Rozmowa · Sprzątaczka

„Daj mi chwilę...” – sprzątaczka zdaje się mieć problemy z oddychaniem.

„Wie pani coś o tajnym spotkaniu, jakie się dzisiaj odbędzie?”

„Co?” – pyta, marszcząc czoło. „Nie. Nikt mi nic nie mówi”.

A zrozumiałaby, gdyby mówił?

„A o jakichś nietypowych wydarzeniach w późnych godzinach nocnych? Po 22:00, powiedzmy?”

„Nie wtykam nosa w nieswoje sprawy...” – stwierdza, kręcąc głową, i mamrocze do siebie.

„Wszystkim wyszłoby na dobre, gdyby każdy pilnował własnego nosa”.

„Szukam Martina Martinaise”.

„Och, znajdziesz tu mnóstwo Martinów, spokojna głowa!” – odpowiada ze szczerbatym uśmiechem na dźwięk tego imienia.

„Co chce pani przez to powiedzieć? Ja nie żartuję”.

„Ptasi móżdżku, ktoś wystrychnął cię na dudka. Martin Martinaise to imię dla każdego z Martinaise. Jak Jim Jamrock czy Raoul Revachol”.

Ojć. Naprawdę nie zrozumiałeś żartu.

„Myślałem, że to oczywiste...” – stwierdza porucznik, ale szybko milknie, aby cię nie urazić. „W każdym razie, oficerze, nie znamy imienia i nazwiska świadka”.

„Nie, nie rozumie pani. Szukam prawdziwego człowieka imieniem Martin Martinaise. Powiedział mi, że tak się nazywa”.

„Mam kilka pytań co do tych apartamentów...”

„Pytaj, policjancie”.

„Kto mieszka za drzwiami z kłódką?”

„Och, to naukowiec – przyszły uczony!” – odpowiada staruszka, a jej twarz nagle jaśnieje.

„Zdaje się, że studiuje astrologię na publicznej uczelni. Edukacja jest dobra – zawsze powtarzam, że trzeba się uczyć”.

„Astrologię?”

„To ma jakiś związek z tymi gwiazdami wokół jego drzwi. Prosił mnie, żebym nie usuwała tych jego rysunków ze ściany”.

„Na pewno nie ma pani na myśli astronomii?”

„No przecież mówię, że astrologia”.

Porucznik kręci głową, jakby chciał ci powiedzieć, że powinieneś odpuścić.

No bez żartów, ludzie. Trzymajmy się tu jakichkolwiek standardów. Nie chodzi o gwiazdy, tylko o... Nieważne.

„Ma pani na myśli znak gwiazdy i poroża? To symbol komunizmu”.

„Że co?”

„To coś dla szajbusów, którzy nie mają bladego pojęcia o ekonomii”.

„Ekonomia? A po co zawracać sobie głowę ekonomią?!” – wzrusza ramionami i wraca do zamiatania.

„Komunizm. To taka ideologia polityczna”.

„A!” – stwierdza sprzątaczka, opierając się na miotle. „O polityce wiem tylko tyle, że mamy z niej więcej szkód niż pożytku”.

„No wie pani, tych, którzy wspierają klasę robotniczą w walce z kapitałem”.

„Hmm...” – odpowiada sprzątaczka. „Myślałam, że to dobrze, że Revachol jest kapitalny”.

„Komunizm. No wie pani, jak ten od światowej rewolucji?”

„Pierwsze słyszę” – odpowiada sprzątaczka, po czym wybucha kaszlem.

„To symbol, który przyczynił się do upadku naszego szlachetnego kraju w imię jakiejś bajeczki o »równości«”.

„Nie wierzę w równość. Jak dotąd nigdy nie działała” – wzrusza ramionami i wraca do zamiatania.

„To ideologia. Ma szlachetne cele, ale wykorzystywano ją też jako pretekst do straszliwego rozlewu krwi”.

Sprzątaczka wzrusza ramionami i wraca do zamiatania.

Zderzenie idei i zbrodnie wojenne są równie odległe od jej świata, co wróżki i czarodzieje.

„Co może mi pani powiedzieć o Cindy?”

„O artystce?” – pyta, prychając. „Niestety, nie mogę nic z nią zrobić. Nie nadążam czyścić po niej ścian. Ale...” – opiera się na swojej miotle.

„Przynajmniej mi nie dokucza. Nie można tego powiedzieć o reszcie lokatorów...”

„Proszę opowiedzieć mi o człowieku, który mieszka na końcu korytarza. Uuno de Ruyterze”.

„Nie chcę rozmawiać o De Ruyterach” – mamrocze sprzątaczka. Zaczyna szukać czegoś w swoich kieszeniach.

„Czemu?”

„To nałogowcy, wszyscy... I czasem słyszę, jak krzyczą” – stwierdza, krzywiąc twarz.

„Nie lubią, jak sprzątam pod ich drzwiami. Chyba myślą, że podsłuchuję ich kłótnie”.

Więc nie sprząta. Nie po tamtej historii. Na pewno skrywa się tu jakaś tamta historia.

Nie doszło do żadnych przepychanek. Usłyszała coś, czego nie chce usłyszeć ponownie.

„Widzieliśmy nieopłacone rachunki – nie zostaną wkrótce eksmitowani?”

„Nikt ich nie chce w tym budynku” – odpowiada, kręcąc głową. „Nie wyrzucili ich tylko z powodu dzieciaka”.

„Nie lubię rozmawiać o tych ludziach” – stwierdza, spoglądając w głąb korytarza.

„Dobrze”.

„Nie lubię o nich rozmawiać” – mówi głównie sama do siebie.

„Widziałem nieopłacone rachunki – nie zostaną wyrzuceni?”

Było tam brudniej. Za schowkiem dozorczyni. Unika tamtego końca korytarza.

„Kto mieszka w lokalu nr 12? Ktoś tam chrapie”.

„De Ruyterowie...” – odpowiada, marszcząc czoło. „Znowu zamknął drzwi na łańcuch i leży pijany do nieprzytomności”.

„Zdaje się, że tak”.