Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„A gdzie tam. Sam znalazłem sposób na dostanie się do środka”.

„Świetnie, dostałeś się do mojej ciężarówki bez niczyjej pomocy. Co teraz? Aresztujesz mnie za przemyt narkotyków?” – pyta z gorzkim uśmiechem na ustach.

Ale w głębi duszy cieszy się, że Tommy jej nie zdradził.

„Jesteś... przestępczynią. Nie mogę wierzyć w nic, co mówisz”.

Prycha. „Masz takie prawo”.

„Miałaś... finansowe powody, żeby zabić najemnika”. (Przejdź dalej).

„Człowieku, robię to wszystko, aby uciec od całego tego morderczego gówna, przez które zostawiłam Madre na rzecz Związku”.

„Aaa...” – porucznik nie jest w stanie zadać swojego pytania.

„Miałam szczęście, że koordynowałam tylko sprawy przez radio – nigdy nie musiałam brać się za naprawdę brudną robotę. Ta broń” – zerka na nią – „służyła mi tylko do samoobrony przed najgorszymi mętami” – wyjaśnia i przekręca gałkę urządzenia o milimetr, zmniejszając natężenie pola.

„Chciałbym móc użyć... teraz swojej broni...”

„Ale nie użyjesz. Twoje brudne sztuczki na mnie nie zadziałają” – odpowiada, patrząc ci w oczy.

W jej głosie pobrzmiewa złowroga nuta. Nawet mając broń i kompresor, czuje przed tobą strach.

„Ale... grozisz nią nam!”

„Sądząc po tym, co o tobie słyszałam, jesteś prawdziwą łajzą” – odpowiada, patrząc ci w oczy.

„Chciałbym mieć... teraz swoją broń...”

„Nigdy nie uwierzę, że przyszedłeś tu bez broni”.

W jej głosie pobrzmiewa złowroga nuta. Nawet mając broń i kompresor, czuje przed tobą strach.

Nie traci czujności.

Dobra. Teraz łatwiej będzie sięgnąć tej maszyny.

Z rozmysłem unikała użycia nazwy gangu, dla którego pracowała. Może zdołasz się później dowiedzieć, o jaki chodziło.

„Człowieku, robię to wszystko, aby uciec od całego tego morderczego gówna, przez które zostawiłam Jamrock – i mojego poprzedniego pracodawcę – na rzecz Związku”.

„Tyle mi wystarczy, żeby... nazwać cię zabójczynią. Bo narkotyki zabijają!”

„To nie narkotyki zmuszają ludzi do ich nadużywania – robi to beznadzieja. A handel narkotykami kręciłby się tak ze mną, jak i beze mnie. Dzięki moim skutecznym umiejętnościom organizacyjnym udało się przynajmniej uniknąć części wewnętrznych konfliktów”.

Nawet teraz jest dumna ze swoich umiejętności organizacyjnych. I próbuje wykorzystać tę dumę jako szaniec w walce z desperacją.

„A gdzie tam. Sam znalazłem sposób na dostanie się do środka”. (Skłam).

„Tak, zmusiłem go do gadania”.

„Taa, można się było domyśleć” – stwierdza, wzruszając ramionami. „Co teraz? Aresztujesz mnie za przemyt narkotyków?”

Poruszyło ją to bardziej, niż daje do zrozumienia.

„Tak, zmusiłem go do gadania”. (Skłam).

„Lubisz... przesiadywać na dachach?”

„A kto nie lubi? Och, masz pewnie na myśli dach Klaasje. Jasne, bywałam tam. Miała tam taką świetną antenę...”

„To jedyny powód, dla którego... przesiadywałaś na tym dachu?”

„Widok też był bombowy, ale to antena stanowiła tam główną atrakcję. No i Klaasje”.

„Co jest takiego... super w tej antenie?”

„Jest bardzo mocna. Używałam jej do podsłuchiwania częstotliwości MOR-u. To dzięki niej wiedziałam, że muszę przygotować się na wasze przybycie”.

„851023933... zgłoś się...”

„A więc jesteś... pewna, że nie zastrzeliłaś najemnika... z dachu?” (Przejdź dalej).

„Tak, jestem pewna” – milknie na chwilę. „Poza tym ten strzał nie mógł zostać oddany z dachu – w przeciwnym razie usłyszelibyśmy na dole huk”.

„Uch... Nikt nie wspominał, aby słyszał wystrzały. Do tego karabin, z którego oddano strzał, robi mnóstwo hałasu... Nie sądzę, aby strzał oddano... z dachu”.

„Tak, jestem pewna. Poza tym, jak już mówiłam, ten strzał musiał zostać oddany z daleka”.

„Bardzo... lubiłaś Klaasje”.

„Uważałam ją za dobrą przyjaciółkę”.

„Ale chciałaś, żebyście były czymś więcej niż przyjaciółkami”.

„Och, czyli do tego zmierzasz”.

„Mówiła, że chciałaś... uciec razem z nią”.

„To bardzo sentymentalne ujęcie tej sprawy. Obie miałyśmy przeszłość, przed którą uciekałyśmy. I lubiłyśmy słuchać razem muzyki. Czemu nie miałybyśmy w takim razie wybrać się razem na wycieczkę?”

Porucznik wpatruje się w nią wyczekująco, od czasu do czasu drżąc z bólu.

„No dobra” – wywraca oczami. „Leciałam na nią. Klaasje też na mnie leciała – przynajmniej przez jakiś czas, jestem tego pewna. Raz nawet poszłyśmy na całość. I tak, pomyślałam sobie po tym, że mogłybyśmy być razem”.

Klaasje powiedziała tylko, że „może doszło do pocałunków”. Któraś z nich kłamie.

Dotknęła tego wielkiego piękna? Tego srebrnego źródła pożądania?

„Czekaj... Klaasje mówiła, że tylko się całowałyście...”

Znowu wywraca oczami. „Jeśli tak zeznała do akt, to niech jej będzie. Nie zamierzam wdawać się w szczegóły, żebyś miał do czego trzepać konia”.

Serio, zmień już temat.

„Co się potem stało?”

„Odrzuciła mnie, podając jako powód jakiś wyświechtany bełkot o tym, że była zdezorientowana, bo byłam jej taka bliska i ceniła moją przyjaźń, i że ma wyrzuty sumienia, bo dała mi złudne nadzieje...”

„Wiedziałam, że coś przede mną ukrywa, ale dałam za wygraną i postanowiłam pójść swoją drogą”.

Nie wyczuwasz złej krwi. To nie był dla niej problem.

„Ale ja chcę... usłyszeć szczegóły...” (Skul się od rozsadzającej ci głowę udręki).

„Poważnie?”

Czy to przed tobą na ziemi to krew? Czy krwawią ci uszy?