Rozmowa · Titus Hardie

Tak... Nie ma takiego słowa jak niedodawkowanie.

„No tak, ale... Ona ma prawdziwy problem z narkotykami. Nie jak ty. Nie jak my” – zerka na swoje piwo. „Chyba nigdy nie widziałem jej trzeźwej”.

„To ty nie wiesz?! Ona jest modelką! Wygrała konkurs piękności!”

„Wiedziałem! Wiedziałem, że przeszła profesjonalne szkolenie – poznałem po chodzie!” – woła wyraźnie podekscytowany Glen. „Mówiłem ci, Titus, że była królową piękności!”

„Tak, Glen” – odpowiada Titus, ściskając palcami nasadę nosa. „Wiem, że jest królową piękności. Wszyscy to widzą”.

„Wybacz” – przeprasza i milknie.

„Titus, ona ma za sobą specjalne szkolenie. I nie mówię tu o lekcjach oranjeskiej litki”.

„Nie wiem, o co ci, kurwa, chodzi. »Oranjeska litka«? Co to ma być? Literatura?”

„Też to zauważyłem” – odzywa się do ciebie porucznik, po czym zwraca się do Titusa: „Tak. Miał na myśli oranjeską literaturę. Kobiety ciągle czytają, prawda?”

Porucznik poprawia swój cyfrowy zegarek. Psychologiczny i fizyczny trening pod okiem nieznanej agencji rządowej. Ty to zauważyłeś. Tak jak i ja. Oni nie.

„Bez obaw, Titus. Znamy ją. Poza tym wiesz, jak to jest z sukami i książkami”.

„To nie jest jakaś bezbronna dziewczynka. Z najemnikiem dobrze sobie poradziła”.

„Poradziła sobie z nim?” – obrusza się. „Miała niezłe przejścia z tym facetem. I to my musieliśmy zrobić z tym porządek”.

„Tak, tak – już o tym słyszeliśmy i nie zmienia to faktu, że ta taśma zrobiła większe wrażenie na was niż na niej”.

„Titus, ona ma za sobą specjalne szkolenie. I nie mówię tu o lekcjach samoobrony”.

„Specjalne, czyli że co? Że jest profesjonalną tancerką? Czy...” – mruży oczy. „Próbujesz mi powiedzieć, że jest stripteaserką?”

„Też to zauważyłem” – odzywa się do ciebie porucznik, po czym zwraca się do Titusa: „Tak. Miał na myśli profesjonalną tancerkę. Kobiety ciągle tańczą, prawda?”

Porucznik poprawia swój cyfrowy zegarek. Psychologiczny i fizyczny trening pod okiem nieznanej agencji rządowej. Ty to zauważyłeś. Tak jak i ja. Oni nie.

„Bez obaw, Titus. Znamy ją. Poza tym wiesz, jak to jest z sukami i tańcami”.

„Zdaje się, że mieliście obmyślone kłamstwo, tyle że ona nie skłamała z wami”.

„Pytałem o twoją opinię, a nie bajeczkę na dobranoc. Opowiedz ją swojej babci”.

„Jasne, tak zrobię”.

„Taa, czemu nie?” – wciąż z przygnębieniem spogląda na swoje piwo.

„Ta taśma była dla niej ostatnią szansą na zrobienie tego, co zaplanowaliście”.

„Ale nie zrobiła tego. Wie, że nie może nas okłamywać. W przeciwieństwie do ciebie”.

O nie... On też jest zdecydowanie kontrolowany. To przez jego pychę. Niestety, teraz już nic się z tym nie zrobi.

„Fantastycznie. Więc teraz przypomniało ci się, jak się wykonuje twoją robotę...” – odpowiada, spoglądając z przygnębieniem na swoje piwo. „Mam dość tych szczyn – powinniśmy zamówić coś mocniejszego”.

„Ta, chłopaki, trzeba dziś wieczór rozkręcić imprezkę!”

„Po co?”

„Eee...” – spogląda na siedzącego w rogu starszego mężczyznę. „To może nie”.

Sukces. Przyznali się do bezprawnej współpracy w celu zmylenia śledczych.

