Rozmowa · Sprzątaczka

„Im mniej się o tych ludziach mówi, tym lepiej”.

Boi się lokalu numer 12.

„Czemu w porzuconym mieszkaniu jest dziura w ścianie?”

„Jakiemuś wariatowi kompletnie odbiło... Przewija się tutaj mnóstwo różnych kretynów”.

A ty nie chciałbyś zburzyć ściany, biorąc pod uwagę, jak małe są te pokoje?

„Kto mieszka w lokalu nr 10?”

„Nikt tam nie mieszka. Ten lokal od miesięcy stoi pusty”.

„Ale rozmawiałem z kimś przez te drzwi”.

„Niemożliwe” – odpowiada sprzątaczka, kręcąc głową. „Wiedziałabym, gdyby ktoś się tam wprowadził” – milknie i rzuca okiem na korytarz.

„Może to znowu ci od kontrkultury? Włamują się do domu, jakby to był publiczny lokal... Jesteś policjantem, więc bądź tak dobry i rzuć na to okiem, dobrze?”

„Jasne. Pójdę i sprawdzę, co uda mi się znaleźć”. (Zgódź się).

„Świetnie. Młodzi ludzie są gorsi od szczurów – ciągle śmiecą na korytarzach swoimi świecidełkami i puszkami po piwie...”

„Policja ma lepsze rzeczy do roboty”. (Nie).

„Jak sobie chcesz, panie ważny. I tak wszyscy mają gdzieś ten budynek...”

„Ale słyszałem, jak ktoś w środku chodzi”.

„Wie pani, kto mieszka w przejętym mieszkaniu?”

„A skąd niby mam wiedzieć?” – sprzątaczka wzrusza ramionami i wydyma usta, które wyglądają przez to jak suszona figa. „Pewnie jeszcze jeden szajbus”.

Naprawdę nie lubi tych szajbusów. Doszło tu do zatargów.

„To wszystko, dziękuję”.

Mamrocze jakąś odpowiedź, po czym odkrztusza coś w swoją chusteczkę.

„Czy jeden z lokatorów jest na wakacjach? Ma zapełnioną skrzynkę pocztową”.

„Ludzie pojawiają się tu i odchodzą. Nie pilnuję każdego”.

Pewnie się po prostu wyprowadzili. Albo umarli. Miejmy nadzieję, że nie tutaj.

„Nie znalazłem w lokalu numer 10 żadnych kontrkulturowców. Była tam tylko agentka nieruchomości przygotowująca pokój dla nowych lokatorów”.

„Rozumiem...” – wyjmuje chusteczkę i wyciera nos. „Mam nadzieję, że wprowadzą się jacyś dobrzy ludzie. Bardzo by się tu przydali”.

„Nikt się tu nie zjawi. Nie będzie nic poza nędzą, dopóki nie zaczniemy zabijać agentów nieruchomości”.

„My nie będziemy nikogo zabijać. A ty nie powinieneś wygadywać takich rzeczy. Jesteś funkcjonariuszem policji... I bez tego dość jest zabijania. Widziałam to...” – stwierdza i kaszle.

Widziała. I znała tych, którzy zostali zabici.

„Kobiety lekkich obyczajów i seksualni zboczeńcy. Oto kto się tu przeprowadzi”. (Spluń).

„Tak, znam to towarzystwo. Pomieszkiwali tu już tacy, ale nigdy nie starczało im na czynsz. Dlatego musieli się wyprowadzić. Tak, znam to towarzystwo...” – oznajmia i kaszle.

Docenia twoje starania w zakresie likwidacji zboczeń i rozwiązłości.

„Tak. Uratują to miejsce technologiczni czarodzieje. Zmienią je w wizjonerską, innowacyjną utopię”.

„O, lubię czarodziejów” – zgadza się z całego serca. „I ogólnie takich ludzi. Mają dużo do powiedzenia na temat naszego losu...”

Ma na myśli jasnowidzów.

„Tak. Sprowadzą się radiokomputerowi czarodzieje. Uratują to miejsce. I gospodarkę”.

„Na pewno wszystko będzie dobrze. Ten apartamentowiec potrzebuje powolnej zmiany. Tak powolnej, że aż niedostrzegalnej”.

„Tak, no cóż...” – nie wie, co powiedzieć, więc po prostu kaszle i powtarza: „Mam nadzieję, że to dobrzy ludzie”.

Twoje wypowiedzi są zbyt niejasne, żeby mogła je skomentować.

„Kim pani jest?”

„Nikim – tylko starą kobietą sprzątającą te korytarze”.

„Mieszka tu pani?”

„Można tak powiedzieć...” – spluwa na podłogę, po czym sprząta plwocinę miotłą. „Mam mały pokoik na piętrze, zaraz obok składziku na węgiel”.

„Jest niewiele większy od szafy, ale nie narzekam, nie...” – zapewnia, wysuwając podbródek. Jej oczy lśnią, „Mam swoje łóżko i swoje bolące kości, które dotrzymują mi towarzystwa, i to wszystko, czego mi na tym świecie trzeba”.

A także wszystko, co dostaje. Przybrzeżny wiatr na zewnątrz tłucze mocno o wejście do składziku na węgiel. Rozbryzgi fal sprawiają, że balkon staje się śliski...

Już od dłuższego czasu z nikim nie rozmawiała. Nawet wypowiadane przez nią zdania wydają się niezdarne.

„Szukam mieszkania Billie Méjean. Może mnie pani pokierować?”

„Chodzi o Victora, tak?” – pyta, mrużąc swoje bladoszare oczy. „W jej przypadku zawsze chodzi o Victora... Znajdziesz Méjeanów na piętrze w mieszkaniu numer 20. To jedne z drzwi na balkonie”.

„Szukam młodego mężczyzny w wieku dwudziestu kilku lat. Ciemne włosy, szczupła budowa ciała. Pali papierosy na balkonie”.

„Tak, tak. Wiem, który to. Chudzielec, co ciągle kopci jak piec, tak?” – pyta i patrzy na drugi koniec korytarza.

Gdzieś w budynku rozlega się dziecięcy płacz. Słyszysz też nastawione na talk show radio i odgłos lecącej z prysznica wody.

„Co przeskrobał?”

„Nic, chcę z nim tylko porozmawiać. Wie pani, gdzie on mieszka?”

„Porozmawiać!” – sprzątaczka zaczyna się śmiać, ale nagle wstrząsa nią gwałtowny atak kaszlu. Ściska swoją miotłę, walcząc o oddech.

Co było w tym takiego śmiesznego?

„Mieszka na piętrze, lokal numer 28. Idź na balkon. To jedne z tamtych drzwi” – instruuje, wskazując na wschód. „Zwykle jest w domu wieczorami”.

„Dziękujemy” – odpowiada porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „Powinniśmy sprawdzić jego mieszkanie na balkonie – przekonać się, czy jest w domu”.

„Jest poszukiwany za morderstwo. Czeka go dożywocie”.

„Tak naprawdę nie jest poszukiwanym mordercą. Chcemy z nim tylko porozmawiać”.

„Morderstwo!” – sprzątaczka zaczyna się śmiać, ale nagle wstrząsa nią gwałtowny atak kaszlu. Ściska swoją miotłę, walcząc o oddech.

„Obstawiam, że szukasz niewłaściwego człowieka. A nawet jeśli on jest winny, to masz pecha, policjancie – widziałam, jak wychodzi z budynku chwilę przed tym, jak się pojawiłeś”.