Rozmowa · Mural Felda

Rozgląda się. „Może rozejrzymy się za łopatami i zaczniemy kopać?” – na jego ustach pojawia się cień uśmiechu. „Zapomnij o tym – to był kiepski żart”.

„Próbuję spytać wiatr”.

Przez chwilę stoi w milczeniu, rozważając twoje słowa. „Pytanie wiatru w polu brzmi jak jakieś powiedzenie. Wykorzystywane, gdy nie wie się, co robić. Powinniśmy kontynuować nasze poszukiwania. Może nawet podejść do nich z odrobiną desperacji...”

„No...” – mężczyzna za twoimi plecami waha się przez chwilę. „Próbowałem wyjaśnić Mikaelowi, w jakim celu pan funkcjonariusz wciąż tu powraca, ale zdałem sobie sprawę z tego, że nie wiem”.

„Po prostu myślę. Tak wyglądam, jak myślę. Nie dzieje się nic dziwnego”.

„Oczywiście. Nie śmiałbym sugerować niczego innego”.

„Próbuję spytać Revachol”.

„»Spytaj Revacholu« to tytuł programu radiowego z czasów wojny – komuniści odnosili się w nim do kwestii cywilnych” – zauważa. „Może to będzie pomocne?”

Nie pomaga.

„Próbuję spytać wiatr”.

„»Pytając wiatru« albo »Aska i Vinden« to tytuł vaasańskiej kołysanki” – zauważa. „Może to będzie pomocne?”

„Odprawiam rytuał czarnej magii”.

„Wróżenie z rozlanej krwi, ofiary z kogutów – to nadal częste praktyki w Revacholu” – zauważa. „Mam nadzieję, że to pomoże”.

Nikt. Po prostu znowu mówisz do siebie. Powoli znikające z muralu litery wyglądają, jakby układały się w okrutny uśmiech.

Czujesz wokół siebie przypominający ciche westchnienie powiew. Chłodne powietrze uderza o twoje ciało. W płuca gryzie cię morska sól.

IDŹ DO DZIECI WIELKIEGO MORZA.

Wielkiego morza. Morza głów? Głów ludu? To może oznaczać tylko jedno: komunizm.

Tak, towarzyszu Zefirze. Znajdę je. Dziewczę Rewolucji i Dziewczę Komunizmu!

CHŁOPIEC WOLNOŚCI. CHŁOPIEC SPRAWIEDLIWOŚCI.

Wiatr umyka, zostawiając cię tam, gdzie stałeś: na gnijących deskach budynku Felda.

„Oficerze?” – odzywa się porucznik, przyglądając ci się uważnie. „Wszystko w porządku? Przez chwilę miałem wrażenie, że cię straciliśmy”.

„Chyba muszę porozmawiać z dzieciakami we wsi”.

„Śmiało” – stwierdza porucznik, kiwając głową.

„Wiatr kazał mi porozmawiać z dzieciakami. Ruszajmy”.

„W porządku...” – porucznik spogląda na chaty na wybrzeżu. „Ruszajmy, gdy będziesz gotowy, oficerze”.

„Czy ja miałem atak padaczki, Kim?”

„Nie wyglądało mi to na atak” – milknie i przygląda ci się chwilę. „Raczej nie”.

„Muszę iść do dzieci, Kim. Do Dziewczęcia Komunizmu i Chłopca Wolności”.

„Jasne. Jestem pewny, że po...” – nagle porucznik milknie i ściska palcami nasadę swojego nosa.

„Chcesz z nimi porozmawiać w tej chwili, tak?” – pyta, a jego opanowany zwykle głos nieznacznie drży. „Czy mógłbyś to zrobić po zakończeniu śledztwa w sprawie morderstwa?”

„Wiatr nie kazał mi czekać”.

„To teraz część śledztwa”.

„Komunizm to śledztwo w sprawie morderstwa, Kim. Analiza, czyj bucior zabił ludzkiego ducha”.

„Rozumiem. Teoria polityczna jako detektywistyczna praca. Jasne” – porucznik spogląda na chaty na wybrzeżu. „Prowadź, oficerze”.

Co to było, do cholery?

Tak, rozumiem.

Nagle zapada cisza. Nie ma już chłodnej ręki pieszczącej ci czoło ani szelestu wśród trzcin. Wiatr ucichł. A może zniknął za rogiem? Słyszysz tylko obmywające wybrzeże fale.

Budynek przed tobą jest milczący niczym grobowiec.

Posłuchaj wiatru jeszcze raz.

[Odejdź].

„Co to za budynek?”

„Może moglibyśmy, no wiesz...” – wskazuje na mężczyznę, który pokazuje swojemu synowi budynek i coś mu opowiada – „...zapytać mężczyznę, który wskazuje ten budynek?”

Świetny pomysł!

Dawno porzucony budynek fabryczny wznosi się nad tobą w milczeniu.

„To jakieś przemysłowe ruiny? Nie kojarzę nazwy firmy. Zdaje się, że prowadzono tu jakieś prace rozwojowe... Budynek sprawia wrażenie dawno opuszczonego”.

Na ścianie przed sobą widzisz olbrzymi, niegdyś jaskrawy mural. Zatarł się on mocno z wiekiem, wciąż jednak umiesz odczytać słowa: „DZIAŁ BIR FELD ELECTRICAL”.

Dawno temu slogan ten wił się wśród pętli. Dziś pozostał tylko ślad po wyblakłych literach. Układały się w napis: „Jutro jest zaledwie o szept od ciebie”.

„Jutro jest zaledwie o szept od ciebie...”

„Wygląda na to, że jutro nigdy nie nadeszło” – stwierdza porucznik i stawia kołnierz swojej bomberki.

„A tak, ich słynne motto!” – słyszysz, jak ekscytuje się mężczyzna za tobą. „Świetny przykład optymizmu technologicznego...” – mówi coś dalej, ale nie słyszysz tego wśród podmuchów wiatru.

Wiatr szepcze i szepcze.

[Odwróć się].

Podejdź o krok.

Nad muralem – zawalony dach, zniszczone okna w ścianach, które, sądząc po spękaniach, też niedługo runą. W resztkach budynku szeleści i wzdycha przybrzeżna bryza.

Feld Electrical. Co za ironia – we wszystkich pomieszczeniach panuje mrok...

Feld Electrical. Znasz ich tylko jako małą firemkę produkującą wkłady atramentowe. A wygląda na to, że byli... więksi.

Wiatr coś ze sobą niesie. Czasami jedynym sposobem, aby pójść naprzód, jest niepowodzenie.

[Odejdź].

Nasłuchiwać na wietrze... ale czego? Pogwizdywania Ruby? Trzasku jej ogniska? Jakiegoś zbłąkanego szeptu? A może szczekania psa...?

Otrząśnij się z tego uczucia.