„Może to wciąż wyparcie. No wiesz, taki jej mechanizm obronny”.

„Taa... Może. Istnieje taka możliwość”.

Nie wydaje się już taki przekonany.

„Powiedz mi wprost, Titus. Co się naprawdę stało?” (Podsumuj).

„Mówiłem ci już” – odpowiada, chowając swoją olbrzymią twarz w dłoniach i wzdychając. „Powiesiliśmy go, kurwa”.

W jego głosie jest już mniej zapału. Jego ludzie też stają się coraz bardziej milczący.

Są zdezorientowani. Ta sprawa robi się dla nich za duża.

„Daj spokój, Titus. Wiemy, że go nie powiesiliście. Został zastrzelony” – stwierdza, stukając w swój notatnik. „Wiem, że jesteś zmęczony tak jak ja – dlaczego po prostu nie...”

„Wiesz co?” – pyta, podchodząc. „Jestem zmęczony. Zmęczony wami i tą kurwą na piętrze”.

„Jak zobaczycie ją następnym razem, to przekażcie, że Titus kazał się jej odpierdolić!” – stwierdza i rzuca puszkę z piwem na ziemię.

To histeryczna wściekłość kogoś, kto już nie wie, co ma robić.

„Ta kłamliwa, oszukańcza... Skończyliśmy! To koniec, zrozumiane? To wasze dochodzenie – jest SKOŃCZONE”.

„Tak...” – słyszysz, po czym znów zapada cisza. Alain zaczął coś mówić, po czym uznał, że lepiej nie.

Na podłodze leży puszka. Wypływa z niej piwo, tworząc małą kałużę. Nikt nic z tym nie robi.

„Co tu tak cicho jak na pogrzebie? Trzeba napić się piwa!” – woła i rozgląda się. „Barman! Dwadzieścia piw dla Związku Robotników Portowych!”

„Nie lepiej od razu czterdzieści?” – odkrzykuje mężczyzna zza lady. „Albo od razu sto piw, bo coś tu dzisiaj cicho!”

„Sto piw – i to mi się podoba!” – ożywia się Glen. „Podskocz no tutaj, kierowniku baru!”

Twoja szansa może zaraz umknąć. Im więcej wleją w siebie piw, tym mniej będą skłonni do współpracy.

„Daj spokój, Titus. Stawka jest zbyt wysoka. Ulice spłyną krwią – trybunał, pamiętasz?” – pyta, zamykając swój notatnik. „Wiem, że jesteś zmęczony – dlaczego po prostu nie...”

„Wiesz co?” – pyta, podchodząc. „Jestem zmęczony. Zmęczony wami, nimi i tą kurwą na piętrze”.

„Jak zobaczycie ją następnym razem, to przekażcie, że Titus kazał się jej odpierdolić!” – stwierdza i rzuca puszkę z piwem na ziemię.

„Daj spokój, Titus, to był długi dzień. Jestem zmęczony uganianiem się za wami. Widzę, że też jesteś zmęczony – dlaczego po prostu nie...”

Mężczyzna zwalnia. Jakby gwałtownie spadł mu poziom cukru we krwi. Nie jest już w stanie nadążyć za wszystkimi zmiennymi.

A kto by mógł? Coraz trudniej i trudniej jest grać swoją rolę w tej ponurej sztuce. Wystarczy, że teraz go odpowiednio podejdziesz...

Nie musisz mówić wszystkiego na głos. Najpierw układaj to sobie w głowie.

„Jasne... jasne...” – mamrocze Titus, jego usta niemal się nie poruszają. „Niezdatna do niczego szurnięta dziwka...”

„Titus, powiedziała, że sama by chciała rozpętać trochę chaosu, jakby tylko mogła”.

„Megamiks Strzelecki wystraszył was bardziej niż ją. Musicie się z tym pogodzić”.

„Wystraszył nas?! Nie wystraszył, kurwa, nikogo!” – blondyn wygląda, jakby miał zaraz podskoczyć, ale po chwili uspokaja się. „Titus, nic z tego, kurwa, nie rozumiem”.