Rozmowa · Kim Kitsuragi

„No proszę” – zapisuje w notatniku. „Nie wybieraj się na Dziką Północ, jeśli nie jesteś wystarczająco biały”.

„...bo lubią zabijać”.

„Tak, lubimy. Niezła zabawa była, nie, chłopaki?” – rozgląda się. „Przednia rozrywka”.

„Nie robiliśmy tego dla twojej jebanej rozrywki, Dennis. Ona...” – powstrzymuje się.

„Zabiją cię” – zapisuje – „jeśli uznają, że to zabawne”.

„...bo pracujesz dla niewłaściwych ludzi”.

„Jak jasna cholera! To miasto Związku! Robisz dla firmy? To cię zabijemy”!

„Kurwa, Dennis, nikogo nie zabijamy za pracę dla firmy! Połowa portu dla niej pracuje...”

„Jeśli pracujesz dla nieodpowiedniej firmy” – zapisuje – „to cię zabiją”.

Jeden z jego chłopaków na pewno.

Gruby Angus. Mocarny facet. Pan Same Mięśnie. Nadszedł czas. Dociśnij go jak imadłem.

Pamiętaj tylko, że tu chodzi o coś więcej niż tylko Klaasje. Chodzi o tych ludzi i Martinaise, ich dzielnicę, ich odpowiedzialność.

Dobrze. Podoba mi się. Facet się uczy.

Na zewnątrz w światłach nocy – cisza odziana w sodowe lampy. Zniszczona, upadła...

Na zewnątrz w blasku wschodu – zniszczona, w ruinie. Okna kawiarni lśnią jej porannym światłem.

Na zewnątrz, w południowym słońcu... Ruiny. Popękany asfalt ulic, obłażące z farby ławki. Gazety fruwają na wietrze.

Na zewnątrz, w wieczornym świetle – ruiny, starość. Cienie rosną na asfalcie. W oddali słychać strzał.

„No to już. Sprawa zamknięta”. (Rozejrzyj się). „Wracam do domu”.

„Hę?” – wygląda na zaskoczonego.

Wziąłeś przywódcę z zaskoczenia. Czas uderzyć.

„Serio. Zaraz zacznę spisywać swój meldunek. Będzie w nim stało tak: W Martinaise zabiją cię, bo cię nie lubią. A to wszystko...”

„Tak, niech wiedzą!” – cherlak uderza pięścią w stół. „Zabijemy cię na śmierć”.

Nie rozumiem. Oni są chyba zbyt głupi. Zbyt głupi, żeby dotarła do nich argumentacja. Może porucznik cię w tym wyręczy.

„Titus, to samo przytrafiło się mnie. Mnie też zmanipulowała”.

„No przykro mi bardzo” – wzrusza ramionami. „Ale powiedzmy to sobie jasno – nikt nie manipuluje Titusem Hardiem. Wiedziałem, że zadaję się z wariatką” – odpowiada, wskazując schody.

„Ale ty – ty nie masz pojęcia, co robisz tam na górze. Widzę to na twojej twarzy za każdym razem, jak schodzisz na dół i śpiewasz, jak ci zagra. Ona siedzi w twojej głowie, człowieku. Masz przejebane”.

„Brutalnie, Titus” – kręci głową. „Brutalnie, ale prawdziwie. Ma go w garści”.

„Świadek nie ma żadnego wpływu na funkcjonariuszy MOR-u. Mój partner próbuje nakłonić was, abyście powiedzieli prawdę – na swój własny, niezwykle emocjonalny sposób”.

Czemu powiedziałeś, że zmanipulowała ciebie? Przecież to ich zmanipulowała, tak? To nie był mój pomysł! Kto im wcisnął to paskudne kłamstwo?

To moja sprawka. Przeze mnie zabrzmiałeś jak słabeusz, to nie było w porządku. Ale te tutaj Złote Usta to wszystko całkiem przerasta. Lepiej uważaj na te niby rady.

„Wiem, co się tutaj dzieje. Ja też zostałem oszukany. W moim sercu tkwi jak kolec kurewsko mroczny cień”.

„Co ty, kurwa, wygadujesz?”

