Rozmowa · Mural Felda

Nie wiesz o częstotliwościach ULAN wiele więcej ponad to, że istnieją. Może? Nie sposób stwierdzić.

„A więc to wszystko, czym jestem? Źródłem bezużytecznych radiowych ciekawostek?”

„O czym ten pan mówi?” – pyta ojca chłopiec, marszcząc przy tym brwi.

„Nie jestem pewien, Mikaelu” – patrzy na ciebie, jakby próbował ocenić.

Oceniające spojrzenie, jakby był jebanym neurochirurgiem. Co on może wiedzieć?

Porucznik odchrząkuje. „Ruszajmy. Nie sądzę, abyśmy musieli tu dłużej stać”.

Przepraszam! Potrzebujesz po prostu czasu, żeby to sobie przypomnieć. Musi tam coś być. Ruszaj porobić inne rzeczy na wybrzeżu. To może pomóc.

„A więc nie mam niczego. Jestem gównem, nie detektywem. Powinienem płynąć w ściekach”.

„Radio zabija jebanego policyjnego gwiazdora. No dalej!”

No już, szybciej, mamy napięty harmonogram!

Szukam tak szybko, jak tylko mogę!

„Czy ona może tam być?”

„Tam? Może być. Albo...” – porucznik wskazuje coś za tobą. „Albo może być w identycznych ruinach, które znajdują się tam. Albo w tamtej szopie na łodzie. Albo w kościelnej dzwonnicy...”

Czemu zwróciłeś uwagę właśnie na ten budynek?

„Ona?” – mężczyzna wyłapuje część waszej rozmowy. „Nie wiem, kogo pan ma na myśli, ale... mnie ten budynek wygląda na od dawna opuszczony”.

Próbujesz zajrzeć do środka, ale po tej stronie nie ma okien. Słyszysz tylko apatyczny pogwizd wiatru.

Porucznik Kitsuragi stoi przed lustrem, poprawiając swoją czarną bomberkę. To pytanie, które powinieneś zadać właśnie jemu.

Porucznik Kitsuragi stoi przed lustrem, poprawiając swoją pomarańczową bomberkę. To pytanie, które powinieneś zadać właśnie jemu.

Posłuchaj wiatru.

Nagle dociera do ciebie westchnienie – niesie się na molekułach powietrza przepływających ze strefy wysokiego ciśnienia do strefy niskiego ciśnienia. Jest jakby wydech kobiety. Otula ona swoim oddechem stojącą przed tobą, walącą się kamienną skrzynkę. Płynie przez nią...

Choć jesteś pewien, że ci się udało, nagle zapada cisza. Nie ma już chłodnej ręki pieszczącej ci czoło ani szelestu wśród trzcin. Wiatr ucichł. Stojąca przed tobą ruina milczy niczym grobowiec.

Ona może być wszędzie. Jak ją znaleźć?

Czy to może być aż takie trudne? Powiedziano ci, że jest na północ od wsi. A to jest półwysep. Rozejrzyj się. Na zachód stąd rozmawiają jacyś ludzie. Składasz dłoń w trąbkę, nasłuchujesz i zastanawiasz się, kto to może być.

No i jest jeszcze kościół. Spoglądasz na wznoszącą się ku chmurom dzwonnicę. To dość rzucająca się w oczy kryjówka, ale może jest nierozważna?

Tak czy inaczej, można to zrobić sektor po sektorze. Przemierzyć cały półwysep, wypytać miejscowych, zajrzeć najpierw w miejsca, do których jest dostęp.

Albo uduchowiona? Może szukać schronienia...

To prawda. Jakieś 70 metrów na zachód stąd.

(Odwróć się do porucznika). „Może być wszędzie. Jak ją znajdziemy?”

„Właśnie – jak... Naprawdę miałem nadzieję, że będzie w wiosce...” – wzdycha porucznik, po czym bierze się w garść: „W porządku”.

„Prawdopodobnie znajduje się gdzieś na północ od wioski, a jesteśmy na półwyspie. Zdaje się, że na zachód stąd są jacyś ludzie – moglibyśmy ich zapytać...” – spogląda w swoje prawo i przystawia dłoń do ucha.

„Jest też kościół” – stwierdza, spoglądając na dzwonnicę. „Gdybym był podejrzanym o morderstwo, to nie ukrywałbym się w najbardziej widocznym budynku w okolicy, ale kto wie? Może jest nierozważna...”

