Rozmowa · Titus Hardie

„Aż tak świeże, co? Jakie to szczęście. Sam im się dobrze przyjrzę, zanim w to uwierzę, glino”.

Zastanawia się przez chwilę, po czym kiwa głową i mówi: „Dobre wieści – wciąż cię słucham”.

„Świeże”. (Skiń głową). „Ale nie pasowały do którychkolwiek z waszych, tych na miejscu zbrodni. Również tych Ruby”.

„Kłóci się to z twoją teoryjką, prawda?” – pociera swoją brodę. „Z drugiej strony znałem w życiu kilka osób, które posiadały więcej niż jedną parę butów – i od czasu do czasu je zmieniały...”

Zastanawia się przez chwilę, po czym kiwa głową i mówi: „Dobre wieści – wciąż cię słucham”.

„Świeże”. (Skiń głową).

„Co jeszcze udało ci się ustalić? Jak bardzo świeże? Jaki numer buta?”

„Były tam ślady butów. Z poziomymi liniami”.

„Poziomymi? Widzę, że dobrze cię wytrenowali w szkole MOR-u. Mój staruszek – myśliwy, do tego na pół ślepy – by tak powiedział. Poziome linie...”

Zastanawia się przez chwilę, po czym kiwa głową: „Dobre wieści – wciąż cię słucham”.

Wie, że musiały być świeże, żeby te linie wciąż były widoczne. To nie była porażka.

„Niespodzianka. Pamiętacie ten klucz, który tu znalazłem?” (Wskaż okno).

„Nie lubię niespodzianek, glino. Nikt nie lubi”.

„Pasuje do stalowych drzwi w kuchni. Tych, które prowadzą na górę – na sam dach. Ten klucz...” – spogląda na zarośla głogu za oknem – „...był tutaj – z wami – przez cały czas”.

„Wy go nie znaleźliście, ale Ruby owszem. Tak właśnie się tam dostała”.

„Przestań wyciągać pochopne wnioski. Theo” – zwraca się do starszego mężczyzny. „Wziąłeś stamtąd ten klucz. Czy wyglądał, jakby umieszczono go tam niedawno?”

„Wstążka była stara. Spłowiała. Wisiała tam przez co najmniej dwadzieścia lat”.

„Mogła dorobić sobie kopię”.

„A później go odłożyła? Po co?” – wskazuje na klucz. „To cholernie interesujące, że go tam znalazłeś – ale nie klei się z Ruby. I dobrze o tym wiesz”.

Nie pasuje to idealnie, ale jednak pasuje. A on o tym wie.

Trzeba to powiedzieć jasno – byłby z niego dobry sierżant MOR-u. Może nawet porucznik? Byle tylko trzymać go z dala od kobiet.

„Tak, może faktycznie wyciągałem zbyt pochopne wnioski”.

„Żadne może. Na pewno” – wskazuje na porucznika. „I to obaj. Też tak robiłem – próbowałem dopasować każdy odkryty wątek do jednej teorii. To tak nie działa”.

Tak czy inaczej, obecność tego klucza to dziwny zbieg okoliczności. I on o tym wie.

„Żadne może. Na pewno” – wskazuje na siebie. „Też tak robiłem – próbowałem dopasować każdy odkryty wątek do jednej teorii. To tak nie działa”.

„Mogła go tam po prostu odłożyć po tym, jak zrobiła, co chciała”.

„Po co?” – kręci głową. „To nie ma sensu. Cholernie interesujące, ale nie klei się za bardzo i dobrze o tym wiesz”.

„Otwiera prowadzące na dach drzwi w kuchni. Wy go nie znaleźliście, ale Ruby owszem. Tak właśnie się tam dostała”.

„Dobra, poszła się odlać, okej? Na chwilę. Może wyszła też na zewnątrz. Zarządza ze swojej ciężarówki skomplikowaną operacją” – wskazuje skrzyżowanie. „Dziewczyna jest zapracowana – zawsze była”.

Ta skomplikowana operacja jest zapewne powiązana z czymś nielegalnym.

„To, że nie było jej przez pięć minut, nie oznacza wcale, że magicznie dostała się na dach i zastrzeliła tego najemnika” – stwierdza i stuka palcem w swoją skroń. „Myślałem o tym – i nie jest to prawdopodobne”.

Czy ta skomplikowana operacja może być tym, o sprawdzenie czego prosiła cię Joyce? Pewnie tak, choć w życiu ci nic o niej nie powiedzą. Musisz sam badać sprawę dalej!

Oczywiście! Ruby jest kierowczynią w tej wielkiej tajemnicy korka! Zapewne. Musisz badać sprawę dalej. Oni ci w życiu nic nie powiedzą.

Już to wiesz. Wszystko do siebie pasuje: Ruby, brakująca osoba od Hardiego, była obecna podczas wieszania i siedzi w narkobiznesie.

„Wiesz, że to nie jest prawda”.

„Nie wychodziła do łazienki?”

„Nie poszła do baru, żeby się napić?”

„Ponieważ była tu całą noc. Z nami”.

„Próbuje sklecić jakiś syf, żeby móc ją wsadzić. Typowa gliniarska robota”.

„Była tutaj całą noc?” – pyta porucznik, ignorując mężczyznę z tatuażami. „Od 23:30 do 0:15? Była tu przez cały ten czas?”

Obawiam się, że nie zdołamy ułożyć tej układanki. Jedyna sensowna rzecz, jaką można teraz zrobić, to dać ją do ułożenia komuś innemu.

(Szepnij). „Kim, miałeś sporo czasu, żeby stworzyć jakąś teorię. Jak poszło?”

„Myślę, że najlepiej po prostu przejść do rzeczy” – odpowiada szeptem, po czym zwraca się do Titusa: „Skąd pewność, że Ruby go nie zabiła?”

Nie. Chcę to wszystko zrobić sam!

Jak wolisz! Pamiętaj tylko, że sam sobie dokładasz wysiłku.

Dobra. A teraz nakłońcie mnie do ruszenia, proszę.

Ruszajmy.

Jasna sprawa. Ale mogę przedtem udać się do Teoriowa Dolnego?

To raczej na pewno nie pomoże, ale nie ma sprawy. Wybierzmy się na spacer po Teoriowie Dolnym.

To takie proste.

Porucznik rozgląda się wokoło, najwyraźniej ciesząc się chwilą wytchnienia. Po chwili jednak kładzie swoją dłoń na twoim ramieniu. „Jeśli to już wszystko, to powinniśmy...” – spogląda na drzwi.

Wiesz co...? Trudno zapamiętać przy takim przeciążeniu mózgu, ale kiedy ostatnio paliłeś? Papieros mógłby ci pomóc.

Tak! Zaciągnij się porządnie i zdmuchnij zasłonę z tajemnic tej sprawy!

...Nikt nic?

Poważnie?

Nic zupełnie?

Nikt poza mną, co? O rany. No cóż... Powodzenia!

Mógłbyś próbować złamać opór tej Klaasje. Może powie ci coś przydatnego?

O rany, byłeś bardzo dokładny. Nie ma nic więcej do dodania. Po prostu złam ten opór Klaasje. Może powie ci coś przydatnego?

Na zachód stąd stoi złowrogi budynek. Weź latarkę, przeszukaj piwnicę. Skrywa tajemnice. Władcze, pradawne tajemnice, które mogą ci pomóc.