też niedziałające?”