Rozmowa · Władczość

„To ty tak twierdzisz – i ja bardzo chciałbym ci wierzyć, ale coraz trudniej mi to przychodzi” – stwierdza i upija łyk piwa. „E, czy Carly aby nie wspominała czegoś na ten temat?”

„Tak, Carly mówiła, że kręciłeś się przy przedszkolu. W krzakach, koleś. Przy placu zabaw. Próbowałeś zorganizować jakąś dziwną wycieczkę na swój komisariat, który masz niby w domu...”

„Aż trudno w to uwierzyć. Ale coś w tym musi być” – kiwa głową. „Carly pracuje w żłobku, prawda?”

Boże, nie no, znowu to! Nie! Policzki płoną ci czerwienią, zalewa cię zimny pot...

„Nie ma żadnej Carly ani żadnego żłobka” – wyjaśnia porucznik w obawie, że mogło ci to umknąć. „Oni żartują, a my zbaczamy z tematu”.

Proszę, nie kręć się przy placu zabaw. Cokolwiek tam robisz, sprawia, że wychodzisz na paskudnego człowieka. I nie pomaga ci to w radzeniu sobie z tymi gośćmi.

„Nie ładuję w gacie!”

„Oczywiście, że ładujesz w gacie” – odpowiada i bierze łyk piwa. „E, czy Carly aby nie pracuje w sklepie z pieluchami?”

„Tak, Carly mówiła, że kręcisz się często po sklepie z pieluszkami dla dorosłych. Łazisz po alejkach i wstydzisz się poprosić o pomoc”.

„No w to potrafię uwierzyć” – wskazuje na podłogę. „No i jest jeszcze sprawa podłogi ufajdanej odchodami”.

„Tak – gówno, odchody, kupa – skatologiczne żarty” – podsumowuje sucho porucznik. „Jeśli nie macie nic więcej do powiedzenia, to wróćmy do naszych pytań”.

Nie musisz być ofiarą każdego żartu. Przez ciebie porucznik traci szacunek.

Nie musisz być ofiarą każdego żartu. Przez ciebie porucznik traci szacunek. Trzymaj się tego, na czym się znasz – broni.

Ta Carly jest zupełnie zmyślona. Jest po prostu okrutnym żartem. Chcą po prostu popatrzeć, jak będziesz się z tego wykręcał.

„Nie mam nawet broni!”

„Co ty wygadujesz? Spluwy to jedyne, co macie! Straszycie nimi staruszki. Próbujecie zastrzelić dzieciaki...”

„Carly mówiła, że próbują zorganizować masową egzekucję” – potrząsa z odrazą głową. „Kupują hurtowe ilości broni. Amunicji też”.

„Aż trudno w to uwierzyć” – kiwa głową. „Carly pracuje w sklepie z bronią”.

O mój boże. Sztuka – używają ją przeciwko tobie. To jak jakiś ohydny spektakl!

„Nie będzie żadnej masowej egzekucji, oficerze” – wtrąca, spoglądając na ciebie z troską. „Zadawaj pytania i nie daj się zbić z tropu”.

Proszę, nie urządzaj masowych egzekucji. Nie uda ci się to. Już sama logistyka to jakiś koszmar... Zadawaj po prostu pytania. Bądź normalnym gliną.

„Spróbujmy jeszcze raz. Kim, daj mi swoją broń”.

„Nie” – odpowiada szeptem, nawet na ciebie nie patrząc. „Nie ma mowy”.

(Odwróć się do porucznika). „Kim, potrzebuję twojej broni”.

„Dlaczego? Masz swój pistolet”.

Nie chodzi o to, o czym myśli – to świetny pomysł.

Obawiam się, że nie chodzi też o to, o czym myślisz ty.

„Co? Kto, ja? A o co chodzi?”

Tak, ty. I przestań gadać na głos, bo sprawiasz wrażenie, jakby ci odbijało.

„Wszyscy się uspokójmy! To tylko demonstracja!” (Odwróć się do Kima). „Kim, broń. Twoja będzie lepsza. Nada więcej sensu”.

„Co ty, do kurwy nędzy, wyprawiasz?”

„Ale...” – odzywa się zmartwiony porucznik szeptem – „nie chcę dawać ci mojej broni. Nie po tym, co wydarzyło się ostatnim razem”.

„Co się, kurwa, dzieje, Titus? Co oni tam wyszeptują?”

„Spokojnie, Kosior...” – odpowiada przywódca, uspokajając go gestem. „Chcę się przekonać, do czego on zmierza”.

„Chcę się z tego wycofać”.

Nie ma dokąd.

„Detektywie” – odzywa się. Przez chwilę zastanawia się nad położeniem ręki na twoim ramieniu, ale rezygnuje z tego. „Nie musimy niczego demonstrować. Po prostu wróćmy do pytań”.

„To jedyny sposób”.

Cisza. Przechyla głowę na bok i przygląda ci się uważnie. Mija chwila, po czym...

Napięcie w sali osiąga punkt krytyczny.

„Ostrożnie – naładowany” – mówi, wręczając ci pistolet wyjęty z kabury. Jest dziwnie lekki i wibruje w twojej dłoni. Jak dająca radość zabawka.

Twoja dłoń zaciska się na chwycie. Palec wskazujący wsuwa się w kabłąk spustu. Zrób to. No dalej!

Dobrze. Teraz wsadź go sobie w usta.

Wsadź sobie lufę do ust.

„Co ty wyrabiasz?!” – pyta porucznik. Krótka i zimna lufa dotyka twoich warg. Smakuje żelazem i piekłem.

Na twarzy porucznika maluje się wyraz niekłamanej paniki.

„Chłopaki...” – olbrzym ogląda się przez ramię. „Łapiecie coś z tego?”

„Teraz się zabiję, ty jebana dziwko”. (Pociągnij za spust).

„Lepiej przygotujcie się na okazanie mi szacunku za pięć... cztery... trzy...”

„No przecież się nie załatwi, bez jaj!”

„Nie” – z głębi pomieszczenia dobiega cię spokojny głos. „Zrobi to. No dalej, synku. Trzy, dwa...”

Buziaki... buziaki... buziaki...

Nie! Oddaj broń porucznikowi Kitsuragiemu. Nie jest za późno. Wciąż możesz udawać, że to była jakaś taktyka.

Bratan, nie będzie żadnej zabawy, jak się wykończysz. Pomalowanie tu ścian na czerwono własnym mózgiem brzmi jak sztos zabawa, ale co potem? Nie będzie nic.

Nie będzie żadnego udawania. Zrób to, co należy! Pociągnij za spust!

Dwa! Jeden! Zrób to! Choć tę jedną rzecz zrób, jak należy.

„Nigdy nie zapomnicie tego, co się stanie za pięć sekund... jeśli nie okażecie mi SZACUNKU!”

„Chłopaki. Gliniarz naprawdę grozi, że strzeli sobie w łeb. Obłęd”.

„Nie. To nie o to chodzi” – odpowiada, po czym zwraca się do ciebie: „Ten pokaz nie jest konieczny. Oddaj mi mój pistolet. Natychmiast”.

Desperacko próbuje zmienić jakoś twoją narrację. Ale to niemożliwe.