Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Mówię o twojej uroczej zabaweczce na piętrze”. (Dalej graj na skrzypcach).

„A ten dalej swoje! W pale się nie mieści. Co ten mim próbuje ugrać? Chce mi wjechać na psychikę?”

„Nie, nie...” – interweniuje porucznik, próbując zrekontekstualizować twoją wypowiedź. „On tylko gra na swojej violi da gamba. Mój partner, zanim został detektywem, był skrzypkiem. Jak wielu z nas...”

Bardzo, bardzo się stara przyprawić temu ręce i nogi. Nie jest łatwo.

Rzuca ci z ukosa surowe spojrzenie. „Pora przejść do poważniejszych kwestii. Na przykład do tego, co zaszło między wami a człowiekiem, którego powiesiliście”.

„Jebać to! Skop mu dupsko, szefie. W tym lokalu nie ma miejsca na skrzypce!”

„Słyszałeś?” – mruży oczy i wskazuje na ciebie palcem. „Piśnij tylko, a wylądujesz na bruku, skrzypku”.

„Doooobry boże... Co się ze mną dzieje?” (Spójrz w górę).

„Właśnie. Co się z tobą dzieje?” – pyta, przyglądając się ci uważnie. Masz wybałuszone oczy i zwiotczałe mięśnie twarzy. „Naćpałeś się czegoś?”

„Nie, nie” – interweniuje porucznik, próbując zrekontekstualizować twoją wypowiedź. „Mój partner jest uduchowionym człowiekiem. Zanim dołączył do MOR-u, był duchownym. Jak wielu z nas...”

Bardzo, bardzo się stara przyprawić temu ręce i nogi.

Rzuca ci z ukosa surowe spojrzenie. „Pora przejść do bardziej przyziemnych kwestii. Na przykład do tego, co tak naprawdę się tu wydarzyło... detektywie?” – pstryka palcami tuż pod twoim nosem.

„Odłożył przynajmniej te jebane skrzypce. Widywałem to już wcześniej, Titus. Policyjnych ćpunów. Mają dostęp do skonfiskowanych prochów i zaczynają eksperymentować”.

„Lepiej, żeby się nie przekręcił z przedawkowania w naszej sali, glino. Pamiętaj, żebyś się stąd zabrał, zanim kopniesz w kalendarz”.

„Szkoda wielka, że jest dziwką” (Puść oko).

„Taa, wielka, kurwa, szkoda, ale co zrobisz – powiesz nie takiej ładnej dupie?” – pyta, patrząc ci prosto w oczy. „Chętnie bym zobaczył, jak próbujesz, skrzypku”.

„Ta, jakby on umiał ogarniać sobie takie dupencje z najwyższej półki!” – wybucha śmiechem facet z tatuażami. „Ile on ma? Z osiemset lat?”

„Ta, szefie, ty se ogarniasz niesamowite dupencje. Nikt tak nie ogarnia jak ty!”

„Titus, pizdelku...” (Odłóż dramatycznie skrzypce). „Obaj wiemy, do czego to zmierza”.

„Poważnie? Bo ja naprawdę – naprawdę – nie wiem” – odpowiada, przechylając głowę na bok w geście przypominającym zaciekawienie.

„Czy on cię właśnie nazwał pizdelkiem?”

„Nie, nie...” – interweniuje porucznik, próbując zrekontekstualizować twoją wypowiedź. „On tylko gra na swojej violi da gamba. Mój partner, zanim został detektywem, był skrzypkiem. Jak wielu z nas...”

Bardzo, bardzo się stara przyprawić temu ręce i nogi, ale nie jest łatwo.

Rzuca ci z ukosa surowe spojrzenie. „Pora przejść do poważniejszych kwestii. Na przykład do tego, co zaszło między wami a człowiekiem, którego powiesiliście”.

„No jak cholera! Ciągle nie mogę uwierzyć, że cię nazwał pizdelkiem, Titus. Co to ma niby znaczyć?”

„Nie mam pojęcia, E” – odpowiada, kręcąc głową. „Nie wiem, czym jest pizdelek. Jestem staroświecki”.

„To na pewno nic dobrego, szefie” – odwraca się do ciebie. „Masz coś jeszcze do powiedzenia, pizdelkowy typie?”

„To samo stało się mojemu przyjacielowi. O tamtemu – Garte'owi. Dziewczyna próbowała zrobić z niego część swojej karuzeli kutasów”.

„Że co, kurwa?” – pyta, wskazując Garte'a. „Masz na myśli barmana?”

Chcę zejść z tej karuzeli. Nie podoba mi się mówienie takich rzeczy.

Nie, nie, nie da się zejść. Karuzela już się kręci.

„Karuzela kutasów”.

„Taa, taa... Karuzela kutasów. Słyszałem każde słowo. Ale co to znaczy?”

„Szefie, on chyba ma na myśli atrakcję dla lachociągów. Masz nas za lachociągów?”

„Karuzela kutasów”.

„Taa, dzięki za wzbogacenie mojego życia o nowe wyrażenie” – kiwa głową. „A teraz odpierdol się, okej?”

Nie chcę więcej powtarzać „karuzela kutasów”.

No dobra. To twoja wina. Tylko karuzela kutasów dzieliła cię od rozwiązania sprawy, ale jak tam chcesz. Widać nie chcesz mojej pomocy.

„Wszystko w porządku?”

„Tak, Kim, wszystko dobrze. Wróćmy do pytań...” (Nie chcę umierać).

„Jakich, kurwa, pytań, karuzelniku?”

„Karuzela kutasów”.

„Szefie, on będzie chyba po prostu ciągle powtarzał »karuzela kutasów«”.

„Karuzela kutasów”.

„Brzmi to, jakbyś sam siedział na jakiejś karuzeli. Takiej nie za przyjemnej”.

„Nie, nie siedzi” – odpowiada porucznik, patrząc na ciebie błagalnym wzrokiem.

„Krussela kutasów”.

„Oficerze? Spójrz na mnie. Muszę sprawdzić, czy nie opada ci twarz” – w jego głosie słychać ogromne zaniepokojenie.

„Nie czuję się za dobrze”.

„Taa, nie wyglądasz za dobrze...” – stwierdza, wyciągając w twoim kierunku rękę z puszką. „Piwa?”

[Odejdź].

„Chłopaki, serio. Widziałem coś takiego. Przestańcie się śmiać. Traci kontrolę nad mimiką?”

„Dla ciebie to kierownik baru, Titus”.

„A ty co? Jesteś teraz jego pieskiem?”

„To nieistotne. Skup się na słowach karuzela kutasów”.

„Tak. Wszyscy jesteśmy bardzo skupieni. Co to niby znaczy?”

„Opowiem wam krótką historię o tym tutaj Kimie”.

„Jaką, kurwa, historię?”

Historię pasującą do okazji, rzecz jasna! Mam na to wszystko wspaniałą alegorię...

„Nie, nie” – rozgląda się. „Nie ma żadnej historii”.