„Gliniarski hardkorze” – wita cię, kiwając z szacunkiem głową, po czym wyłącza swoje…

„Och, poważnie?”

„Tak. Nikt nie rozumie, że czasem trzeba poświęcić się dla postępu. To wszystko strasznie mnie niepokoi”.

„Więc gryzie cię... wolne tempo postępu społecznego?”

„Nie zrozum mnie źle – nie mam nic przeciwko powolnemu i stałemu rozwojowi. Chciałbym po prostu, żeby ludzie byli nieco bardziej rozsądni”.

„W porządku, czyli nie jesteś aż tak poruszony”.

„Mówię ci, jestem bardzo zaniepokojony tym stanem rzeczy”.

„Aha... I pewny jesteś, że niepokoi cię postęp społeczny, a nie... Czy ja wiem...? Jakaś laska?”

„Dokładnie. Nie chcę o tym rozmawiać”.

„Na pewno?”

„Właściwie to...”

„Słucham...”

„Tak, na pewno. Ale mam do ciebie kilka pytań”.

Rejestrator taśm leży na drewnianych deskach podłogowych niczym porzucona zabawka. Podnieś ją.

„Chciałbym dowiedzieć się więcej o twoich znajomych...”

„Opowiedz mi więcej o tym lokalu muzycznym, który chcecie otworzyć w kościele”.

„Co tam masz za urządzenie?”

„Jasne. Mikrofon kontaktowy” – kiwa głową i wpatruje się w urządzenie nagrywające, które trzyma w rękach.

„To właściwie na razie wszystko”. [Odejdź].

„W porządku, pa” – żegna się i skupia znowu na urządzeniu do nagrywania.

„Zaskakująco spokojnie traktujesz to przesłuchanie. Czemu?”

„Powiedzieli mi, że wchodziłaś do kościoła. Co tam widziałaś?”

„Twoi znajomi próbowali wykorzystać mnie podczas przygotowywania sobie narkotykowego laboratorium. Zakładam, że wiedziałaś o ich planie”.

„Tak, możemy chwilę porozmawiać?”

„Zastanawiałam się, kiedy się w końcu pojawisz. Co słychać?”

„Widziałaś może w pobliżu podejrzaną kobietę? Taką, która wyglądała na uciekinierkę?”

„Nie”.

„Po prostu nie?”

„To dość odludne miejsce. Słyszę tylko szczekanie psów nocą i widzę cienie przemieszczające się wzdłuż wybrzeża”.

Długie cienie, krótkie cienie. Ciche cienie miejscowych dzieciaków, głośne cienie pijaków, a także cień zrobiony z patyków... Chuchasz na swoje dłonie, żeby je rozgrzać.

Kręcący się po okolicy nastolatkowie. Członkowie gangu szukający wyrwy w szańcach Związku? Ruby też by mogła, ale stąd niczego by nie wywnioskowała.

„Biorąc pod uwagę, co próbujemy tu zdziałać, nie wydaje się to dobrym znakiem”.

„Przesąd. Zmienimy to ponure osamotnienie w fajny klub taneczny i pomożemy w ten sposób uratować tę dziurę”.

„To dobrze. Przynajmniej żadni sąsiedzi nie będą narzekać na hałas, jak już rozkręcicie ten klub”.

„Zgadza się. To nasza szansa, by przemienić ponure osamotnienie w niesamowicie fajną imprezę taneczną!”

Złap srebrnego ptaka.

„O pasăre de argint” – szemrze ci koło ucha.

Tak zemljacy – graadzka społeczność w Revacholu – nazywają kogoś, kto nigdy nie daje się złamać podczas przesłuchań. To określenie związane z przestępczością zorganizowaną.

„O pasăre de argint”.

„Słucham?” – pyta i od niechcenia przeczesuje dłonią swoje włosy.

Próbuje zachować spokój, ale twoje słowa ją wzburzyły.

„Już pamiętam. To zemljackie określenie. Na kogoś, kto nie łamie się podczas przesłuchania. Używają go organizacje przestępcze”.

„Co masz na myśli?”

„To dlatego tak spokojnie potraktowałaś moje przesłuchanie”.

„No dobrze” – ustępuje. „Mój ojciec był zemljakiem. Umarł lata temu. Był złym człowiekiem. Nie da się powiedzieć zbyt wielu dobrych rzeczy o nim i o tym, co robił”.

„Kupił rodzinie wielki dom, więc mieszkaliśmy... przynajmniej przez pewien czas... w olbrzymim zamku w Jamrock. A później umarł”.

„Nieważne. Nie chcę tego tak naprawdę słuchać”.

„Tak, tak będzie lepiej...”

„Och. Hm. Mogę sobie wyobrazić, co stało się potem”.

„To jest nas dwoje, chociaż... ja nie muszę sobie tego wyobrażać. Pojawiła się konkurencja i wszystko zabrała. To wyglądało jak strefa działań wojennych...” – stwierdza, zgrzytając zębami.

„Więc po jego śmierci nic nam nie zostało. I groziło nam niebezpieczeństwo. Moja matka musiała zmienić imię i nazwisko – moje też. Zostawiłyśmy to wszystko za sobą”.

„Jesteś tego pewna? A ten plan rozpoczęcia produkcji narkotyków?”

„To był głupi pomysł i jestem zawiedziona, że to ja na niego wpadłam”.

„Nie ma tu jakichś lokalnych władz, którym nie spodobałaby się taka działalność?”

„Uwzględniłam to, oczywiście. Wszystko koordynowane z Débardeurami, bo w przeciwnym razie byliby... niezadowoleni”.

„Czyli twierdzisz, że... zgody na to wszystko udzielił Evrart?”

„Nie osobiście, ale dałam im znać. Nie da się tu zrobić nic bez wiedzy grubasów. Ale namówienie ich nie było szczególnie trudne...”

Pamiętasz te nowe, śmiałe, egzotyczne przedsięwzięcia, które zdaniem Evrarta sfinansują jego port? Powinieneś iść go o nie spytać.

„Ale miałam nadzieje, że zrobisz z tym porządek. Czuję, jakbym powoli zmieniała się w swojego ojca – skorumpowaną biznes-osobę. Nie podoba mi się to”.

Słyszysz to? Przywróć światu sprawiedliwość. SKONFRONTUJ TO Z EVRARTEM.

No daj spokój. Wszystko świetnie, ale nie masz nic na Evrarta. To nie tak ma wyglądać.