Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„Właśnie – poważnie?”

„Dobrze... Co stało się później?”

„Zaraz, Klaasje podobają się... tylko naprawdę napakowani faceci!”

„Potrafi ich podrywać”.

„Och, czyli do tego zmierzasz” – kręci głową. „Czy ja naprawdę sprawiam wrażenie kogoś, kto zniżyłby się do czegoś tak żałosnego jak morderstwo z zazdrości?”

„I... mimo wszystko pomogłaś jej upozorować lincz?”

„Taa. Dziewczyna sprawiała wrażenie przerażonej. Temu najemnikowi było już wszystko jedno, co się stanie z jego doczesnymi szczątkami. Nie było nad czym się zastanawiać”.

„Jesteś... kobieciarą?”

„Co z tobą, człowieku?!” – pyta, śmiejąc się. „Taa, czemu nie? Gorzej już mnie nazywano”.

Ręka ześliznęła jej się na moment z gałki kompresora, nieomal go wyłączając. Szybko położyła ją na niej z powrotem... Jeszcze nie. Jeszcze nie...

„Czy podglądanie... należy do twoich hobby?”

„Nieźle. Pissing, pinball, a teraz podglądanie. Chyba pogubiłam się w twoich insynuacjach, detektywie”.

„Klaasje mówiła, że... mogłaś szpiegować ją przez dziurę w jej ścianie...”

„Szlag. Ta dziewczyna jest ładna, ale nie aż tak ładna. Właściwie nikt nie jest wystarczająco ładny, aby obijać się dla niego w Whirling i wiercić dziury w ścianach”.

„A więc nie podglądałaś Klaasje... przez dziurę w... ścianie?”

„Nie. Słuchaj, ona ma wpływ na ludzi – czy raczej miała, zanim wrzuciłeś ją do maszynki do mięsa Moralinternu. Nie sposób nie patrzeć na nią, gdy wchodzi do pomieszczenia – i bardzo trudno oderwać od niej wzrok. Ale wystarczy przejechać trochę kilometrów, aby zdać sobie sprawę...”

„...że ten sam powód, dla którego wszyscy jej pożądają, sprawia też, że nie jest nie do zastąpienia”.

W punkt.

Bzdura. Takiej dupery nie da się zastąpić.

„Nie. Słuchaj, ona ma wpływ na ludzi. Ma to je ne sais quoi, przez które nie sposób nie patrzeć na nią, gdy wchodzi do pomieszczenia – i bardzo trudno oderwać od niej wzrok. Ale wystarczy przejechać trochę kilometrów, aby zdać sobie sprawę...”

„Po prostu ta dziura w ścianie Klaasje jest... dość podejrzana...”

„Słuchaj, nic nie wiem o żadnej dziurze w ścianie Klaasje. A gdybym wiedziała, to powiedziałabym jej, aby ją czymś zapchała – bo tak postępują przyjaciółki”.

„W... ścianie jest dziura. Widać przez nią pokój Klaasje... Nie dziwiłbym ci się, gdybyś...”

„Gdybym chciała popatrzeć sobie na ładną dziewczynę, to poderwałabym jakąś w barze – albo w najgorszym przypadku sięgnęła po figlarną fotkę. Kto ma czas na obijanie się w Whirling i wiercenie dziur w ścianach?”

„Klaasje wygląda jak... dziewczyna na jednym z twoich plakatów. Wydaje się być w twoim typie”.

„W moim typie? Ona jest w typie każdego. W twoim typie też. Pewny jesteś, że to nie ty podniecałeś się tą dziurą w jej ścianie?”

„Właściwie to...” (Skrzyw się groteskowo z bólu). „Nawet mnie podnieciła...”

„Fajnie, stary, fajnie. Cieszę się, że spuściłeś sobie dzięki niej trochę pary... O czym my tu, do cholery, gadamy?”

„A ty co, chłopie? Ona jest w typie każdego. W twoim typie też. Pewny jesteś, że to nie ty się podniecałeś tą dziurą w jej ścianie?”

Zaczyna podejrzewać, że włamałeś się do jej ciężarówki.

„Chyba pogubiłam się w twoich przebiegłych insynuacjach, detektywie”.

„Są... inne rzeczy... spytać”. (Zakończ).

„Śmiało – to ciebie boli głowa”.

„Aaa...”

Mnie też – myśli. Ale nie odpuszczaj. Trzeba to zrobić.

„Klaasje powiedziała, że bardzo się... rozzłościłaś, jak zaczęła spotykać się z Lelym. Że jej groziłaś”.

„Taa, jednego razu, gdy obie byłyśmy pijane, powiedziałam jej kilka ostrych słów o tym, że zadaje się z niebezpiecznymi facetami”.

„Trochę się bałam, że pomyśli sobie o tym bóg wie co – prochy, które ćpała, potrafią sprawić, że człowiekowi wydaje się, jakby jego życie było jakąś doloriańską tragedią”.

Nawiasem mówiąc! Doloriańskie tragedie wciąż cieszą się dużym uznaniem ze względu na innowacyjne podejście do języka i motywów. Znane są też z gier emocji wiodących do katastrofalnych rezultatów.

„Zostawiłaś jakieś... kwiaty dla Klaasje na dachu?”

„Nie. Prezenty w postaci kwiatów i czekoladek nie są w moim stylu”.

„Dobrze, więc... nie zostawiłaś konwalii...” (Zakończ).

„Nie, nie zostawiłam”.

„To nie były zwykłe kwiaty. To... symbol... rewolucji”. (Wytrzymaj jakoś ten ból).

„Miałabym zostawiać w różnych miejscach symbole rewolucji... Bądźmy poważni”.

Czy to była... litość? Nad tobą? Widzi, że chwytasz się tu brzytwy.

„Ale Klaasje była... w żałobie...”

„Nigdy nie rozumiałam, dlaczego po czyjejś śmierci zginąć musi też cała szklarnia kwiatów”.

„Nawet dzikich kwiatów? Jak na przykład... konwalie?”

Unosi brew. „Nie”.

„Powiedziałabyś, że Lely'ego... dało się lubić?”

„Ja go nie lubiłam. Zatwardziali najemnicy nie są szczególnie przyjemnymi typami”.

„Nie było nic bardziej... osobistego, co miałaś przeciwko niemu? Może jego... powodzenie u kobiet?”

„Myślisz, że byłam zazdrosna o jego podboje? Słuchaj, wyrywanie lasek to dla mnie żaden problem. I na pewno nie powód, żeby kogoś sprzątnąć”.

Spójrz na jej pewne siebie spojrzenie, muskularne ramiona. Tak, z pewnością nie ma problemów, jeśli chodzi o nawiązywanie intymnych stosunków.

„Chciałaś... chronić Związek?”

„Taa, jasne i nie podobało mi się, że Wild Pines wysłało tych zagranicznych najmitów – ani mnie, ani pierdyliardowi innych osób, które tu mieszkają”.

Nie chcę przynosić złych wieści, lecz nie sądzę, by mówiła nieprawdę.

Nie nienawidziła go, dobra?

„Nie żal ci... najemników? To ciężka praca”.