Rozmowa · Titus Hardie

„O czym ty pleciesz, wariacie? Nie ma ósmego chłopaka Hardiego. Jest nas siedmiu i wszyscy są tu teraz obecni” – odpowiada i mierzy cię wzrokiem.

„Hej, a może ty chcesz zostać ósmym chłopakiem Hardiego? Nie ma wolnych miejsc!” – kręci głową.

„Właściwie to tak sobie ostatnio gadaliśmy, szefie, że ona mogłaby...”

Ta kobieta, którą Glen by wśród nich widział, cieszy się jego wielkim szacunkiem.

Hmm. Ona? Czyli jest ktoś ósmy? Dziewczyna Hardiego?

„Zamknij się, Glen!” – grzmi. „To ja tu jestem od mówienia! Czego, do kurwy nędzy, chcesz, glino?”

To musi być ważny trop, jeśli nie pozwala pociągnąć rozmowy. Porucznik też wydaje się tak myśleć...

„Wyjaśnijmy to sobie... Istnieje ósmy chłopak Hardiego, ale to ona i nie chcesz, abyśmy o niej rozmawiali?”

„Zgadza się, nie będziemy o tym rozmawiać. To prywatna sprawa chłopaków Hardiego i nie ma żadnego związku z tym całym gównem. Poza tym...” – wskazuje porucznika.

„Nie jesteście tutaj glinami. Lepiej nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy, bo skończysz z kulką w potylicy. Mam was na oku”.

„Świetnie – wszyscy mają wszystkich na oku” – odpowiada porucznik, poprawiając okulary. „Oficerze, twoje pytanie?”

Nie ma sensu naciskać – myśli. To i tak już jest zwycięstwo. Prędzej czy później dowiemy się więcej o tej ósmej Hardie.

To musi być ważny trop, jeśli nie pozwala pociągnąć rozmowy.

„Wybacz, szefie...” – odpowiada blondyn, niemal skamląc.

Ona? Czyli jest ktoś ósmy? Dziewczyna Hardiego? Kto to może być? Ogrodniczka Elizabeth?

Zaczynając od prawej: numer buta 44; blondyn po trzydziestce; apodyktycznie męski.

Chce, żeby świat miał go za prawdziwego maczo. Takiego, co żuje tytoń i strzela knykciami. Kogo my tu jeszcze mamy?

Po jego prawej: zwykłe buty robocze, rozmiar 45 albo 46. Najstarszy w pomieszczeniu, zapewne pięćdziesiąt parę lat. Palacz. Mruk.

Dużo kaszle.

Naprzeciwko, przy drugim stoliku: ćwiekowane buty robocze, rozmiar 43. Gangsterskie tatuaże. To Mesk lub Saramirizyjczyk. Przed lub zaraz po czterdziestce.

Młodość spędził w Villalobos, projekcie mieszkaniowym w dzielnicy Jamrock. Trafiał do aresztu. Ciężko stwierdzić coś więcej – tusz już blaknie.

Następnie standardowe buty robocze, osłona palców, rozmiar 46. Wielki kutas. Szerokie bary, wąskie biodra. Czapka z daszkiem, rękawiczki bez palców i liczne blizny. Dobiega czterdziestki.

Emblemat na jego kamizelce opatrzony jest napisem „Klub wioślarski”, naszywka pod spodem zaś: „T. Hardie, kapitan”.

W dalekim rogu: zwykłe buty robocze, palce chronione stalą, rozmiar 44. Po czterdziestce. Trzyma niealkoholowy napój. (Mrużysz oczy). Czy to kostka gitarowa?

A ten mały?

Rozmiar 41, lekki krok. Jednak nie dziecko. Starzejący się facet z twarzą jak u szczura. Wodniste, pełne okrucieństwa oczy i brak dwóch przednich zębów.

Pośrodku dyszy i rzęzi wielki facet, rozmiar buta 46, głębokie zmarszczki. To pewnie on niósł ofiarę. Sam waży ze 130 kilo. Dodaj człowieka w pancerzu i może wyjść ponad 220.

