Rozmowa · Kim Kitsuragi

„No to już. Sprawa zamknięta”. (Rozejrzyj się). „Wracamy, Kim”.

„Hę?” – porucznik unosi brew.

Zrozumie. Mów dalej.

„Zapisz to, Kim. W Martinaise zabiją cię tylko dlatego, że cię nie lubią”.

„Jasne” – wyjmuje swój notatnik. „Zabiją cię, bo cię nie lubią. A to wszystko...”

„…z powodu jakiejś laski”.

Drgnął. Mimowolnie. „Wspomnijcie o tym jeszcze raz, a nie będziecie mieć okazji napisania tego swojego raportu”.

Mężczyzna zaciska pięści pod stołem – widzisz to po jego szyi i ramionach. Nie żartuje.

„Tak, rozumiem, Alain – tak masz na imię, prawda? Alain. Zabijecie nas” – zapisuje w swoim notatniku. „Tak właśnie załatwiają to na Dzikiej Północy”.

„Wyciągają cię tylnymi drzwiami, podpalają twoje ciało i szczają na nie. Mają wszystko w dupie”.

„Nie podpaliliśmy go!” – słyszysz rzężenie grubasa. Próbuje wstać. „Nikt też na niego nie naszczał!”

Tak, ten jest najsłabszy. Wywabiłeś go. Teraz weź się za...

„Panie policjant, ty będziesz następny, jak się nie zamkniesz” – starszy gość sięga za pas, lecz jego głos jest dziwnie spokojny.

Broń palna! Glace 08 albo pistolet kalibru .38. Oba są wystarczająco małe, żebyś ich nie zauważył.

Wyczuł cię. Wie, co próbujesz zrobić...

Bądź twardy, napieraj dalej. Zignoruj Theo.

(Odwróć się do Theo). „Co się stanie, jak będę mówił dalej? Mnie też zabijecie? Tu, w barze?! Za nic?!”

„Sam się właśnie zabiłeś. Jak mówiłem – samobójstwo...” – potrząsa srebrzystą głową. Jego spokojny głos jest teraz niemal dobrotliwy.

„Co masz na myśli, staruszku? Jakie samobójstwo?”

Nagle w twoich uszach rozlega się paskudne dzwonienie. Temperatura twojego ciała rośnie gwałtownie. Cały płoniesz. Ze strachu.

Najstraszliwszy strach. Większy niż jakikolwiek wcześniej.

Po prawej czujesz ruch powietrza. Porucznik wyciąga swoją broń.

Udaje ci się wykonać tylko jeden ruch. Instynktowne szarpnięcie w lewo. A później... Cisza. Żadnych krzyków. Nie sposób określić, z której strony to nadchodzi...

Udaje ci się wykonać tylko jeden ruch. Instynktowne szarpnięcie w lewo. A później... Cisza. Żadnych krzyków. Nie sposób określić, z której strony to nadchodzi...

„Słyszysz, Angus? Mnie też zabiją!”

„Chwila. Stop. Cofnijmy się. Chcę powiedzieć co innego...”

Za późno. W twoich uszach rozlega się paskudne dzwonienie. Temperatura twojego ciała rośnie gwałtownie. Cały płoniesz. Ze strachu.

„Nie” – widzisz, jak potrząsa srebrzystą głową. Jego spokojny głos jest teraz niemal dobrotliwy. „Ja tego nie zrobię, jestem już za stary na taki strzał...”

„Chwila. Cofnijmy się. Chcę powiedzieć co innego...”

„Słyszysz, Angus? Mnie też zabiją!”

(Zwróć się do Angusa). „Bo co? Zabijecie mnie tak jak jego? Bez żadnego, kurwa, powodu?!”

„Nie zabiliśmy go! Nawet go nie powiesiliśmy. Nie żył już, kiedy...” – bierze rzężący oddech.

„Zamknij się, Angus!!”

„Był martwy, zanim go powiesiliście?”

„Grubasie!” – knypek uderza Angusa w tył głowy. Z głośnym plaśnięciem. „Powiedz glinom cokolwiek więcej, a zaraz ci...”

„DENNIS!” – rozlega się ryk Titusa. „Uspokój się albo rozwalę ci łeb. Theo” – wskazuje na starego mężczyznę – „trzymaj rękę z dala od kabury, to nie jest 31. Panuję nad sytuacją”.

Czyżby? Jego zaciśnięta pięść drży... To ty panujesz tu nad sytuacją. Daj im chwilę na tę wymianę.

W pomieszczeniu robi się cicho. Tak cicho, że słychać rzężenie Angusa.

„Angie, gdzie twój pieprzony inhalator? Dyszysz, jakbyś się miał zaraz przekręcić”.

„Zostawiłem go w domu. Nie mogę po niego iść, jestem za bardzo zrobiony...” – kładzie rękę na klatce piersiowej. „Przepraszam”.

„Dlaczego jesteś taki kurewsko spasiony, Angus?!” – warczy na niego Lizzie. „Wszystko poszło się przez ciebie jebać. Zmarnowałeś mój czas. Mówiłam ci, Titus” – zwraca się do przywódcy gangu. – „Mówiłam ci, żebyś ją po prostu wydał”.

„Lizzie” – zwraca się do prawniczki. „Twoja pomoc nie będzie już tu potrzebna. Przekaż to Evrartowi”.

„Dobra. Przekażę mu. Po długim spacerze wzdłuż wybrzeża” – oznajmia i wychodzi, nie oglądając się za siebie.

Co się właśnie stało między tą dwójką?

Masz to w garści. Jest cały twój. Pytania!

Spójrz najpierw na Kima.

Porucznik odłożył swój notatnik – jego dłoń spoczywa na kaburze. Daje ci znak ledwo dostrzegalnym skinieniem głowy.

Co? Co to oznacza?

Dawaj – porucznik wziął na cel grubasa. Dociśnij Angusa. Już prawie się udało.

„Po prostu cię wieszają, strzelają do ciebie albo podpalają. Mają to gdzieś!”

„Nie podpaliliśmy go!” – słyszysz rzężenie grubasa. Próbuje wstać.

„Dają ci od tyłu w łeb, wieszają, a potem wracają do picia”.

„To nie tak, nie tak...” – mówi grubas, oddychając ze świstem. „Nawet go nie uderzyliśmy, dobra?”

„Po prostu cię wieszają, jak w średniowieczu. Wystawiają twoje ciało na widok publiczny”.

„To nie tak, nie tak...” – mówi grubas, oddychając ze świstem. „Nie mogliśmy go ściągnąć, dobra?”

„Po prostu cię wieszają, strzelają do ciebie, co tam jeszcze! Nawet potem nie pamiętają”.

„To nie tak, nie tak...” – mówi grubas, oddychając ze świstem. „Nie zastrzeliliśmy go”.

„...bo jesteś cudzoziemcem”.

„Właśnie, cholera! Nie przyłaź tu, jak nie jesteś stąd!”

„Pierdol się! Ja nie jestem stąd. Nie dlatego...”