Rozmowa · Titus Hardie

Olbrzym bierze potężny, przemyślany łyk piwa. „I? Co ona ma z tym wspólnego?”

„Ruby mogła dostać się na górę, zastrzelić go i zjechać na dół – wszystko to w niecałe siedem minut”.

„Chociaż jeszcze nie mamy pewności, to wkrótce się dowiemy”.

„Jasne, gliny, jasne...” – stwierdza, po czym zwraca się do Eugene'a: „Musimy rzucić okiem na to sekretne przejście, chłopaki”.

„Jasna sprawa, szefie. Zawodowi stróże prawa się temu przyjrzą”.

Olbrzym uśmiecha się. „Masz coś jeszcze, co poparłoby tę hipotezę? Czy to już wszystko?”

„Nie wiem, ale się dowiem”.

„Jasne, glino, jasne...” – stwierdza, po czym zwraca się do Eugene'a: „Musimy rzucić okiem na to sekretne przejście, chłopaki”.

„W jakim sensie dziwaczne, Theo?”

„Prowadził go gość imieniem...” – zastanawia się chwilę. „Nyflox jakiś tam. Nosił żółty prochowiec, taki, jaki ty masz na sobie w tej chwili” – spogląda na ciebie zmrużonymi oczami. „Dziwny facet. Nigdy go nie lubiłem”.

To naprawdę wygodny płaszcz jak na swój wiek...

„Tajnym przejściem”.

„Rozumiem. Ale co jest za tymi drzwiami – jakieś magazyny czy coś?”

„Wariactwa, Titus. Nie uwierzyłbyś nawet, gdybym ci powiedział”.

„Glino, przerwę ci” – stwierdza, unosząc daszek swojej czapki. „Oszczędzę ci upokorzenia – nie zmuszę cię do przyznania, że nawet tam nie zajrzałeś”.

„Mimo to zdecydowanie trzeba to sprawdzić...” – stwierdza, po czym zwraca się do Eugene'a: „Musimy rzucić okiem na to sekretne przejście, chłopaki”.

„Tajne przejście. Prowadzące na dach”.

„Nawet tam nie zajrzałeś, co nie?” – olbrzym pyta, wzdychając do swojego piwa. „Pieprzony klaun. Cholera jasna, te wygłupy są śmieszne tylko w cyrku”.

„Będę z tobą szczery, Titus. Muszę to jeszcze sprawdzić”.

Olbrzym ściska palcami podstawę swojego nosa. „Oczywiście, klaunie. No, oczywiście, kurwa. Tak właśnie działacie w tej swojej Milicji Obciachowej Revacholu”.

„Zgadzasz się, że strzał padł z dachu, tak?”

„Czemu nie? Nie da się poprowadzić prostej linii w kierunku okna Klaasje z żadnego z okolicznych budynków – przynajmniej tak wynika z tego, co wiem o Martinaise...”

„Może z wybrzeża? Byłem zbyt zajęty tym cyrkiem, żeby sprawdzić, czy to możliwe. Więc nie” – kręci głową. „Nie sądzę, żeby to był snajper. Strzelano z bliska”.

Rzuć konkretną liczbą. To zrobi na nich wrażenie.

„Szansa, że strzał padł z dachu, wynosi 72%”.

„Siedemdziesiąt dwa procent!” – podnosi piwo. „Masz procenty i w ogóle – skąd to wiesz? Od waszych gości z laboratorium?”

Koniecznie skłam. Prawda nie jest wiarygodna.

„Dokonałem analizy na miejscu. Okazuje się, że to potrafię”.

„Nie, nie potrafisz. Wiem, co wyrabiałeś tu w weekend. Ludzie gadają – i z tego, co mówią, nie wyłania się obraz gliny-naukowca. Jesteś wariatem”.

„Wyciągnąłeś sobie te liczby z dupy, gościu”.

„Ta, na dachu też jej nie zdołali umieścić. To zwykły bełkot. Typek gówno wie”.

„Tak. Z dużego laboratorium. W Jamrock. Z... Jamrockiego Laboratorium Balistycznego”.

„Przydałoby się takie w Martinaise” – kiwa głową. „Co masz jeszcze, co wskazywałoby, że była na dachu?”

„Przydałoby się takie w Martinaise” – kiwa głową. „Ale żadne laboratorium na świecie nie wsadzi jej na ten dach. Jak się tam dostała? Wspięła się?”

Lepiej nie przeginaj. Wróćmy do innych pomysłów.

Dobra. To nie imponuj im balistyką.

Chyba że byłby to wyjątkowy, bosko skuteczny strzelec.

„Wyjątkowo dobry strzelec mógłby to zrobić”.

„To możliwe. Ktoś z ich własnego oddziału mógł oddać ten strzał – z miejsca na wybrzeżu, jak już mówiłem. Ale dach wciąż jest według mnie najrozsądniejszą możliwością”.

„Widzisz, szefie, sami sobie przeczą. Teraz twierdzą, że jednak nie chodzi o dach. To wszystko bzdety”.

„Widzisz, szefie, sam sobie przeczy. Teraz twierdzi, że jednak nie chodzi o dach. To wszystko bzdety”.

Chwila. To by stało w sprzeczności z hipotezą, którą tu wykładam.

A, tak, oczywiście. Dobrze zauważone – lecisz dalej.

„Uzdolniony mistrz sam bo mógłby wspiąć się po ścianie niczym pająk...”

„Bzdura” – odpowiada, zakładając ręce na piersi. „To nie był żaden mistrz sam bo, glino. Zajmuję się tym od dziesięciu lat – pozwól, że dam ci lekcję. Chłopaki?”

„Sprawcami nigdy nie są mistrzowie sam bo ani zakrzywiający trajektorię kul snajperzy”.

„Ani duchy” – dodaje porucznik. „To nigdy nie są też duchy – spokojnie, mamy lepszą teorię” – kończy i patrzy na ciebie.

Miałeś tak nie mówić. To nie jest dla niego temat do żartów.

„Zgadza się, Gene” – kiwa głową. „Glino, przedstawiłeś pewną możliwość – to jedyny powód, dla którego wciąż cię słucham. Nie zmarnuj tego”.

„Znalazłem też na górze, w starym warsztacie, ślady stóp”.

„Odciski butów?” – pyta i upija łyk piwa. „Świeże?”

Pozuje na twardziela, ale w ciemnozielonych oczach widzisz nerwowy błysk. To wszystko za bardzo mu pasuje.

Ślady były świeże, ale nie było na nich widać zużytej prawej podeszwy, jak u Ruby. Najlepiej pominąć na razie tę niewygodną polemikę. Może być dezorientująca.

„Świeże”. (Skiń głową). „Rozmiar mniej więcej 43”.

„Czterdzieści trzy to duży but jak na dziewczynę, nie sądzisz?” – pociera brodę. „No, ale Ruby jest raczej babochłopem – szczypiorek to z niej nie jest”.

„Taa, ale to właśnie jest w niej takie fajne!” – woła blondyn. „Właśnie dlatego myśleliśmy, żeby...”

„Wiem, co sobie myśleliście, Glen. Porozmawiamy o tym – jak już pozbędziemy się oskarżenia o morderstwo”.

„Titus, chyba nie chcesz powiedzieć, że...”

Może i nie chce powiedzieć, ale na pewno o tym myśli. Jedyną odpowiedzią dla Glena jest milczenie. Rozwijaj tę teorię dalej.

„Świeże”. (Skiń głową). „Sprzed tygodnia albo dwóch”.