Ohydny smród. Jego stopy czuć nawet stąd, mimo że ma na sobie buty.

Podsumowując: to ta siódemka była na miejscu zbrodni. Ślady stóp należą do nich, jest jednak pewna nieścisłość.

Brakuje, rzecz jasna, Ruby.

Tak. Ruby, kierowczyni i handlarka narkotykami. Nie da się już temu zaprzeczyć. Czas zadać chłopakom kilka pytań...

Dokładnie. Ale to dla ciebie żadna nowina. Stoisz tam już ze cztery sekundy i nic nie mówisz. Czas pociągnąć to dalej...

Kogoś z nich tu nie ma. Dziwnej podeszwy?

Dokładnie. Zaginionej pani kierowczyni, która handlowała narkotykami. Czy to znaczy, że chłopaki Hardiego też są w to umoczone?

Ci bandyci? Na pewno.

Może. Ale słuchaj, stoisz tam już ze cztery sekundy i nic nie mówisz. To dobry moment na pytania. Gdzie jest ósmy Hardie?

„Co z tobą, koleś?” – Titus gapi się na ciebie z przechyloną na bok głową.

Niekoniecznie. Mogła utrzymywać swój narkotykowy biznes w tajemnicy.

To by pasowało do tego, co mówiła Joyce, ale póki co to tylko domysły.

Cały Związek może być umoczony. Może nawet całe Martinaise... (Rozejrzyj się podejrzliwie).

Kogoś z nich brakuje. Dziwnej podeszwy?

Dokładnie. Stoisz tam już ze cztery sekundy i nic nie mówisz. Czas na pytania. Gdzie jest ósmy Hardie?

Gdzie?

Na jego szyi. Nie zwracaj uwagi, to nie jest istotne.

Tego nazwijmy Muzykiem.

Symetryczny ślad po oparzeniu na karku przypominający napis Los Los. Czyżby próbował go wypalić? Zostawić to życie za sobą?

„Nie, nie, nie” – Titus wskazuje na siebie. „Oczy na mnie! Jak masz coś do moich chłopaków, to zwracasz się do mnie”.

Zrozumiał, co próbowałeś zrobić. Dokonywałeś ich przeglądu.

Teraz patrz, jak reszta to spieprzy, robiąc, czego nie powinni.

„Tak! Jak próbujesz wydymać chłopaków Hardiego, to jakbyś chciał wydymać samego Titusa Hardiego!” – wykrzykuje chuderlawy mężczyzna o szczurzej twarzy i bez przednich zębów.

Tak, odzywa się niepytany, żeby go zadowolić! Najlepsza opcja. A teraz ten gość...

„Spokojnie, Dennis, nikt cię jeszcze nie dyma” – mówi siedzący w rogu facet po czterdziestce z kostką zawieszoną na szyi.

...wykorzysta to, żeby pojechać po swoim kumplu. No to poszło.

„Właśnie, Dennis, uspokój się” – przytakuje blondyn po trzydziestce. „Nikt cię nie dyma, głupi zjebie”.

„Niech Dennis się cieszy swoim dymaniem. Nie mamy nic przeciwko” – dostrzegasz gangsterskie tatuaże. Ten człowiek jest Meskiem lub Saramiryzyjczykiem.

Zna się na... załatwianiu spraw. Ma gorącą głowę, ale nie powinieneś go lekceważyć. Ten ostatni jest za to trochę czarną owcą...

„Tak” – śmieje się cicho grubas pośrodku. „Ciebie nikt tu nie dyma, Dennis”.

„Spokojnie, chłopaki, mamy towarzystwo” – Titus przerywa dyskusję. „Przekonajmy się, co sprowadza tu tego glinę”.

Za późno, żeby cię powstrzymać. Wszystkich już obejrzałeś. W tym starego brodacza, który ma dość rozumu, żeby palić, zamiast gadać.

Starego brodacza?