„Titus, chłopie... Byłem młody, było lato. Musiałem tylko rzucić się w to na główkę”.

„Ładnie to ująłeś, ale wiesz...” – odpowiada, drapiąc się w kark. „Należę do Związku Robotników Portowych, a nie sercowych”.

„Tak, naprawdę ładnie to ujął. Podpieprzył to z piosenki, tego starszego typka, którego też wydymała kobitka. Nie pamiętam, jak się nazywa. Chyba już nie żyje”.

A więc to tak – to piosenka, która kiedyś, raz usłyszana, wryła ci się w zakamarki pamięci. To raczej nie było zbyt miłe „kiedyś”.

Te cymbały z klasy robotniczej nie umieją rozmawiać o uczuciach. Nie powinieneś był się otwierać przed nimi. Ani przed nikim innym.

„Załatwiła mnie jedna laska. I to tak srogo załatwiła”.

„Rozejrzyj się, glino” – rozkłada ręce. „Ci faceci są robotnikami portowymi i nie obchodzi ich ten twój psychiczny cyrk”.

„Ja w sumie chciałem posłuchać o tym cyrku, szefie...”

„Tak, ja też. Zawsze chętnie popatrzę na beczącego glinę”.

„Nie będziecie musieli o tym słuchać” – interweniuje porucznik. „Wystarczy już tego cyrku, oficerze. Przejdźmy do pytań proceduralnych albo...” – wskazuje głową wyjście. „Może odetchniemy świeżym powietrzem?”

„Titus, chłopie. Powinienem był to przewidzieć. Zorientować się, co kryje się tuż za jej oczami”. (Wskaż na swoje oczy).

„Kiedy przebudziłem się w tym świecie, coś przybyło tu wraz ze mną. Jakiś pradawny smutek”.

„A, ten cień. W twoim wieku... kac musi być zabójczy” – odpowiada, mierząc cię wzrokiem. „Nigdy nie sądziłem, że powiem coś takiego, ale chyba powinieneś ograniczyć picie”.

To kłamstwo. Powinieneś ZLIKWIDOWAĆ GRANICE picia.

„Wystarczy już o tym cieniu, oficerze. Przejdźmy do pytań proceduralnych albo...” – wskazuje głową wyjście. „Może odetchniemy świeżym powietrzem?”

„No dobra, ludzie. Ewidentnym jest, że pogrywa z wami jak rasowa skrzypaczka”. (Zagraj na wyobrażonych skrzypcach).

„Gówno prawda, dupku!” – wcina się Glen, krzycząc. „Nikt tu nikim nie pogrywa!”

„Nie, nie, Glen... Chcę tego posłuchać. Kto według ciebie mną, kurwa, pogrywa?”

„A jak myślisz?” (Graj dalej i uśmiechaj się mądrze).

„Ja myślę, że ci odbija, panie skrzypek”.

„Nie, nie. Ten pieprzony klaun próbuje mi wjechać na psychikę. To nie zadziała na Titusa Hardiego” – patrzy ci prosto w oczy. „Odłóż te skrzypki albo wypad stąd. Proste”.

„Odłoży skrzypce” – zapewnia porucznik i odwraca się do ciebie. „Odłóż je, oficerze”.

Nie rozumiem! Ta gra na skrzypcach totalnie się nie sprawdziła. Pomysł był dobry, ale wykonanie... tragicznie beznadziejne. Gadałeś jak szaleniec, nie jak glina.

(Zagraj na wyobrażonych skrzypcach dramatyczne zakończenie). „Myśliwy staje się myśliwym”.

„Myśliwy staje się myśliwym?” – pyta, kręcąc głową. „Dam ci radę, glino. Gdy następnym razem spróbujesz mieszać komuś w głowie, to upewnij się wcześniej, że sam nie masz w niej namieszane”.

Nie rozumiem, co się stało. Czemu to powiedziałeś? To nie był mój pomysł! Odłóż te skrzypce i nigdy więcej tak nie improwizuj.

Słyszałem obietnicę jakichś dobrych opcji. I gdzie one?

Och, potrzebujesz więcej dobrych opcji? No to jedziemy, są taaakie dobre...