Rozmowa · Władczość

Powtarza: „Prawo się tym zajęło, jasne?”

„Ta, nie słuchasz nas? Sprawa zamknięta! Finito!”

„Wy nie jesteście prawem! Prawo to ja”.

„Na litość boską, przestań wrzeszczeć!” – krzyczy mężczyzna zza lady. „Przestań rzucać się na ludzi w moim lokalu! Przestań prowokować tych prostaków!”

Zdaje się, że komuś puściły hamulce.

„Niczego się od nich nie dowiesz, nie widzisz tego?! Nie chcę tu żadnych policyjnych przesłuchań. Ludzie próbują tu jeść...”

„To nie dotyczy ciebie, kierowniku baru!”

„Oczywiście, że mnie to dotyczy, gdy robisz taki...”

„Spokojnie, dziewczyny. Co to ma być?” – rozkłada ręce i uśmiecha się łagodnie. „Nie kłóćcie się w moim barze. To żenujące”.

„To przesłuchanie zmieniło się w prawdziwą farsę” – szepcze do ciebie porucznik, robiąc krok w kierunku wyjścia. „Musimy ochłonąć i wrócić do tego później”.

Wszyscy widzą, że dokonałeś kilku złych wyborów. Następnym razem musisz powiedzieć coś lepszego.

„Urwę ci ten głupi, włochaty łeb, Garte!”

„Chwila, co?!”

„Zamknij się, barmanie!”

„O co ci...?”

„Na litość boską, przestań wrzeszczeć!” – krzyczy mężczyzna zza lady. „Przestań niszczyć wyposażenie w moim lokalu! Przestań prowokować tych prostaków!”

„Może i masz rację. Może prawo to jednak nie ja”. (Do siebie). „Może wszyscy mnie okłamywali...”

„Hej, masz jakiś osobisty kryzys – i to przed nami?” – pyta, sprawiając wrażenie zaskoczonego tym nagłym przejawem słabości. „Zabieraj ten ezoteryczny bełkot z mojego baru!”

„Zapewniam, że nie ma żadnego kryzysu” – porucznik stara się ratować sytuację. „Mamy kilka pytań, to wszystko”.

Niewiele się da z tego uratować... Pamiętasz moje słowa, żebyś wybrał właściwą opcję?

„No to chyba prawo to tutaj my obaj, jak się tak nad tym zastanowić”.

„Nie, dupku – ty jesteś nikim. To ja jestem prawem!”

„Przestańcie wrzeszczeć o cholernym prawie w moim lokalu!” – przerywa wam kierownik baru uniesionym, piskliwym wręcz głosem. „Łapiemy, wszyscy jesteście prawem!”

„Weźmy wszyscy głęboki oddech” – odzywa się porucznik, starając się ratować sytuację. „Mamy kilka pytań, to wszystko”.

„Rety...” – Titus ociera dłonią czoło. „Dobra, łapiemy – nie musisz szczać do mojego drinka!” – odpowiada, po czym cichej dodaje: „Wolałem Sylvie. Co się z nią, kurwa, stało?”

„Kim, idzie mi to absolutnie dennie”. (Szepnij). „Pomóż, proszę”.

Porucznik kiwa głową i odwraca się, aby przemówić do ludzi zgromadzonych w pomieszczeniu: „Wiecie co? Wy musicie być glinami. Bo tym właśnie zajmują się gliny, prawda?”

Ma tego dość. Zamierza naprawdę mocno z nimi pojechać.

„Żyją w barze. Siedzą na swoich spasionych zadkach, jakby byli właścicielami wszystkiego, podczas gdy okolica schodzi na psy, na drzewach wiszą trupy, dzieciaki dają w żyłę...”

„Hej, nie musimy znosić tego pierdolenia...”

„Glen...”

„Wszyscy zamknąć się!!!” – głośny baryton Titusa odbija się echem wśród ścian stołówki i w barze zapada cisza.

