Rozmowa · Kim Kitsuragi

„René... Muszę się cofnąć w czasie. Może mi pan pomóc?”

Porucznik rzuca ci spojrzenie z ukosa.

Spina się cały.

No nie, znowu to...

„Co?!” – stary żołnierz łypie na ciebie wyraźnie zirytowany.

Myśli, że sobie z niego żartujesz.

„No, no...” – jego kompan unosi obie dłonie w uspokajającym geście. „To taka przenośnia, prawda? Technika dochodzeniowa, dobrze mówię?”

„Nie, ja dosłownie muszę się cofnąć w czasie. Dla Revacholu”.

„Bon sang, synu. Chyba klepka ci się obluzowała” – puka się w czoło. „Ty to chyba mówisz całkiem poważnie”.

„Dobrze, pobawmy się w tę fantastykę, jeśli tylko powiesz mi, po co funkcjonariusz MOR-u miałby... »podróżować w czasie«”.

„Och, poruszyłeś w starym Reném ciekawe struny. Rozbawienie go to zjawisko astronomiczne równie rzadkie, co czerwona tęcza”.

Nie są one aż tak rzadkie. Czerwone, jednobarwne tęcze pojawiają się po prostu zwykle o wschodzie lub zachodzie słońca, kiedy fale świetlne koloru niebieskiego i zielonego ulegają rozproszeniu, zanim dotrą do kropel wody. Mniej ludzi spogląda wówczas w niebo.

„Szczerze mówiąc, to nie wiem. Po prostu płynę z prądem”.

„Właśnie tego nam w historii brakuje” – spluwa na ziemię między wami. „Więcej włóczęgów, zagubionych włóczykijów i ludzi, którzy niczego się nie uchwycą...”

W jego głosie jest tyle goryczy, że ledwo daje się dosłyszeć sarkazm.

„Nic tu nie pomogę” – mówi chłodno. „W życiu nie ma kolejnych szans. Nie zasługujemy na nie. Taki świat sobie ukształtowaliśmy – to odbicie naszych cech: marnotrawstwa, brzydoty i gnuśności”.

Porucznik odchrząkuje. „Zdaje się, że możemy się już z panami pożegnać, chyba że masz do nich jeszcze jakieś pytania, które nie są związane z »podróżą w czasie«”.

Nie martw się. Ten człowiek zaraz się skończy, nie wie nic przydatnego. Nie ma w nim ognia. Ty jednak niesiesz ten płomień dalej. Semper fidelis, rojalisto. Wszystko jest możliwe.

„Coś jeszcze czy możemy już wrócić do naszej gry?”

„Wie pan co, nie jest aż tak źle”.

Nad lejem w ziemi zapada nieprzenikniona cisza. Mężczyzna w kraciastej marynarce nie wie, gdzie podziać wzrok ani co zrobić z dłońmi. Wreszcie odzywa się:

Tylko po to, żeby przerwać milczenie.

„Proszę wybaczyć staremu Renému, panie władzo. Podtrzymywanie rozmowy... nigdy nie należało do jego mocnych stron” – rzuca ci przelotny uśmiech. „Trzeba go spytać o coś innego”.

Skiń tylko głową.

„Ten świat jest brzydki...”

„Co za ponuractwo, nie wiem nawet, jak odpowiedzieć...”

„Ludzie zboczyli z właściwej drogi. Chcę ich pokierować. Niczym latarnia”.

Stary żołnierz kiwa głową. „Jeszcze po rewolucji, po przyczółku, była na to szansa. Gdybyśmy tylko pozostali wierni naszym wartościom...”

„Postępowało to powoli, jak sadzonka, która zmienia się w drzewo. Drobny krok za drobnym krokiem. Nie do wychwycenia, aż gąszcz zrobił się tak gęsty, że i miotacz ognia by go nie przerzedził...”

Miotacz ognia by go zdecydowanie przerzedził.

„Wiem, że mogę przestawić bieg historii na właściwy tor”.

„Właściwy tor? To jest właściwy tor! Jedyny zresztą” – staje się coraz bardziej rozdrażniony. „Taki świat sobie ukształtowaliśmy – doskonałe odbicie nas samych: tchórzostwo, brzydota i gnuśność”.

„I nie ma drugiej szansy. Bo na nią nie zasługujemy! Nie można zacząć jeszcze raz od nowa – wtedy to wszystko byłoby POZBAWIONE SENSU!” – ból zakrada się na jego twarz.

Coś znaczącego porusza się w nim i próbuje wydostać się na zewnątrz.

Wolałby umrzeć niż pozwolić, by to wyszło na wierzch.

Co to takiego?

Żal.

Z czym związany żal?

Z nim samym.

„Nim?”

W spojrzeniu karabiniera dostrzegasz czułość, która zwarzyła się, tworząc ból lub coś jeszcze mroczniejszego.

Dawna miłość, dawna czułość...

Nawet gorzej. Miłość abortowana i zgładzona. Zdeptana obcasem jego wspaniałego buta.

Patrzysz, jak wzrok starego karabiniera powoli odkleja się od pomarszczonej twarzy jego oponenta i czarne oczy żołnierza skupiają się na tobie. Burza, która jeszcze przed chwilą musiała w nim szaleć, straciła na sile.

Jak ostatnie promienie wieczornego słońca delikatnie całujące na pożegnanie dzień, nim ustąpią pola nieprzeniknionej ciemności.

Zepchnięta w najgłębsze, niezbadane głębiny jego umysłu. Tam, gdzie z nikim się nią nie podzieli, nie ujrzy jej ani nie stawi jej czoła.

Prawdziwy władca własnych emocji.

Beznadziejnie samotny za nienaruszalnymi murami, które budował całe życie. Nikt go nigdy naprawdę nie pozna.

„Nasze życie jest niepowtarzalne i nie mam ani możliwości, ani chęci pomagać ci w próbach zmiany tego” – następuje grzeczne kiwnięcie głową. „Ale chętnie pomogę w sprawach milicyjnych”.

Ten karabinier jest zbyt stary i słabowity, żeby się na coś przydać. Ty jednak będziesz przeć dalej. Movere tempore, rojalisto. Dla wytrwałych żadna droga nie jest zbyt trudna.

Stary karabinier patrzy na ciebie w czujnym oczekiwaniu.

„Kim?”

Znasz odpowiedź. Nie myśl. Po prostu to powiedz!

„Kim?”

„Według mnie pozbawione sensu są zadawane przez ciebie pytania. Może i jestem sceptykiem, ale nie sądzę, aby podróż w czasie pomogła nam rozwiązać sprawę morderstwa”.

„Masz jeszcze jakieś pytania do tych dżentelmenów, czy możemy wracać do naszego śledztwa?”

Nie powinieneś był go w to wciągać. Nie zna bólu tak jak ty.

„Wojna”.

„W-wojna?” – to słowo zadziałało jak kij wsadzony w szprychy. „To znaczy, no tak. Tak... Wojna zmienia ludzi, zmienia życia i, no...”

„O czym my tu, u licha, rozprawiamy?” – drapie się gdzieś z tyłu głowy. „Słuchaj, chcemy tylko dokończyć grę, więc jeśli to wszystko...”