Rozmowa · Titus Hardie

„Tak. Ale było ich mnóstwo. Dwadzieścia, może trzydzieści karabinów”.

„Panowie, to jest Revachol. Każdy może tu zdobyć broń. Każdy”.

„Słuchaj, zjebie” – Glen robi krok ku tobie. „Ruby i ja trzymamy się blisko. Pokazałaby mi broń, gdyby ją miała. Wie, że uwielbiam spluwy”.

„Tak, wszyscy wiedzą, że Glen uwielbia spluwy”.

„No nie wiem, Glenny” – szczurza gęba nachyla się nad stołem. „Ruby jest trochę skryta, nie? Tak całkiem wszystkiego to ci raczej nie gadała...”

Proszę, kto się odezwał! Szczurek jest coś dziwacznie cichy, od kiedy zacząłeś teoretyzować. Może opłaca mu się, żebyś ją w to wmieszał?

Pewnie po prostu jej nie lubi.

„A więc lubicie wymachiwać ludziom przed twarzami bronią? To nie znaczy, że ona też”.

„Nieee – na pewno by ci pokazała swoją spluwę, gdyby teraz tutaj była. I byś się, kurwa, zeszczał”.

Ewidentnie wykazuje wobec niej opiekuńczość.

„Spokojnie, Glen”. Zwraca się do ciebie: „On próbuje powiedzieć, że ludzie, którzy nie mają spluwy, do nikogo nie strzelają. Bez spluwy się nie obejdzie. A nie możesz udowodnić, że ją miała”.

Nie musisz niczego udowadniać. Wątpliwości na razie wystarczą. A Titus musi ich trochę mieć.

„Dajcie spokój, panowie, jest jedną z was. Oczywiście, że ma broń. Tak jak wy wszyscy”.

„Nie...” – poklepuje kieszeń swojej kurtki. „Tego typu cacka nie są łatwe do zdobycia. Uzbrojenie się do obecnego stanu zajęło nam sporo czasu”.

A jednak zaczął nad tym myśleć. I wie, że zbrojenie się nie ma tu nic do rzeczy.

„Klaasje mówiła, że Ruby zajmuje się różnymi rzeczami. A tego bez broni się w Revacholu robić nie da”.

„Ona jest od organizowania. Nie załatwia ludzi. Ona nie jest kimś takim. Ona jest... mocna w gębie”.

Hmm. Ten nie lubi Ruby. Może uda się to wykorzystać.

„Istnieje niewielka szansa, jakieś 28%, że strzał padł spoza dachu”.

„Tak, cholera jasna, wiem, co oznacza prawdopodobieństwo 72% – że na 28% tak nie było” – odpowiada i zastanawia się chwilę. „I 28% to wcale nie jest mało”.

„Upewniamy się tylko, że wszyscy stoimy na tym samym” – wyjaśnia porucznik, udając, że coś zapisuje. „Nie wszystko do siebie pasuje. Dzielimy się tylko informacjami – otwarcie”.

Titus nie odpowiada. To pewnie dobry znak.

Nie wszystko musi idealnie pasować. Szansa jest i tak o wiele mniejsza niż to, że strzał padł z dachu. I on o tym wie.

„I co nam to, cholera, daje?”

„Nadal pozostaje 72% szans, że padł z dachu”.

„Próbuje nas zauroczyć gliniarską nauką. Techniki śledcze i taki tam syf. Słyszałem już te pierdolety”.

„Taa, ale ten bełkot zaprzecza jego teorii, Alain”.

„Naprawdę?”

„Tak” – odpowiada, ściskając palcami nasadę nosa.

„»Jasno«?” – kręci głową. „»Jasno« kiepsko pasuje do »mogła«. Istnieje przejście na dach. Muszę je sprawdzić z chłopakami. Właśnie to udało nam się ustalić”.

„Ale przejście” – układa palce w pistolet – „nie umieściło kulki w jego łbie. Użyto do tego spluwy. A Ruby nie ma spluwy”.

„Ten klucz, który tu znalazłem”. (Wskaż okno). „Może otwiera tajne przejście?”

„Twoje może to za mało, glino. Znalazłeś jakiś klucz – było na nim wypisane »zabiła go Ruby«?”

„Dobre”.

„Był w waszej sali. Zakładam, że Ruby też tu była?”

„Taa, no i co z tego? Była tutaj i jest tu też jakiś klucz, więc go zabiła? Strzelasz w ciemno i dobrze o tym wiesz”.

Czyżby? To dowód, że są w Whirling-in-Rags rzeczy, o których nie wie. Musi to dostrzegać.

„Nie. »Zapasowy do warsztatu«. I był w waszej sali. Ruby tu była, prawda?”

„W kuchni jest tajne przejście prowadzące prosto na dach”.

„Jak...?” – wygląda na szczerze zaciekawionego.

I odrobinę – naprawdę troszeczkę – zaniepokojonego.

„Przez coś, co wygląda na porzucony warsztat pinballowy”.

„Hmm. Ludzie mówią, że był tu kiedyś pinballowy salon, zanim otworzyli hostel. Jak on się nazywał, Theo?”

„Salon Pinballowy East Delta” – wykasłuje starszy facet. „Dziwaczne miejsce. Zbankrutowało”.

Dziwaczne... ale jak? Masz na sobie płaszcz producenta pinballi.

Nie masz czasu, żeby go na to marnować.

Na ten drobny wtręt. Rozumiem. Przejdźmy dalej.

„Okej, ale...” – mężczyzna rozgląda się. „Jak dostała się na górę? W tym budynku nie ma miejsca na klatkę schodową. Ani na windę”.

„Winda znajduje się na zewnątrz budynku. To stara winda kuchenna – używana do przewożenia automatów do pinballa z i do warsztatu”.

„Dobre, Kim”.

„Dziękuję”.

Porucznik cieszy się, że ma przy sobie plan budynku.

„Drzwi stamtąd prowadzą prosto na dach. Nie da się wyjść na zewnątrz”.

„Ruby mogła dostać się na górę, zastrzelić go i zjechać na dół – wszystko to w niecałe siedem minut”.

„Niezła hipoteza...” – stwierdza, po czym zwraca się do Eugene'a: „Musimy rzucić okiem na to sekretne przejście, chłopaki”.

Pod tym płaszczykiem spokoju i chłodu skrywa się zdenerwowanie. Myśli: „Ruby mogła nas wszystkich wydymać. Jak ja tego nie zauważyłem?”

„Zrobi się, szefie. Jak tylko szeryfiarnia się wyniesie, wleziemy tam z Angusem”.

„To winda restauracyjna, nie przemysłowa. Może ja pójdę zamiast...”

„Cisza” – przerywa dyskusję i zwraca się do ciebie: „Masz coś jeszcze, co poparłoby tę hipotezę? Czy to już wszystko?”

„Winda znajduje się na zewnętrznej ścianie budynku. To stara winda kuchenna – używana do przewożenia automatów do pinballa z i do warsztatu”.