„Och, to... Nie uwierzysz mi. Dlatego nie ma sensu, żeby o tym opowiadała”.

„Och, to... Nie uwierzysz mi. Dlatego nie ma sensu, żeby o tym opowiadała”.

Ma mniejszą skłonność do powtarzania słowa „kraboczłek” niż inni.

„Masz rację. Pozwól, że spytam o coś innego”.

„Zobaczymy. Słucham cię, mów”.

„No dobrze” – kiwa głową. „Weszłam do środka i zobaczyłam kobietę przy jednej z maszyn, które tam stoją. Noik nazywa ten sprzęt komputerem głównym...”

„Była ubrana jak ktoś, kogo wychowywała babcia – no wiesz... W dziwne stare ubrania. Miała nieobecny wyraz twarzy. Nic nie powiedziała, tylko stała nieruchomo”.

„Nie jest to szczególnie przerażające”.

„I wtedy tuż za nią po ścianie zszedł człowiek. Głową do dołu – jak krab. Zszedł po ścianie kościoła. Zdaje się, że kobieta nawet go nie zauważyła, bo był kompletnie bezszelestny...”

„Zatrzymał się tuż nad ziemią, po czym wisiał tak i patrzył się na mnie. Prosto na mnie. Obróciłam się, kurwa, na pięcie i wyszłam stamtąd. Koniec historii”.

„Jak krab?” – pyta porucznik, kiwając głową. Jego twarz jest jak kamienna maska.

(Kiwnij głową). „Widziałem go. Widziałem kraboczłeka”.

„Widziałeś go?” – pyta, przysuwając się bliżej. „Chcesz powiedzieć, że wszedłeś do środka? Widziałeś też to drugie straszydło? W babcinych ciuchach?”

„Tak, widziałem oboje”.

„To dobrze, więc mi wierzysz” – spogląda na namiot. „Powinieneś powiedzieć o tym Andre. On będzie wiedział, co robić”.

„Wolałbym nie dzielić się z tobą tą informacją”.

„Och... W porządku” – siada z powrotem na koc, jej uszy są czerwone od zimna. „A co z Andre? Powinieneś porozmawiać z nim, jeśli nie chcesz gadać ze mną”.

„Nie, tylko kraboczłeka”.

„Hmm...” – siada z powrotem na koc, jej uszy są czerwone od zimna. „To dziwne. Powinieneś przeszukać jej maszynę – może dowiesz się, gdzie poszła?”

„Jak wyglądał ten kraboczłek?”

„Było zbyt ciemno” – odpowiada, kręcąc głową. „Nie potrafiłabym go opisać”.

Bez żartów. Na pewno widziała. Opisywała ci już szczegóły.

„Myliłaś się. Wierzę ci”.

„Dlaczego?” – pyta, unosząc brew.

„Czasem dzieją się dziwne rzeczy”.

„W porządku” – kiwa głową. „Na pewno wokół mnie”.

„To zbyt absurdalne jak na kłamstwo”.

„Pewnie tak” – waha się przez chwilę. „Jeszcze jakieś pytania?”

„A co miałabyś zyskać?”

„Nic” – odpowiada. „Jeszcze jakieś pytania?”

„Miałaś rację. Nie wierzę ci”.

„Nie dziwię się. Też bym w to nie uwierzyła. Zaskoczyło mnie, że Noik uwierzył. Po Andre się tego spodziewałam, ale Noik...” – kręci głową.

„No już, przestań zwlekać. Jak on wyglądał?”

„Wyglądał jak gangus, okej? Był muskularny i w ogóle. Miał na sobie siatkową bokserkę. Wiem, że to brzmi niedorzecznie, ale to sprawiło, że wyglądał jeszcze straszniej...”

„Krab i gangus?” – porucznik unosi brew.

„Tak, gangus – członek meskijskiego gangu. Wiem, jak to brzmi, ale to właśnie widziałam”.

„Krab i gangus?”

„Tak, gangus – członek meskijskiego gangu. Wiem, jak to brzmi, ale to właśnie widziałam”.

Bez żartów. Na pewno widziała. Opisywała ci już szczegóły.

„Mów dalej”.

„Tak i przepraszam” – odpowiada. Nie wygląda na zaskoczoną. „O ile to ma jakieś znaczenie... A pewnie nie ma go wiele”.

„Właśnie dlatego nie wszedłem do tego namiotu” – stwierdza porucznik, spoglądając zmrużonymi oczami na ocean. „Typowa działalność młodocianych przestępców”.

„Człowiek nie wybiera swojej posse – to posse wybiera człowieka. Ludzie z mojej paczki to idioci, ale to moi idioci. Próbowałam wybić to Andre z głowy, a nawet nie okłamywać cię...”

Zgadza się. Próbowała zamiast tego po prostu ominąć prawdę.

„Zamiast tego postanowiłaś ominąć prawdę. Wychodzi na jedno”.

„Wiem. Ale wiedziałam też, że przejrzysz ich plan. Nie jestem idiotką. Powinnam była nad nimi zapanować. Zapanuję w przyszłości. Obiecuję”.

Nagle wydaje się niesamowicie opanowana. Zaciska pięści i patrzy prosto przed siebie. Trzyma się w garści z całych sił, choć w środku aż się burzy.

„Mogę wiedzieć, co im powiedziałeś?”

„Zgarnąłem działkę dla siebie. Bo widzisz, jestem skorumpowany do szpiku kości”.

„Och!” – niemal się uśmiecha, ale postanawia tego nie robić. Zapada chwila milczenia.

„No to w porząsiu”.

„Wspaniale” – stwierdza porucznik, nie odrywając wzroku od oceanu. „W Revacholu naprawdę brakowało jeszcze jednego gliny do wynajęcia. Może później skoczymy na pączki?”

„Potrzebowałem reáli, Kim. Życie nie jest łatwe”.

„W porządku. Przeprowadź to swoje poboczne przesłuchanie i wracajmy do naszego śledztwa”.

„Więc...?” – pyta młoda kobieta, spoglądając na ciebie, na porucznika i znowu na ciebie, po czym patrzy na brzeg. Zdaje się czuć nieswojo.

Nieczęsto zdarza jej się być zdezorientowaną, ale chwilowo taka właśnie jest.

„Znasz dobrą miejscówkę z pączkami?”

„Nie. Przeprowadź to swoje poboczne przesłuchanie i wracajmy do naszego śledztwa”.

(Szepnij). „To wszystko podpucha. Jestem tak naprawdę bardzo głęboko zakonspirowany. Rozmywam granicę między rzeczywistością a udawaniem”.

„Proszę, oficerze – po prostu dokończ to swoje poboczne przesłuchanie. Powinniśmy wracać do naszego śledztwa”.

„Kiedy już rozgryzłem ich grę, przestali mnie obchodzić. Nie jestem sędzią, a wy nie jesteście moim problemem”.