Rozmowa · Sprzątaczka

„Tak czy inaczej, chciałbym z nim porozmawiać”.

„Szukam rodziców dzieciaka imieniem Cuno”.

„De Ruyterowie mieszkają na końcu tego korytarza, zaraz obok komunalnej łazienki”.

„Dziękuję. To ja już pójdę”. [Odejdź].

„Daj mi chwilę” – staruszka opiera się na swojej miotle, kostki jej dłoni zaciśniętych na kiju są białe. Zdaje się, że ma problemy z oddychaniem.

„Zimno źle działa na mój bronchit...” – stwierdza i kaszle do brudnej chusteczki.

Kobieta nie cieszy się dobrym zdrowiem. Niewiele można z tym zrobić, nie w tej wilgoci.

„Przede wszystkim: jestem policjantem, który poprosił panią o otwarcie drzwi. Na pewno nie chce pani zobaczyć mojej odznaki?”

„Mówiłam już, że nie obchodzą mnie żadne odznaki”.

„Wszystko w porządku? Mam wezwać lekarza?”

„Nic mi nie jest. Nie martw się o mnie!” – odpowiada, po czym zaczyna kaszleć. Na jej policzkach pojawiają się czerwone plamy.

Mimo wszystko się martwisz. To bardzo niepokojące.

„Czego ode mnie chcesz, policjancie?”

To sprzątaczka. Zna rozkład piętra i jego mieszkańców.

„To nie zajmie długo, mam tylko kilka pytań”.

„Słucham więc. Co chcesz wiedzieć, policjancie?”

Zróbmy to później... [Odejdź].