Rozmowa · Titus Hardie

To kłamstwo.

Czas, w którym doszło do śmierci, Klaasje określiła na 23:30-0:15.

„Przez całe te 45 minut była z wami? Cały czas?”

„Dobra – poszła się odlać, okej? Na chwilę. Może wyszła też na zewnątrz. Musi pilnować interesu ze swojej ciężarówki” – wskazuje skrzyżowanie. „Nie będziemy wracać do tego, czym jest ten interes, glino”.

Tak pewnie będzie najlepiej. Nie rozpraszaj się pobocznymi sprawami.

„Ale to, że nie było jej przez pięć minut, nie oznacza wcale, że magicznie dostała się na dach i go zastrzeliła” – stwierdza i stuka palcem w swoją skroń. „Myślałem o tym – i nie jest to prawdopodobne”.

Myślał już o tym. A to znaczy, że on też ją podejrzewał.

Dobra. Mamy to, wiemy, że Ruby nie było z nimi przez chwilę w czasie morderstwa. To było najważniejsze. Teraz umieśćmy ją jakoś na tym dachu.

Zdobyłeś sobie jego uwagę. Teraz tego nie spieprz, wygadując jakieś dziwactwa. Pamiętaj, że wciąż możesz wszystko popsuć.

„Ruby mogła dostać się na dach z wnętrza Whirling”.

„Nie. Jedyna droga na górę prowadzi przez pokój Klaasje”.

„Może jest inne wejście”.

„Co masz na myśli?”

„Jak wiele wiecie o tej miejscówce?”

„Pijemy tu tylko od... Ile to już? Sześciu lat?” – rozgląda się. „Ile możemy wiedzieć?”

„Myślałem, żeby wytatuować sobie na dupie napis Whirling-in-Rags, szefie”.

„No proszę – wytatuowane na jego tyłku. Znamy to miejsce”.

„W kuchni są zamknięte drzwi. I drugie na dachu. Przechodziliście przez nie kiedyś?”

„Nie. Ale to niczego nie dowodzi”.

„To tylko dwie pary drzwi. Nie wydamy ci za to Ruby. Jest jedną z nas”.

„Co, jeśli te drzwi są ze sobą połączone, Eugene? Tak się nazywasz? Eugene?” – porucznik pochyla się w jego kierunku.

„Jeśli są połączone, mogła pójść do kuchni, dostać się na górę, zastrzelić go z dachu i zejść na dół. Wszystko w pięć minut. I co wy na to?”

„Tak, mogła. Ale to moooooocno naciągane” – kręci głową, ale jego spojrzenie zdradza zainteresowanie.

„Przyznam jedno: fajnie, że znowu pojawia się ten cholerny kołowrót. Nieźle”.

„A jeśli te drzwi są połączone? Mogła udać się na górę, zastrzelić go i wrócić w czasie sporo krótszym niż pięć minut”.

„Okej – są połączone kołowrotem. Ale jak? Jest tam kuchenna winda?”

Gość jest sprytniejszy, niż się może wydawać. To się może przydać.

„Dokładnie”.

„W kuchni, na dole, są drzwi. Zamknięte, niebieskie. Przechodziliście przez nie kiedyś?”

„Nie...”

„Są jeszcze jedne – na dachu, obok okna Klaasje. Co z nimi? Zaglądaliście za te drzwi?”

„To tylko dwie pary drzwi” – wtrąca. „Nie wydamy mu za to Ruby. Jest jedną z nas”.

„Szefie...” – wielki gość w kącie odzywa się, rzężąco. „Na piętrze, koło jej okna, są drugie. Tibbs i ja widzieliśmy je, kiedy... wymienialiśmy...”

„Na dachu są zamknięte drzwi. Wiodące na dach. Widzieliście je kiedyś?”

„Nie...”

„W kuchni są drugie drzwi” – wskazuje w ich kierunku. „Zamknięte na klucz niebieskie drzwi w ścianie. Widziałem je rano, gdy na was czekałem” – wyjaśnia. „Sprawdzaliście kiedyś, co jest za nimi?”

„Szefie...” – wielki gość w kącie odzywa się rzężąco. „W kuchni są drugie drzwi. Niebieskie. Byłem tam...”

„On, kurwa, żarł, w kuchni!” – wybucha szczurza gęba. „Gliniarz i słonina gówno mają”.

„To tylko dwie pary drzwi” – zgadza się. „Nie wydamy ci za to Ruby. Jest właściwie jedną z Hardiech”.

O rany, nie dałeś mi tu zbyt wiele materiału. Lepiej zbierz więcej dowodów. Na razie ich zbądź.

„To stary budynek. Może tu być sekretne przejście. Albo nawet cała ich siatka”.

„Szefie...” – wielki gość w kącie odzywa się rzężąco. „W kuchni są takie dziwne niebieskie drzwi. Byłem tam...”

„On, kurwa, żarł, w kuchni!” – wybucha szczurza gęba. „Gliniarz i słonina gówno mają”.

„Na piętrze, koło jej okna, są drugie. Tibbs i ja widzieliśmy je, kiedy... wymienialiśmy...”

„A ty co, Angie, nagle jesteś jebanym gliną? Chcesz być chłopakiem Hardiego czy psem?”

„Te dwie rzeczy się nie wykluczają. Wbij to sobie do tego pieprzonego łba” – odpowiada, tylko nieznacznie podnosząc głos.

„Angie – sprawdź, co jest za tymi drzwiami, jak będziesz miał wolną chwilę. To pewnie nic ważnego, ale musimy to wiedzieć”.

„Dobra, szefie” – mówi i sięga do kieszeni drelichów po papierosa.

„Zauważyłeś kołowrót na zewnątrz? Na ścianie Whirling?”

„W porządku, zabawmy się w to. Ta para drzwi – łączy je kołowrót? Jakąś... kuchenną windą?”

„Jaki kołowrót? Gdzie jest kołowrót?”

„Na ścianie budynku. Widać go od strony portu” – odpowiada, wskazując swoje oczy. „Jak chcesz być porucznikiem, to musisz mieć szeroko otwarte oczy”.

„Ja widziałem kołowrót”.

„A weź spierdalaj”.

Wie, że Eugene byłby lepszym porucznikiem od niego.

„Widziałem kołowrót, nie jestem ślepy” – kiwa głową. „Twierdzisz, że to część windy, której użyła, żeby dostać się na górę?”

„Zgadza się”.

„W takim razie jedną tajemnicę mamy z głowy” – kiwa głową. „Architektoniczną tajemnicę. Ale niewiele ma ona wspólnego z Ruby, prawda?”

Wie, że to coś znaczy. Nie jest po prostu – jeszcze – gotowy przyznać, że wiedziałeś o Ruby więcej niż on.

„Widziałem ten kołowrót, nie jestem ślepy” – kiwa głową. „Chcesz powiedzieć, że wciągnął ją na górę za obrożę? Jak jakiegoś...” – milknie, szukając analogii.