Rozmowa · Kim Kitsuragi

(Szepnij). „Kim, udało się”.

Na twarzy porucznika pojawia się uśmiech, który tylko ty możesz dostrzec.

„Kto wpadł w ogóle na pomysł, żeby go powiesić? Ona?”

„W pewnym sensie”.

Dwie dziewczyny, pamiętasz? Może mówić o tej drugiej.

„Mówiłeś wcześniej, że o pomoc poprosiły dziewczyny. To była ta druga?”

„Zgadza się” – mruga. „To był jej pomysł, żeby go powiesić – spodobał mi się ze względów politycznych. Miał niezłe przesłanie”.

„To ona, nie? Ta handlarka narkotykami. Brakująca ósma osoba od Hardiego...”

Olbrzym robi kilka kroków w twoim kierunku. „Koleś, za dużo myślisz. Odpuść sobie, jasne? Jeszcze zrobisz sobie coś w głowę”.

Trochę przesadziłeś. Ale zdecydowanie masz rację.

„Ta kobieta jest tylko powiązana z chłopakami Hardiego. Poza tym i tak jej nie znasz”.

„Rozumiem. Możesz mi cokolwiek o niej powiedzieć? Jak się nazywa, gdzie przebywa?”

„Nie” – odpowiada. „Nie dobierzesz się do niej. To z Klaasje powinieneś pogadać”.

„Wiesz, to nic złego, żeby była też dziewczyna Hardiego, Titus”.

Jego twarz twardnieje niczym beton. Kręci z powagą głową. „Jesteśmy chłopakami Hardiego i kropka”.

„Zamilkniesz na dobre, jak spytam cię o jakieś szczegóły z nią związane, co?”

„Cieszę się, że to rozumiesz”.

„To ona, nie? Brakująca ósma osoba od Hardiego? To ta druga dziewczyna”.

Olbrzym spogląda na Glena, który właśnie zamierzał coś powiedzieć.

Blondyn zamyka usta, przez co nie wydobywa się z nich choćby jedno słowo.

„Powtórzę to jeszcze raz...” – zwraca się do ciebie Titus. „Wszystkie chłopaki Hardiego są tutaj, glino. Ta kobieta jest tylko powiązana z nami. Poza tym i tak jej nie znasz”.

„Kim ona jest? Ta druga dziewczyna? Znam ją?”

„Nie” – kręci głową. „Nie będziecie ze sobą po imieniu”.

„Dobrze. Gdzie ona jest?”

„Nie dobierzesz się do niej” – odpowiada spokojnie. „Jest powiązana z chłopakami Hardiego. To z Klaasje powinieneś pogadać”.

Ha! Proszę bardzo. Elementy układanki wpadają na swoje miejsca...

„Czyli brakujący, ostatni chłopak Hardiego... jest dziewczyną Hardiego?”

„Nie. Wykluczone. To tylko kobieta, która czasem dotrzymuje nam towarzystwa – i która jest przychylna Klaasje. Tyle w temacie”.

„Wiesz, tak sobie między sobą gadaliśmy i...”

„Nie. Moja odpowiedź to »nie«, Glen”. Zwraca się do ciebie: „Jesteśmy chłopakami Hardiego i tak zostanie”.

„Jest powiązana z chłopakami Hardiego? Czyli jest... dziewczyną Hardiego?”

„To za dużo powiedziane. To tylko kobieta, która czasem dotrzymuje nam towarzystwa – i która jest przychylna Klaasje. Tyle w temacie”.

„Dobra, rozumiem. Zmowa milczenia”.

„Cieszę się, że to rozumiesz”.

„Co masz na myśli?”

„Mieliśmy... wsparcie. Pomogła nam druga dziewczyna. To był jej pomysł, żeby go powiesić – spodobał mi się ze względów politycznych. Miał niezłe przesłanie”.

„Dziękuję ci za to, Titus. Pójdę z nią porozmawiać. Po raz ostatni”. (Zakończ).

„Tak zrób” – odpowiada. Chwyta swoje piwo i miesza je kolistym ruchem dłoni, po czym odzywa się: „Hej, glino – zanim sobie pójdziesz...”

Nagle za oknem zrywa się wiatr. Czujesz, jak drżą przez niego okienne ramy. Niesie ze sobą gazety, okrąża Whirling-in-Rags ciepłą powietrzną kolumną...

„Ona...” – spogląda na ciebie. „Klaasje przybyła do Martinaise, żeby się ukryć, jak wielu z nas. Właśnie tutaj lądują ludzie, którzy nie mają już gdzie się podziać. Związek ich przyjmuje – ona odmówiła tej ochrony, ale...”

A jednak, mimo całego tego bałaganu...

„Do widzenia, Titus”. [Odejdź].

„Ale nadal wolałbyś, żebyśmy jej nie aresztowali?”

„Zgadza się. Gdybyśmy nie dbali o ludzi, którzy tu trafiają, to miejsce byłoby tylko ruinami i stertą kontenerów”.

„Weźmiemy to pod uwagę” – odpowiada porucznik, wsuwając notatnik do kieszeni swojej kurtki, po czym odwraca się, by odejść.

„Przykro mi, że doprowadziłem was do kłótni”.

„Mnie też”.

„A więc go nie zabiliście. Już nie żył”.

Kiwa głową.

„Powiesiliście zwłoki, aby ukryć prawdziwy powód zgonu – kulę tkwiącą w jego głowie”.

Kolejne kiwnięcie głową.

„Czemu?”

„Bo poprosiły nas dziewczyny. Wpadły w niezłe gówno”.

Dziewczyny? Liczba mnoga? Jest jeszcze jakaś dziewczyna? Zapamiętaj to. Pewnie powiedzą ci o niej później coś więcej.

„Czy to ona go zabiła?”

„Glino, nie mam pojęcia – twierdzi, że tego nie zrobiła...”

Nie wierzy, żeby zrobiła. A w każdym razie ma taką nadzieję.

„Co się stało w niedzielną noc?”

„Klaasje zeszła na dół” – wskazuje schody. „Sprawiała wrażenie poważnie naprutej. Naćpała się nawet mocniej niż zwykle. Wytrzeszczone oczy i szczękościsk. Nie była w imprezowym stanie”.

„Wyglądało, jakby przyćpała drugi raz, bo coś się wydarzyło. Nigdy jej takiej nie widziałem – była przestraszona. Wiedziałem, że ktoś się przekręcił”.