Rozmowa · Kim Kitsuragi

Wojna nie wiąże się dla niego z żalem. Nieistotne. Chwila minęła.

„Nie zamierzam nic mówić”.

„Typowe!” – karabinier patrzy na ciebie z odrazą. „Ta dzisiejsza młodzież. Chcecie być pewnymi siebie, kontrowersyjnymi przywódcami opozycji...”

„Ale gdy tylko zaczyna się prawdziwa rozmowa i dochodzi do choćby najmniejszych tarć, nagle »ja nic nie mówię«. Lepiej się mylić niż być cholernym tchórzem!”

„Nie, nie o to mi chodziło”.

„Daruj sobie” – zbywa cię gestem. „Mężczyźni utracili charakter, wiem o tym, ale jak widzę taką bojaźń u człowieka, który reprezentuje mundur...”

Wiesz, o co ci chodziło, ale otrzymywanie takiej bury nie jest przyjemne.

„Proszę wybaczyć Renému, panie władzo, jest stary i wredny!” – włącza się drugi z mężczyzn. „Nie potrafi inaczej, tak jak skorpion nie potrafi nie być sko...”

„Dość tego ględzenia!” – karabinier przerywa Gastonowi w pół zdania. „Przerwaliśmy w połowie, więc jeśli to wszystko, chcielibyśmy wrócić do gry”.

„Powiedziałem to na głos?”

„Broń!”

„Gdzie?!” – jego głowa zapada się między ramiona, a mężczyzna rozgląda się z zadziwiającą szybkością.

Emeryt czy nie, w jego wnętrzu wciąż drzemie wyszkolony zabójca.

„A niech cię, synu...” – odwraca się do ciebie z niezadowoloną miną. „Przedstawiciel prawa powinien mieć więcej oleju w głowie... do diaska! To już wszystko?”

Nie. Nie broń. Coś stłumionego i bolesnego. Za późno. Chwila minęła.

„Tata?!”

Nie, to nie to.

„Że c...? Ach, rozumiem” – cofa się o krok i kiwa znacząco głową, zaciskając zęby. „Czyli jednak urodzony komik. Przezabawny gość. Nieprzewidywalny”.

„Dobra, pośmiałeś się, a moją koncentrację i naszą grę szlag trafił... Czegoś jeszcze potrzeba czy możemy już zacząć nową partię?”

Nie, to się posuwa za daleko. Muszę szanować jego prywatność!

Honor i cnota kroczą ramię w ramię. Jesteś prawdziwie świętym detektywem – opierasz się pokusie nawet wtedy, kiedy nikt nie patrzy. Brawo!

„Spokojnie, René, tylko spokojnie” – na jego twarzy maluje się autentyczna troska. „Masz całkowitą rację. Co było, to było i już. Prawda, panie władzo?”

Patrzy na ciebie błagalnym wzrokiem.

„Posłuchajcie, ja chcę tylko cofnąć czas. Może mi któryś z was pomóc czy nie?”

„Imbécile, un putain d'imbécile...” – stary weteran łapie się za serce i próbuje uspokoić oddech.

„Nie, panie władzo” – kręci słabo głową. „W tej kwestii nie pomożemy, ale może w innej zdołamy”.

Ten karabinier jest zbyt stary i słabowity, żeby się na coś przydać. Ty jednak będziesz przeć dalej. Movere tempore, rojalisto. Dla wytrwałych żadna droga nie jest zbyt trudna.

„Każdy zasługuje na drugą szansę”.

„Imbécile, un putain d'imbécile!” – stary weteran łapie się za serce i próbuje uspokoić oddech.

Coś odnośnie tego tematu było dla niego bardzo osobiste. Lecz emocje chwili już minęły.

„Wystarczy, panie władzo” – drugi mężczyzna odzywa się z zaskakującą stanowczością. „Nie pomożemy. Nie w tej kwestii. To nazbyt emocjonujący temat...”

„Ale to nic, na pewno stary René albo ja możemy się przydać do czegoś innego”.

„Jasne, czemu nie?”

„Imbécile, un putain d'imbécile...” – stary weteran łapie się za serce i próbuje uspokoić oddech.

Coś odnośnie tego tematu było dla niego bardzo osobiste. Lecz emocje chwili już minęły.

Nawet myślenie o tym jest pogwałceniem jego prywatności. Lepiej to zostawię.

„No, to zależy od miotacza ognia...”

„Prawda?” – stary żołnierz wydaje z siebie dziwny, mający pewne cechy wspólne ze śmiechem rechot, po czym szybko masuje swoją klatkę piersiową. „Ale szczerze – po co?”

Więcej żartów o zbrodniach wojennych, a naprawdę cię polubi.

„Chcę po prostu drugiej szansy. Tym razem zrobię wszystko tak, jak trzeba”.

„Tym razem?!” – jego rozdrażnienie wzrasta. „A co z pierwszym razem? Popełniłeś błąd? Spierdoliłeś sprawę? To tak jak każdy!”

„Miłość. Chodzi o miłość”.

„Zawsze chodzi o miłość, czyż nie?”

Czy ty widzisz uśmiech na tej pomarszczonej...? Nieważne. Już zniknął.

„Ale nigdy nie chodzi tylko o miłość, więc o co jeszcze?”

Porucznik pociera swoje czoło i mamrocze coś pod nosem.

„Znowu się zaczyna”.

„Właśnie” – wtrąca porucznik i również spogląda na ciebie. „Co jeszcze, oficerze?”

„Nie, muszę wrócić do czasów, kiedy miłość wciąż była jeszcze możliwa”.

„Tak, tak. Technika dochodzeniowa. Może mi pan pomóc czy nie?”

„Techniki dochodzeniowe to domena milicji, nie moja” – w jego ruchach pojawia się jakaś sztywność. Kręci głową. „Znajdź sobie innego durnia, bo ja nie zamierzam brać udziału w tym... dowcipie”.

„Nieważne. Zmieńmy temat”. (Zrezygnuj).

„Myślałem, że milicja nie ma czasu na bzdury. A przynajmniej taką miałem nadzieję, więc nie będę komentował tych... fanaberii. Do rzeczy”.

On nic nie wie. Jest za stary. Nie ma już w nim tego ognia. Ale bez obaw, my nie damy się złamać. Semper fidelis, rojalisto!

Co ty znów kombinujesz?