Rozmowa · Władczość

Zdobądź autorytet w ich oczach.

Rozglądasz się po pomieszczeniu pełnym spoconych mężczyzn. Przeklinają, piją, strzykają czarną od tytoniu śliną... Przypomina ci to coś?

Gdzie ja coś takiego wcześniej widziałem?

Wydaje ci się, że to miejsce nazywało się 41. komisariatem. Tam też było pełno (niemal wyłącznie) mężczyzn. Siedzieli przy biurkach, gadali bzdety i marnowali czas.

„Widziałeś Morelę? Córkę starego Pidieu?” – pyta porucznik McCoy. „Jasne” – odpowiada Torson. „Ta to ma dupę...” – McCoy kręci z zachwytem głową. „Dziwne trochę, że staruszek ją nazwał Morela, ale w sumie to czemu mam go oceniać? Chcesz skoczyć na kebsa?”

„Rozumiem, Titus. Wy naprawdę jesteście tutaj władzą”.

„Hę?”

„Musicie nią być, bo jesteście jak prawdziwe gliny. Żłopiecie piwsko, siedzicie i chuja robicie”.

Pochyla się w twoim kierunku. „Teraz masz problem z piwem?”

To jeszcze za mało. Ciśnij dalej.

„Mam problem piwny, ale nie z piwem. Nie mam też żadnego pojęcia, jak wykonywać swoją pracę. Tak jak ty”.

„Mów za siebie, koleś” – odstawia piwo. „Szefuję tej grupie już od dziesięciu lat. Szkoda, że nie widziałeś Martinaise, zanim zaczęliśmy działać. Było tu tak jak jest teraz w Jamrock”.

„Oni gówno z tego widzieli, stary” – odwraca się do ciebie. „Mieliśmy tu umierające od kul dzieci, trzy strzelaniny w tygodniu, wszędzie jebane graffito. A wy, psiarnia, nie pojawiliście się tu od lat trzydziestych”.

„Gratuluję usunięcia graffito” – zwraca się do Titusa. „Ja widzę tylko, jak siedzicie sobie i rozmawiacie o »cyckach Moniki«, podczas gdy mamy tu ofiarę gwałtu”.

„No i co? Czego ode mnie oczekujesz? Zajęliśmy się już tym zjebem” – odpowiada i sięga po piwo.

Nie daj mu tego wypić. Dociśnij jeszcze, szybko!

Tylko go nie rozwścieczaj. Masz to w garści.

„Jak pytałem wcześniej – czemu ukrywacie ofiarę?”

„Titus niczego nie ukrywa” – odpowiada, po czym zwraca się do olbrzyma: „Titus...”

Jest zbyt wzburzony, by pić piwo. „Chcesz z nią pogadać? Dobra, gadaj z nią! Nie mam nic do ukrycia”.

Każdy ma coś do ukrycia. On na pewno też.

„Pod warunkiem, że będziesz ją traktował z szacunkiem. Żadnego przesłuchiwania, żadnego nękania – albo zderzysz się z rozpędzonym pociągiem załadowanym bólem” – grozi, masując dłoń zaciśnięta pięścią. „Zrozumiano?”

„Jak się nazywa?” – pyta porucznik, wyjmując swój notatnik.

„Klaasje Amandou. Zatrzymała się tutaj, w Whirling-in-Rags. Prawdziwa ślicznotka, srebrny kombinezon, blondynka” – Titus poprawia swoją czapkę. „Amandou z O-U na końcu”.

W mordę! Dziewczyna... Dziewczyna z piętra?! To nie może być ona! Pamiętasz, co jej powiedziałeś? Że chcesz robić...

Och, to ona. To na pewno ona. Tancerka disco i miss Oranje.

„Klaasje Amandou. Fajnie”. (Zachowaj spokój).

Z niewyjaśnionego powodu dodajesz po nazwisku ofiary słowo „fajnie”, lecz nikt tego nie zauważa. Trzymasz się zbyt prosto. Nikt z tych ludzi nie podejrzewałby, że ją poznałeś.

Cokolwiek zrobisz, nie mów mu, że ją znasz. To by brzmiało dziwnie.

Spokojnie. Normalnie. Spróbuj zapomnieć o tym małym potknięciu.

„Dziękuję. Porozmawiamy z nią”. (Zakończ).

„Pamiętaj, co powiedziałem: pociąg załadowany bólem” – przypomina, wskazując na ciebie swoją puszką piwa.

„Kiedy doszło do gwałtu?”

„Zrobił to, zanim go zabiliśmy. Więcej już tego nie zrobi” – odpowiada, miażdżąc opróżnioną do połowy puszkę z piwem. „Więc jakie to ma znaczenie?”

„Przydałoby się nam do ustalenia chronologii”.

„Dobra. Może dwa tygodnie temu? Nie wiem... Muszę wypić jeszcze jedno piwo” – zwraca się do Glena.

„Trzymaj, szefie!” – odpowiada wysoki blondyn, rzucając puszkę. Titus łapie ją i otwiera.

„W porządku”.

„Nie masz w ręce piwa” – stwierdza wysoki blondyn i rzuca Titusowi puszkę. „Łap!”

„Moglibyśmy ustalić chronologię”.

„A ciebie co z nią łączyło?”

„Znam ją” – rozgląda się, a w pomieszczeniu zapada niezwykła cisza.

„Jak dobrze ją znasz?”

Kącik ust Kima lekko drga. Domyśla się, co mniej więcej oznacza tu znanie.

„Wystarczająco dobrze, glino. Imprezowaliśmy razem. Mieszka tu od kilku miesięcy” – odpowiada, zakładając ręce na piersi.

Próbuje brzmieć naprawdę spokojnie, ale widzisz, jak napina mięśnie szyi.

„Rozumiem. Kolejne pytanie?”

Pociera lewą skroń. „Skoro musisz”.

„A więc nie jest stąd?”

„Masz na myśli Revachol? Nie. To imigrantka albo jakaś włóczęga. Zatrzymała się tutaj na zimę”.

„Nie waż się robić jej więcej kłopotów!” – rzuca gruby. „Miała po prostu trochę pecha, to wszystko”.

„Zamknij się, Angie!” – woła, uderzając się dłonią w czoło. „Ona nie potrzebuje twojej pomocy...”

Titus spogląda na obu. Milkną.

O co chodzi z tym milczeniem? To jakby nie wiedzieli, co o tym myśleć. Powinieneś podrążyć ten temat...

A co z tym jej imprezowaniem z Titusem? Brzmiało to kozacko.

„W porządku. Jak dobrze?”

„Chyba ją znam”.

„Nie znasz jej”.

„Mylisz się, znam”.

„Nie tak jak ja”.