Rozmowa · Kim Kitsuragi

(Wskaż na porucznika). „Widzisz, ten tu Kimothy wpakował się w nie lada kłopot...”

„Nieprawda” – odpowiada cicho porucznik. „Nie zajmujmy się historiami. Zajmijmy się pytaniami”.

Nie, nie. Nie słuchaj go. To prawdziwe złoto. Czas na odrobinę dydaktyki!

„Kimmo zaczął myśleć, że może zaufać jednej złej kobiecie. Bo była seksowna. Więc ją poprosił, żeby dla niego skłamała. Obiecała, że to zrobi, a potem go sypnęła. Prawie poleciał za to z roboty”.

„Więc dałeś sobą pogrywać, co?” – pyta Titus, zerkając na porucznika.

Dobrze. Zwróciłeś jego uwagę. Wynagródź mu to metaforą.

„Rozgrywała nim jak cholerną talią kart”.

„Tak, tak – jak talią kart...” – odpowiada, po czym zwraca się do Titusa. „Rzecz w tym, że ten alegoryczny Kim powinien był po prostu powiedzieć prawdę”.

„Powinieneś zmężnieć i przejąć inicjatywę, chłopaku. W związku powinna panować równość. Zaufaj swojemu kumplowi, Titusowi” – wskazuje na siebie. „Coś takiego nigdy nie spotkałoby żadnego z chłopaków Hardiego”.

„Dziękuję, postaram się” – odpowiada oschle. „Zrozum tylko, że Kim z tej opowieści był alegorią ciebie. Nie powinieneś próbować ukrywać prawdy”.

„Jasne, pinglarzu, alegorią” – Titus spogląda na niego z pełnym współczucia uśmiechem. „Nikt tobą nie pogrywał – to Titus dał sobą pogrywać. Wyświadczę ci przysługę i zmienię temat, okej?”

Człowiek taki jak Titus ma zbyt dużo pewności siebie, żeby pojąć tę analogię.

Facet woli żyć w wyimaginowanym świecie, w którym nie jest kompletnie przegrany. Następnym razem musisz być bardziej stanowczy.

„Był w jej rękach jak trzystrunowe banjo”.

„Tak, tak – jak trzystrunowe banjo...” – odpowiada, po czym zwraca się do Titusa. „Rzecz w tym, że ten alegoryczny Kim powinien był po prostu powiedzieć prawdę”.

„Titus, zabawiła się Kimem jak miniaturową kolejką”.

„Tak, tak – jak miniaturową kolejką...” – odpowiada, po czym zwraca się do Titusa. „Rzecz w tym, że ten alegoryczny Kim powinien był po prostu powiedzieć prawdę”.

„No dobra, może i nie ma historii, ale posłuchaj tego!” (Zabierz mnie z powrotem do dobrych pomysłów).

W porządku. Plan był taki, żeby po prostu wszystko wymyślać na bieżąco. Oto i kolejne dobre pomysły!

Zawsze mi mówicie, że macie dla mnie dobre rady, a potem się okazuje, że takie nie są!

To ta cała reszta. Moje podpowiedzi to szczere złoto. Możesz mi zaufać.

Mogę? Wszystkie te pomysły wydawały się bardzo słabe...

O, nie podobają ci się takie argumenty? Zobaczmy, jakie ty wymyślisz! No dalej, wszyscy czekają! Słuchamy!

Czemu to Złote Usta wypowiadają tyle złośliwych rzeczy? Coś jest nie tak. Nie wydaje się, żeby dobrze mu szło.

Nieważne. Rób pan to ze skrzypcami, szanowny panie. Będzie artystycznie. A jeśli już to zrobiłeś, zrób znowu!

Dobra, ale proszę – nie mogę teraz tego spieprzyć. Za daleko zaszedłem...

Zgadza się. Titus lada moment pęknie. Za daleko zaszedłeś, żeby mi teraz nie zaufać, pizdelku!

Pizdelku? Co się tu, do cholery, wyprawia? To nie brzmi ani trochę wiarygodnie.

(Szepnij do porucznika). „Kim, nie mogę już tego dalej ciągnąć. Ty przejmij pałeczkę”.

Porucznik nieznacznie pochyla głowę. „Dziękujemy za poświęcony nam czas, Titusie. Sprawa zamknięta” – odpowiada, po czym wyjmuje swój notatnik i zapisuje w nim kilka słów. „Idziemy, oficerze”.

„Hę?” – wygląda na zaskoczonego.

„Naprawdę. Jesteśmy gotowi, by sporządzić nasz raport. Zacząłem go już nawet pisać”. Spogląda ponownie na swój notatnik i pisze, mówiąc:

„W Martinaise zabiją cię, bo cię nie lubią...”

„Tak, niech wiedzą!” – cherlak uderza pięścią w stół. „Zabijemy cię na śmierć”.

„Kim, będę znowu potrzebował twojej broni”.

„Nie ma mowy”.

„Zastrzel mnie, Kim!”

„...”

„Nie gadaj – po prostu mnie zastrzel”.

„Nic nie mówiłem”.

„Co oni tam szepczą, Titus? Nic nie słyszę”.

„Nie wiem” – wzrusza ramionami. „Chyba się kundle pokłóciły” – pstryka na was palcami. „Hej, kundle! Żadnych kłótni w sali Związku! Gadać albo wypadać!”

Czyli dla tamtego gościa wsadziłeś sobie lufę do ust, a dla mnie nie weźmiesz nawet broni do ręki? To jakieś pierdolenie. Bez broni nie zdołamy ich przekonać.

Jesteś beznadziejnym i bezbronnym gliniarzem. A bezbronnym dlatego, że nie masz broni. Nikogo do niczego nie przekonasz bez broni.

„Nie możesz mi go powierzyć na dosłownie sekundę?”

„Nie” – szepcze. „Jasne, że nie”.

„Nie” – szepcze. „Prawie postrzeliłeś tę dziewczynę. Nie chcę, żeby...”

„Nie o to chodzi” – szepcze. „Po prostu nie chcę ci oddawać swojego pistoletu”.

Nie wiem, co ostatnio poszło nie tak. Masz tu tyle dobrych pomysłów. Pokaż tym ludziom, że są kontrolowani jak marionetki.

Klaasje gra na nich jak na skrzypcach – powiedz im, jak bardzo nimi pogrywała, a oni powiedzą ci prawdę. Jest wiele sposobów, żeby to osiągnąć, i wszystkie są bardzo dobre.

Ponosisz wciąż porażki, bo było ich jeszcze w twoim życiu za mało. Musisz po prostu próbować, próbować, próbować.