Rozmowa · Titus Hardie

„No dobrze, rozmawiałem z Klaasje na temat taśmy”.

„No i?”

Natychmiast się spina. Prostuje się, zaciska szczękę. Jest gotowy na kolejny cios.

„I nic. Podtrzymuje to, co mówiła wcześniej”.

„Kurwa jebana...” – odpowiada. Przez dwie sekundy wpatruje się – intensywnie – w swoje piwo, po czym przenosi wzrok na ciebie. „Jesteś najgorszym gliną w Revacholu! Ta taśma to było szczere złoto”.

Ta „kurwa” nie była wymierzona w ciebie, tylko w nią.

Wyczuwasz słabość. Męczy go już gierka, w którą pogrywa.

Wytrąciłeś go z równowagi. Popchnij, a polegnie jak długi.

„Ona ją w gruncie rzeczy wyśmiała, Titus”.

„Zjebana kurwa jebana!” – kręci głową z niedowierzaniem. „I co powiedziała? Że wszystko gra?! Że ludzie powinni się tak zachowywać?!”

Zdaje się, że chciał, żeby zmieniła zdanie co do wisielca. To ewidentnie sprawa osobista.

„Nie powiedziała luzik arbuzik”.

„Mogę to potwierdzić”.

Rozumiem, co kombinujesz. Dociśnijmy go.

„Nie? No to luzik arbuzik!” – odpowiada, zbyt zdenerwowany, by pić piwo. Po prostu wpatruje się w nie.

„Nie wydawała się zaskoczona. A już na pewno nie wystraszona”.

„Tak. Właściwie...” – porucznik spogląda na ciebie, a po chwili na niego. „Mam wrażenie, że ją to trochę rozbawiło”.

„Rozbawiło?” – mamrocze Titus, jego usta niemal się nie poruszają. „Niezdatna do niczego szurnięta dziwka...”

Zdaje się, że chcieli dać Klaasje drugą szansę na podchwycenie ich narracji. Z tej też nie skorzystała.

„Dobra!” – uderza potężną pięścią we framugę drzwi. „Niech, kurwa, będzie! Najwyraźniej wszystko gra! Ta jebana...”

„Spróbuj nad sobą zapanować przy gościach, Titus” – jej głos jest odrobinę łagodniejszy niż dotychczas.

„Świetnie. Po prostu, kurwa, świetnie. Masz jakieś przemyślenia na ten temat, stróżu prawa?” – pyta, pocierając dłonią brodę, jakby chciał ją wygładzić.

Kobiety są szurnięte. Nieracjonalne. To właśnie myślisz, co? W dodatku twoje pięści domagają się, żeby je z kimś przybić.

Nie, nie są. A ty nie chcesz żadnego przybijania pięści. Nie zdradzaj swoich niezłomnych feministycznych ideałów, żeby kumpelsko zapunktować u jakiegoś taniego maczo.

„Myślę, że to dla ciebie sprawa osobista. Czułeś coś do niej”.

„Pff!” – wybucha oburzeniem Glen. „Wszyscy coś do siebie czują! Próbujesz coś sugerować?!”

„Spokojnie, Glen” – odzywa się, pocierając skroń. „Myślałem, że ona... Myślałem, że każdy, kto usłyszy ten syf, dojdzie do tego samego wniosku. Najwyraźniej byłem w błędzie”.

„Taa, to było pojebane” – odpowiada, uśmiechając się ze współczuciem.

Chciał, żeby zobaczyła, kim ten facet naprawdę był. Skoro już to wiesz, lepiej zakończ ten temat. Inaczej możesz sobie zrobić z niego wroga.

„Za bardzo się wczułem. Po prostu mnie poniosło” – kręci głową. „Ale wszystko już gra”.

„Wiesz, co sądzę? Że baby to wariatki, stary”.

„Święta racja, glino” – odpowiada, wyciągając przed siebie swoją olbrzymią pięść. „Przybij”.

No to jazda. Przybij mocno.

Nie przybijaj.

„Zostawisz tak kolesia?” – pyta, kręcąc głową. „Cioty z MOR-u...”

„Taa, banda ciot! Nie potrafią przybić porządnie pięści i w ogóle”.

„Co za ludzie w ogóle? Tak olać czyjś gest...”

Co jest z tobą nie tak? Mogłeś zdobyć kumpli na całe życie! Ci goście w życiu ci tego nie wybaczą.

Przybij. Mocno.

Wasze pięści zderzają się. Mocno. Uderzeniu towarzyszy dźwięk. Niemal słyszysz chrzęst jego kości. Knykcie twojej dłoni mrowią, przypominając, że żyjesz.

Błyskawica bólu przebiega ci po ręce, jakbyś uderzył w żelazną płytę. Jest silniejszy, niż wygląda. A wygląda jak Ramout Karzai.

„A teraz ty, pinglarzu” – zwraca się przyjacielskim tonem do porucznika.

Porucznik poprawia okulary, wysuwa zaciśniętą dłoń i dotyka nią poobijanej pięści Titusa.

Stworzyła się między wami więź.

Nieźle.

Przybij.

Wasze pięści zderzają się. Bezgłośnie, bo nie włożyłeś w to wystarczającej siły. Mimo to kostki twojej dłoni mrowią, przypominając, że żyjesz.

„Może po prostu nie jest tym, za kogo ją miałeś”.

„Nie... Znam ją” – odpowiada, spoglądając na piętro. „To zwykła dziewczyna, którą przerosła sytuacja”.

„Titus, ona ma w garści wszystkie moje umiejętności. To jakaś profesjonalistka”.

„Jaka profesjonalistka? Twierdzisz, że jest dziwką?” – pyta, po czym zmusza się, by wziąć łyk piwa.

„Nie, nie twierdzi tego. Zapomnijmy o tym”.

„Nie jest dziwką. Poznałbym dziwkę” – zastanawia się przez chwilę. „Jest raczej ekskluzywną dziewczyną do towarzystwa albo...”

„Stul pysk, Kosior”.

„Ha, czyli jednak ją faktycznie znasz”.

„Tak, powiedział ci, kurwa, że ją zna!”

„To imprezująca bez opamiętania dziewczyna, która marzy o śmierci bardziej niż ja”.

„Taa...” – stwierdza, w zamyśleniu wyłamując swoje knykcie. „Tu masz rację – bierze zdecydowanie za dużo prochów”.

„No, jak to mówią, niedodawkowaniem niczego się nie osiąga” – rzuca Mesk z filozoficznym wyrazem twarzy.

Z przedawkowania można jakoś tam wyjść. Wziąć kąpiel, oddychać spokojnie, szukać opieki medycznej. Przy niedodawkowaniu jesteś po prostu sobą.