Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Wreszcie. Już myślałem, że będę musiał wyruszyć na poszukiwania. Co tak długo?”

„Takie tam męskie sprawy, Kim. Nie zrozumiałbyś”. (Spójrz z powagą na horyzont).

„René!” – woła, pstrykając palcami.

To jakby nagle go olśniło.

Nie spodoba ci się to.

„Myślisz, że to jednak on jest naszym mordercą?”

„Nie. Ale coraz bardziej mi go przypominasz. I to nie jest komplement. Nie podoba mi się to”.

„No dobrze, ruszajmy. Robi się zimno”.

„Co z Reném?”

„Naprawdę zaczynasz mi go przypominać. I to nie jest komplement. Nie podoba mi się to”.

Zignoruj go.

„Jasne...” – kiwa głową. „Nauczył cię cofać czas?”

Jego sarkazm jest tak subtelny, że brzmi właściwie jak troska.

„Nie, nie chciał się nawet podzielić swoimi nowatorskimi technikami...”

„To pewnie wszystkim wyjdzie na dobre” – odpowiada, a na jego twarzy pojawia się na chwilę uśmieszek, gdy obraca się, aby odejść. „Masz moje głębokie wyrazy współczucia, oczywiście, ale rozwiązanie tej sprawy poprawi ci samopoczucie. Obiecuję”.

„To, co dzieje się w gabinecie matki Miarogłowego, zostaje w gabinecie matki Miarogłowego”.

„To pewnie wszystkim wyjdzie na dobre” – kiwa głową. „Ruszajmy”.

Nie potrzebuję, żebyś powtórzył wszystko co do słowa, ale jesteśmy partnerami. Powiedz coś. Wystarczy przysłówek.

„Nie, ale wydawał się wierzyć, że to możliwe”.

„Biorąc pod uwagę to, w co wierzy, nie przywiązywałbym do tego zbyt wielkiej wagi” – obraca się, aby odejść. „Wracajmy już do pracy”.

„Nie, powiedział, że to zły pomysł i że powinienem porzucić swoją obsesję na tym punkcie”.

„Hm...” – porucznik w zamyśleniu pociera swój podbródek, obracając się, by odejść. „Więc mimo wszystko ja i on w czymś się jednak zgadzamy. Tego się nie spodziewałem. Chodźmy stąd, robi mi się zimno”.

„W miłym towarzystwie czas szybko leci. Ile czasu tam spędziłem?”

„Kilka miesięcy... Może rok?” – odpowiada, zerkając na swój zegarek. „Co się tam działo?”

Jego poważny, rzeczowy ton nie zmienia się ani na moment.

„Było niesamowicie męsko”.

„Jasne...” – kiwa głową, zakrywając usta grzbietem dłoni. „Nauczył cię cofać czas?”

Próbuje ukryć uśmiech.

Czy zostawienie go z tym gościem nie było błędem?

„Nie, powiedział, że to zły pomysł i że powinienem porzucić swoją obsesję na tym punkcie”.

„Hm...” – porucznik w zamyśleniu pociera swój podbródek, obracając się, by odejść. „Więc mimo wszystko ja i on w czymś się jednak zgadzamy. Tego się nie spodziewałem. Chodźmy stąd, nie podoba mi się to miejsce”.

„Nie, nie chciał się nawet podzielić ze mną swoimi nowatorskimi technikami...”

„To pewnie wszystkim wyjdzie na dobre” – odpowiada, a na jego twarzy pojawia się na chwilę uśmieszek, gdy obraca się, aby odejść. „Masz moje głębokie wyrazy współczucia, oczywiście, ale rozwiązanie tej sprawy poprawi ci samopoczucie. Obiecuję”.

„Nie, ale wydawał się wierzyć, że to możliwe”.

„Biorąc pod uwagę to, w co wierzy, nie przywiązywałbym do tego zbyt wielkiej wagi” – obraca się, aby odejść. „Wracajmy do pracy”.

„Nie bardzo, ale zamierzam zacząć gromadzić strategiczny zapas nasienia”.

„Ale... po co?” – przez chwilę wygląda na całkowicie skonsternowanego, ale szybko bierze się w garść. „Właściwie wyświadcz mi przysługę i nie odpowiadaj na to pytanie. Po prostu zbierajmy się stąd i tyle”.

„Nie, ale nauczyłem się, że niezależnie od tego, jakim jesteś twardzielem, zawsze znajdzie się większy”.

„On?” – wasze spojrzenia spotykają się. Porucznik słucha.

„Jego ojciec. Myślę, że nie miał łatwo”.

„Dzieciństwo trudne jak Cuna?”

„Nie tak trudne”.

„Wszyscy mieli tu trudne dzieciństwo. Trudne czasy w trudnym miejscu. Nie próbuję umniejszać jego cierpień, ale pokaż mi revacholczyka, który miał w życiu lekko. Nie znajdziesz go”.

Może poza ludźmi w Ozonne.

„Chodźmy już stąd” – mówi porucznik i obraca się, aby odejść. „Robi się zimno, a na wysłane go do sierocińca jest już i tak za późno”.

„Nie. Inne. Ale wciąż trudne”.

„Tak” – zgadza się porucznik. „Też odniosłem takie wrażenie. To wiele wyjaśnia” – przenosi wzrok na bramę, a później z powrotem na ciebie.

Po prostu kiwnij głową.

Porucznik nie odwraca wzroku. Powoli kiwa głową, a następnie klepie cię po ramieniu...

(Kiwnij głową). „Jego znokautowałem, ale jego ojciec pewnie by mnie zabił”.

„Ale nie zrobi tego, bo to nie jest szkolne boisko, a my nie jesteśmy dziećmi” – odpowiada, spoglądając w niebo...

„Staliśmy się jednością”.

„A nie doszło już do tego, gdy stałeś się jego »rasowym pupilkiem«”?

„Chyba nie powinienem więcej z nim rozmawiać”.

„Całkowicie się z tobą zgadzam. Twój obecny stan zdaje się sprawiać, że jesteś podatny na sugestie. A on ma ich pod dostatkiem” – odpowiada, uśmiechając się.

Mam nadzieję, że mówi to poważnie i że w jego psyche istnieje jakikolwiek system obronny.

„Wtedy chodziło o rasę. Teraz chodzi o seks. Podziwiam go”.

„Och, oczywiście. Teraz to ma sens” – kiwa głową, spoglądając na ciężarówki.

To nie ma absolutnie żadnego sensu, ale nie chcę wchodzić z tobą w dyskusje.

„Wracajmy do śledztwa, detektywie. Nie podoba mi się tutaj”.