Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Skąd wiedziałeś?”

„Siedzę w tej branży od dziesięciu lat. Już to widziałem. Klasyka: polityk w motelu z martwą dziwką – tylko tym razem to dziwka żyła”.

„Dobra analogia, szefie” – chichocze gość o szczurzej twarzy.

„Nie odzywaj się, Kosior” – wskazuje na niego. „Ciągle siedzisz na ławce – i ty też wyluzuj, Angus” – rzuca, po czym przenosi spojrzenie z powrotem na ciebie.

Gruby nie ma nic przeciwko temu, siedzi tylko i zipie. Nie mógłby nic powiedzieć, choćby nawet i chciał.

„Co się stało potem?”

„Poszliśmy na górę. Najemnik nie żył. A w oknie była dziura po pocisku. Pieprzeni...” – drapie się po brodzie. „Wszędzie brudna pościel i butelki”.

Ma na myśli, że się pieprzyli?

„Tibbs połatał okno. A trupa powiesiliśmy”.

„Czy to ona go zabiła?”

„Powiesiliście zwłoki, aby ukryć prawdziwy powód zgonu. Co nim było?”

„Nie jesteśmy pewni. Pewnie kula. Rana była mało widoczna”.

Koroner i jego asystent ubrani są na niebiesko: na rękach mają niebieskie rękawiczki, usta zasłaniają im niebieskie maski, a ciała niebieskie fartuchy. Koroner ściera pot z czoła, wciąż trzymając w ręce skalpel. „Weź latarkę. Poświeć mu w usta” – mówi asystentowi. Przykuca, żeby lepiej zobaczyć, co oświetla blask ręcznej lampki. „No szlag. Trudno mieć do nich żal, że nie zauważyli. Idź po piłę, Alan. Zrobiło się właśnie wesoło”.

A więc była jakaś rana. Powinieneś poszukać jej raz jeszcze, zanim odeślecie ciało.

Będziesz przynajmniej wiedział, czego szukać, kiedy weźmiesz się już za sekcję zwłok.

„Powiesiliście zwłoki, aby ukryć prawdziwy powód zgonu – kulę tkwiącą w jego głowie”.

„Powiesiliście zwłoki, aby ukryć prawdziwy powód zgonu. Co nim było?”

„Skoro to nie Klaasje go zabiła, to po co to tuszowanie?”

„Pewnie zauważyłeś, że nasza dziewczyna ma własne problemy”.

„Tak, mówiłem ci, że nie jest tym, kim się wydaje być. Została specjalnie wyszkolona. Do czegoś szemranego”.

„Miałeś na myśli taki trening – jak na szpiega?” – pyta, drapiąc się po brodzie. „Może. Sądząc po tym, kto chce ją dopaść... Pewnie coś jest na rzeczy”.

„Ci ludzie – kto to taki?”

„Są wpływowi” – spogląda przez okno. „Mają kontakty w Moralinternie. Ona boi się o swoje życie – twierdzi, że jeśli pojawi się w waszym systemie, to zniknie bez śladu”.

To wszystko, co wie. Nic więcej mu nie zdradziła.

„Dlaczego miałbyś pomagać komuś takiemu? Biorąc na siebie winę za zabójstwo?”

„Dlaczego?” – wzrusza ramionami. „Przygarniamy tu różnych uciekinierów i przegranych. Taki urok Martinaise”.

„Dlaczego miałbyś pomagać komuś takiemu?”

„Dlaczego?” – pyta, patrząc ci prosto w oczy. „Przygarniamy tu różnych uciekinierów i przegranych. Taki urok Martinaise”.

„Powiedziała mi, że ścigają ją jacyś ludzie. Z Oranje. Nic więcej nie zdradziła”.

„Taa, trzyma język za zębami. Będzie po niej, jeśli pojawi się na policyjnym radarze”.

„Nic nie zauważyłem. O jakich problemach mowa?”

„O takich, które nie mogą pojawić się na policyjnym radarze. Ktoś chce ją dorwać. Ludzie ze Starego Starego Świata – skąd pochodzi”.

„Kto w takim razie zabił najemnika? Macie jakieś tropy?”

„Jeszcze nie. Tylko kilka pomysłów. Ona twierdzi, że strzał padł z zewnątrz – z bliżej nieokreślonego miejsca za oknem. To jakaś wskazówka”.

„Co na ten temat sądzisz?”

„Według mnie to jakieś porachunki z przeszłości. Jej albo jego”.

„Jej – chodzi ci o...”

„Chodzi mi o tych, którzy chcą dopaść Klaasje. Może chybili. Może ta kulka była przeznaczona dla niej?”

„Podoba mi się ta myśl” – kiwa głową młody. „Sam myślałem coś podobnego”.

„A miałeś jakieś pomysły również co do jego przeszłości?”

„Tak – to mogła być robota jednego z jego kumpli najemników. Mieli broń. Szkolenie. I pewnie całe lata użerania się między sobą. Albo mógł to zrobić ktoś inny z Krenel...” – przerywa w zamyśleniu.

„Powiem ci, co ja bym zrobił – sprawdziłbym wybrzeże w poszukiwaniu odpowiednich punktów widokowych. Może skonsultowałbym to z moim kumplem od balistyki. Tak – właśnie to bym zrobił. Gdybym nie był zbyt zajęty tym pajacowaniem z tobą”.

Jest już spokojny. Zamknął się na całe to zamieszanie i znów stał się sobą.

Te teorie nie są takie złe. Żadna nie jest przekonująca, ale mimo wszystko. Ten gość nie jest taki głupi, na jakiego wygląda.

„Ma burzliwą przeszłość. Ten strzał to mogło być pudło. Może chodziło o nią?”

„Jej?”

„Rozumiem. Powiedz mi coś innego”.

„No jasne. Nie potrzebujesz moich wskazówek. Świetnie sobie radzisz na własną rękę” – kręci głową.

„Kto to jest Tibbs?”

„To mój brat. Prowadzi firmę wymieniającą okna”.

Tibbs. To zdrobnienie od...

„Zdrobnienie od Tiberius?”

„Taa” – kiwa głową. „Dobry facet”.

Idę o zakład, że ich ojciec nazywa się Atticus Hardie. A ich siostra to Lukrecja Hardie. No, w każdym razie...

Wracamy do pytań policyjnych.

Tak. Dość czczej gadaniny.

Cieszy się w tym momencie, że nie wpakował w to bagno swojego brata.

Przekonaj Titusa, że jest ofiarą manipulacji.

Przekonać Titusa, że ktoś nim manipuluje? Powinieneś już to wiedzieć – Titus Hardie nigdy się nie ugnie.

Ale znasz, kogoś, kto może.