„Tak czy inaczej, pozostaje nam tylko tradycyjna metoda: przeszukiwanie sektora po sektorze. Musimy przemierzyć cały półwysep, wypytać miejscowych, zajrzeć w miejsca, do których mamy dostęp. Tak jak zrobiliśmy w tej wsi”.

Albo uduchowiona? Może szukać schronienia...

Rzeczywiście. Z miejsca, które wskazuje porucznik, słyszysz, zdaje się, kłótnię dwóch mężczyzn.

A jeśli to się nie uda? Jeśli jej nie znajdę? (Zakończ).

Najpierw musisz zestroić się z wybrzeżem, poznać jego mieszkańców. A potem poszukać tam, gdzie nie możesz wejść: w bunkrach, w kanale burzowym, w tym tutaj budynku. Zawsze możesz wrócić i jeszcze raz porozmawiać z wiatrem. Zobacz, ile już ci to dało.

Przygoda już czeka! Przygoda na smaganym wiatrem miejskim wybrzeżu.

Przygotuj się i postaw kołnierzyk. To będą mokre i zimne poszukiwania.

Co ja w ogóle próbowałem tu zrobić?

Próbowałeś rozmawiać z wiatrem czy z miastem? Cokolwiek miało się zdarzyć, nie zdarzyło się. Stoisz tu tylko z rękami opuszczonymi wzdłuż tułowia.

Czy ty próbowałeś już kiedyś rozmawiać z miastem? Czy to element twojego tajnego repertuaru? Sztuczka, którą stosujesz, kiedy skończą się pomysły?

Coś w rodzaju modlitwy? Wznoszonej do Revacholu.

„A jeśli to się nie uda? Jeśli jej nie znajdziemy?” (Zakończ).

„Wtedy – jeśli będziemy zdesperowani – możemy rozejrzeć się tam, gdzie nie możemy się dostać. W bunkrach, kanałach burzowych – w tym miejscu. Ale jestem pewny, że do tego nie dojdzie” – spogląda za siebie na ciemnoczerwoną skrzynkę niszczejącą po drugiej stronie przepaści.

Pójdź wzdłuż wybrzeża, po starej promenadzie, wśród trzcin... Zawsze możesz tu wrócić i jeszcze raz porozmawiać z wiatrem. Zobacz, ile już ci to dało.

I co chcesz usłyszeć? Boga? Bóg jest bardzo, bardzo cicho. Zbyt cicho. Nawet wiatr wydaje się zmęczony...

Czego? Piosenki niesionej przez powiew? Albo odległego dziecięcego śmiechu? Kroczysz wśród tych miejskich ulic, po opuszczonym wybrzeżu, a jedyne, co mówi ci wiatr, to że jest zimno.

Pochuchaj tylko na ręce, żeby je rozgrzać.

To pewnie dobry pomysł. Choć chuchanie na palce nie sprawia, że stają się wiele cieplejsze...

Nie. Jest coś jeszcze. Niesie to wiatr.

NIE MA NICZEGO WIĘCEJ. Myśl ta sprawia, że czujesz nagle każdą kość. Niczym szkielet jakiegoś porzuconego budynku gotowego lada moment się zawalić.

„Kto to powiedział?”

„Co? Ja niczego nie mówiłem”. Porucznik spogląda na ciebie i kontynuuje: „Co my tutaj robimy? Ciągle tu wracamy, a ty dziwnie się zachowujesz”.

„Odprawiam rytuał czarnej magii”.

„Oczywiście. Czarna magia. Najpotężniejszy rodzaj magii. Skoro jesteśmy tak zdesperowani, to może rozejrzyjmy się za łopatami i zacznijmy kopać?” – na jego ustach pojawia się cień uśmiechu.

„Na wypadek, gdyby była pod ziemią? Zapomnij o tym – to był kiepski żart”.

„Po prostu myślę. Tak wyglądam, jak myślę. Nie dzieje się nic dziwnego”.

„Oczywiście. Powinniśmy kontynuować nasze poszukiwania”.

„Próbuję spytać Revachol”.

Przez chwilę stoi w milczeniu, rozważając twoje słowa. „Pytanie Revacholu brzmi jak jakieś powiedzenie. Wykorzystywane, gdy nie wie się, co robić. Powinniśmy kontynuować nasze poszukiwania. Może nawet podejść do nich z odrobiną desperacji...”