Rozmowa · Titus Hardie

„Wybrzeże to niebezpieczne miejsce – dla policjantów”.

To nie groźba. To ostrzeżenie.

„Mówiłeś, że miło by było mieć laboratorium balistyczne. Możecie używać naszego”.

„Nie. Obejdzie się” – odpowiada, puszczając twoją dłoń.

„Czemu nie? Mógłbyś zmienić tę grupę w prawdziwą policję” – wyciąga rękę. „Boisz się, że będziesz musiał naprawdę przestrzegać prawa?”

„Prawo bogatych chłoptasiów to ściema” – odpowiada, potrząsając jego dłonią. „Działa tylko dla paniusi z Wild Pines. Więc zatrzymajcie sobie to swoje laboratorium – i uważajcie na siebie”.

„Wybrzeże to niebezpieczne miejsce”.

Odejdź.

„Dupek do samego końca. Jak chcesz – chuj ci w ryj!” – nie brzmi na zdenerwowanego, mimo że krzyczy.

„On ma rację, wiesz?” – zauważa oschle porucznik. „Świetna robota, ale niepodanie ludziom ręki – to było trochę dziwne”.

„Szukaliście jej?”

„Trochę – na wybrzeżu”.

„Gdzie dokładniej już jej szukaliście?”

„Dokładniej? Na wybrzeżu. Za śluzą” – skinieniem głowy wskazuje południowy zachód. „Nie jest stąd, więc myślę, że właśnie tam się ukrywa”.

Kto zajmuje się tymi poszukiwaniami? Wszyscy są tutaj.

„Wszyscy jesteście tutaj. Kto szuka?”

Wzrusza ramionami. „Lizzie musiała się przewietrzyć”.

„Czyli nie poszła powiedzieć o wszystkim Evrartowi”.

„Nikt nie chodzi do Evrarta, żeby mu coś przekazać. Dowiaduje się tego, co musi wiedzieć – i to szybko”.

To się nazywa... Zdaje się, że radio. Ogrodniczka mogła cię znów wykiwać, kiedy stąd tak nagle wyszła. Ma swój własny plan.

„Ogrodniczka? Ale ona poszła powiedzieć Evrartowi”.

„Jesteś bystrym gliną, ale głupim człowiekiem – nikt nie chodzi do Evrarta, żeby mu coś przekazać. Jeśli musi coś wiedzieć, to dowiaduje się szybko”.

Nie.

Jasne. To był ktoś inny. Zdaje się, że mamy też dziewiątego chłopaka Hardiego.

„Gdzie jej szukaliście?”

„Dzięki za powtórkę, Titus”. (Zakończ).

Wzdycha ciężko. „Jeszcze coś, glino?”

„Co jeszcze powiedziała ci o mnie Ruby?”

„Powiedziała, że śmiesznie się ubierasz” – prycha. „I że nie odpuścisz”.

Nigdy. Dopóki nie rozwiążesz tej sprawy. A potem następnej. I następnej...

„Ma rację. Nie odpuszczę”.

„Dopóki nie znajdziesz czegoś na nią. Powiedziała, że słyszała pogłoski o tobie z Jamrock. Że jesteś otwieraczem ludzkich puszek. Że napuszczasz na siebie podejrzanych. Otwierasz ich – jak puszki”.

A kiedy już są puści, ruszasz dalej. Żeby otworzyć kolejną. Nie spoglądaj wstecz. Chyba że coś przegapiłeś.

„Jasny chuj...” – facet z tatuażami kręci głową. „Titus, czy on właśnie...”

„...otworzył Angusa jak puszkę? Tak, otworzył” – kiwa głową. „Możemy z tego powodu jęczeć, dać mu po łbie albo odpuścić i po prostu żyć dalej. Ja mam dzisiaj nastrój na »odpuścić i po prostu żyć dalej«, Al. A ty?”

To tak naprawdę nie jest pytanie.

Milczenie. Kiwa głową.

„To prawda, Kim? Jestem otwieraczem do puszek?”

„Jesteś... uporczywy” – kiwa głową.

„Coś jeszcze? Cokolwiek?”

„Taa, było coś jeszcze. Ale nie powiedziała mi, co. Chociaż widziałem, że tego chce. To wyrywało się z jej ust: »Ten glina, Titus – ten glina, on...«, ale za bardzo się bała”.

Bała się? I słusznie. Ogarnia cię dziwny lęk, w twoich ustach pojawia się metaliczny smak. Zmień temat.

Evrart ma na twój temat kartotekę, ale to jakieś bzdety. To, co wie ona, pochodzi z innego źródła. Z Jamrock. To muszą być prawdziwe informacje.

W kartotece Evrarta nie było raczej wielu informacji o tobie. Ona musi mieć wiedzę z innego źródła. Z Jamrock. Wiedzieć coś więcej.

To go tylko wkurzy. Nie będzie gadał na Evrarta.

Oczywiście. Można się było domyśleć. Skup się na znalezieniu Ruby.

„Mogła zdobyć te informacje od... Evrarta?”

„Nie. Ona i Evrart – oni ze sobą nie gadają. Nigdy się nie poznali. Nic ich nie łączy. Żyją w dwóch różnych galaktykach. Wbij to sobie do głowy”.

„Nie odpuszczę?”

„Dopóki nie znajdziesz czegoś na nią. Powiedziała, że słyszała pogłoski o tobie z Jamrock. Że jesteś otwieraczem ludzkich puszek. Że napuszczasz na siebie podejrzanych. Otwierasz ich – jak puszki”.

W twojej korze nowej dochodzi do nagłego rozbłysku – hostelo-bar rozjaśnia się od jego złowrogiego blasku. Plany pięter, trajektorie kul, siatki ludzkich emocji – wszystko to składa się na jedną myśl...

Potężny wzrost aktywności w ciele migdałowatym – tej części mózgu, której gliniarze używają, żeby przypisywać ludziom morderstwa.

„Skąd ta pewność, że Ruby go nie załatwiła?”

„Więc to o to ci chodziło” – spogląda na ciebie. „Próbowałeś wymyślić jakąś teorię, tak? Że to ona zabiła”.

„Tak, próbował sklecić jakiś syf. Żeby móc ją wsadzić. Typowa MOR-owa robota”.

„Pozwól, że stary Titus cię uspokoi – ona tego nie zrobiła. Była tu przez całą noc”.

Porucznik otwiera swój notatnik. „Niedzielna noc od 23:30 do 0:15 – była tu przez cały ten czas?”

„Tak. Z nami. Piła. Tam, przy scenie” – wskazuje na scenę do karaoke.

„Nie wyszła zaczerpnąć świeżego powietrza? Albo zapalić?”

„Nie...”