Rozmowa · Titus Hardie

„Kociaka?”

„Może być. Chodzi o to, że to tylko zardzewiały kołowrót – nie wciągnąłby jej na dach”.

„W warsztacie były maszyny do pinballa. Wciąż sprawne”.

„Dobra – i co to ma, do kurwy, wspólnego z Ruby?”

„To było tylko spostrzeżenie. Przejdźmy dalej”.

Z niechęcią daje ci znak, abyś kontynuował.

Wykonuje gest swoją puszką. A więc jeszcze go nie przekabaciłeś! Ten facet odpuszcza tylko wtedy, kiedy całkowicie skupi się na czymś innym.

„Nic. Pomyślałem po prostu, że moglibyśmy kilka dać tu na dół. Wstawić nowe maszyny”.

„O w mordę, moglibyśmy? Znaczy, no...”

„Byłoby świetnie – rozwaliłem ten rojalistyczny automat już jakieś dwadzieścia razy”.

„Dobra, dobra – możemy powiedzieć barmanowi, żeby sprowadził je na dół. Co jeszcze?”

„Co jeśli są jakoś powiązane z mordercą? Pinballowym Mordercą?”

„Cholera jasna, glino – jaja sobie robisz? Wiesz, że to nie był żaden pieprzony Pinballowy Morderca!”

Nie mów nic zabawnego. Wygląda na spokojnego, ale rzucasz poważne oskarżenia pod adresem... jednej z nich.

„To tylko eksperyment myślowy. Kontynuujmy” – kiwa głową w twoim kierunku.

„Szefie, ale może...” – wtrąca się blondyn. „Jedna taka maszyna jest warta ponad 500 reáli”.

„To nie było to. Kończymy z tymi bredniami, jeśli nie masz nic lepszego, glino”.

„Czy ustaliliśmy już jasno, że Ruby mogła mieć dostęp na dach w czasie, kiedy zastrzelono ofiarę?” (Przejdź dalej).

„»Jasno«?” – kręci głową. „Gówno macie. Ustaliliście tylko możliwą trasę prowadzącą na dach – której nawet nie znaleźliście”.

„A nawet jeśli, to przejście nie umieściło kulki we łbie najemnika. Użyto do tego spluwy. A Ruby nie ma spluwy”.

Faza druga: broń sprawcy. Wsadź jej do ręki spluwę. A jeśli nie zdołasz, to rzuć na nią choć cień podejrzeń (w kształcie spluwy).

Nie zaprzeczaj tylko sam sobie. Jeśli coś nie brzmi jak „TO WINA RUBY” – może tego nie mów?

Ale co jeśli w ten sposób przegapisz interesujące informacje? Wybór należy do ciebie, ale...

„Miejscowy lombard sprzedał moją zaginioną broń kobiecie. Może właśnie jej?”

„Zgubiłeś swoją spluwę?!” – blondyn jest zaskoczony. Nawet się nie śmieje.

„Co za przygłup!”

Olbrzym pochyla się w twoim kierunku. „Powiedz... Zgubiłeś tę spluwę przed morderstwem?”

„Yyy...”

„Nie. I Ruby nie użyła twojej zgubionej spluwy, żeby go zabić”.

Przestań myśleć o tej zgubionej spluwie, do cholery. Bo zawału w końcu dostaniesz.

„To był tylko myślowy eksperyment. On nie zgubił swojej broni. Kontynuujmy”.

„To po chuj prosił cię o twoją broń, co? Jak próbował się zastrzelić czy co tam... Bo nie ma własnej!”

Rozsądny i logiczny wniosek. Zrób coś. Nie jest dobrze.

„Ja jebię, szefie” – mężczyzna z tatuażami nagle zaczyna rozumieć. „To dlatego prosi o broń tego drugiego. Bo swojej własnej nie ma”.

„Tak”.

„Nie. I Ruby nie użyła twojej zgubionej spluwy, żeby go zabić”.

„Nie”.

„Oczywiście, że nie” – prycha. „I Ruby nie użyła twojej zgubionej spluwy, żeby go zabić”.

„To był żart”.

„Jasne” – prycha. „Zabieraj stąd swój żałosny zadek – Ruby nie użyła twojej zgubionej spluwy, żeby go zabić”.

„Przyjrzałem się kuli, która go zabiła. Była płaszczowa”.

„I...?” – mężczyzna wzrusza ramionami i spogląda na ciebie.

„To znaczy, że wystrzelono ją z karabinu ładowanego od tyłu. Wojskowy sprzęt” – wyjaśnia i zwraca się do ciebie: „Nawet milicyjne małpy nie mają czegoś takiego”.

Nie czeka na odpowiedź. „To przeczy twojej teorii, że każdy ma spluwę. Jeśli to była wojskowa broń, to skąd miałaby ją mieć Ruby?”

Zaraz, czy on powiedział, że nie macie dużych spluw?

Nie, po prostu powiedz, że jesteś z nim szczery. Nie antagonizuj go.

Pieprzyć szczerość – pokazałeś mu właśnie broń odtylcową!

„Mówię po prostu szczerze, co wiem”.

„Jasne” – Titus kiwa głową. „To bardzo uprzejme z twojej strony, więc pozwól, że odwdzięczę ci się tym samym: ona ma powiązania. Sam-wiesz-z-czym”.

Z przestępczością zorganizowaną. Pewnie w Jamrock. Nie jest zbyt wylewny – to żadna niespodzianka.

„Może mieć dostęp do broni półautomatycznej. Ale to mocno naciągana teoria”.

„Nie uwierzyłbyś, jakie rzeczy mamy w MOR-ze”.

„Nie muszę w nic wierzyć. Wiem, że całe gówno macie” – odpowiada, mrużąc oczy.

„To, że coś jest rzadkie, nie znaczy, że niedostępne”.

„Glino – to właśnie to oznacza”.

To nie był mocny argument.

„Racja. Nigdy nie rozwiążę tej sprawy, jest zbyt skomplikowana”.

„Co, rozpłaczesz się tu teraz?” – mruży oczy, jakby sprawdzał, jak bliski jesteś płaczu.

„Nie, nie rozpłacze się” – odpowiada porucznik i spogląda na ciebie, jakby chciał się upewnić. Po chwili znowu przenosi wzrok na Titusa. „Po prostu jesteśmy bardzo zestresowani. Ta sprawa musi zostać rozwiązana – i to szybko, zanim wydarzy się coś złego”.

„Właśnie dlatego musimy jak najszybciej z nią porozmawiać. Mamy podstawy do zadania jej pytań – wszyscy to chyba widzą”.