„Pieprz się!” – krzyczy z oczami wbitymi w Kima. „Nie widziałeś tego miejsca, zanim się tu pojawiliśmy. Jebane... graffito na każdej ścianie...”

„Gdyby był tu Kim, wiedziałby, co powiedzieć”.

„To może po niego skoczysz zamiast nękać starego Titusa tymi swoimi pytaniami?”

„To tylko dzięki mnie to miasto nie zmieniło się jeszcze w piekło, a wy w niczym nie pomagacie”. (Wskaż na nich palcem).

„I co takiego cholernie wyjątkowego właściwie robisz? Srasz przy nas w gacie?” – pyta, pochylając się w twoim kierunku. „Nękasz dzieciaki na ulicach? Dzieciaki, które nie zrobiły nic złego?”

„Pieprząc przy tym jakiś rasistowski bełkot – nie myśl, że cię nie obserwujemy, faszolu. Tutejsi nam ufają. Doszły nas skargi”.

Faszol – to skrót od „faszysta”.

„Nie powiedziałem nic rasistowskiego!”

„Oczywiście, że powiedziałeś! Wyzywasz ludzi od kiptów na lewo i prawo, podżegając do przemocy na tle rasowym w moim mieście”.

„Carly mówiła, że próbowali przygotować rasistowską demonstrację, cokolwiek to, kurwa, znaczy. Żeby trzymać kiptów z dala od Revacholu, zanim gospodarka zesra się na dobre...”

„Nie jestem rasistą! Troszczę się tylko o Revachol i jego ludzi. Jak jakiś cudzoziemiec myśli...”

„W mordę, szefie, on faktycznie jest rasistą!”

„No jasne, że jest rasistą. Popatrzcie tylko, jaki jest gruby”.

Porucznik odwraca się do ciebie. „Jeśli nie masz więcej pytań, to powinniśmy trochę się przewietrzyć”.

Rozwalili cię na strzępy! Trzeba było skorzystać z broni, coś ty sobie myślał?!

„Wypierdalaj stąd, łajzo od wojny ras. Nie zamierzamy brać udziału w twoich rasistowskich marszach, więc przestań nas rekrutować”.

„Nie jestem rasistą. Popatrzcie tylko, kto jest moim partnerem!”

„On nie jest rasistą i nie będzie żadnych demonstracji” – oznajmia porucznik i zwraca się do ciebie: „Nie ma też żadnej Carly – to był żart. Zmieńmy temat albo pójdźmy się przewietrzyć”.

Co się stało? Dostałeś straszne manto. Powinieneś był bardziej się postarać z tą bronią! Jak ty się teraz z tego wykaraskasz?

Co się stało? Dostałeś straszne manto. Broń to zawsze dobre wyjście! Jak ty się teraz z tego wykaraskasz?

„To kłamstwo! Nie ma żadnej rasistowskiej demonstracji!”

„Jasne, że jest. Carly mówiła, że kupują hurtowo konfetti. Wstążki też. I głośniki...” – kręci głową. „I fajerwerki! Widzisz, Carly pracuje w sklepie z artykułami imprezowymi”.

„Wypierdalaj stąd, rasistowski pajacu” – Titus wskazuje drzwi. „Nie będzie żadnych rasistowskich demonstracji w moim mieście”.

„Co się stało?” – pyta półszeptem porucznik. „Rozłożył nas na łopatki. Wynośmy się stąd, zanim sprawy przybiorą jeszcze gorszy obrót”.

O co tu chodzi? Jesteś teraz rasistą? Ta demonstracja jest naprawdę? Nie rób żadnej demonstracji, proszę, wyjdziesz na paskudnego człowieka!

Nie ma żadnej demonstracji, bez żartów. Zadawaj pytania i już, musisz zostawić to pieprzenie o demonstracji rasowej za sobą.

„Właśnie, kurwa, nie mam co się z tym więcej kryć: jestem dumnym revacholczykiem!”

„Nie nękałem żadnych dzieciaków!”