„To potrwa tylko chwilę, funkcjonariuszu...”

„To potrwa tylko chwilę, funkcjonariuszu...”

Jej głos zlewa się ze znajomym szumem radiowych zakłóceń.

„Gottlieb. Co znowu?” – w chrapliwym głosie nie ma nawet cienia zainteresowania odpowiedzią na to pytanie.

„Doktorku, ktoś złamał mi serce”.

„Słuchaj, koleś – nakręcenie i porzucenie to nie choroba. Ludzie ciągle tego doświadczają i jakoś żyją. Powinieneś cieszyć się, że dziewczyna podjęła właściwą decyzję”.

„Wiesz, kim była ta osoba? Mówiłem ci...”

„Zdaje się, że mylisz mnie ze swoim bliskim przyjacielem... którym nie jestem. Jestem zawodowym lekarzem nieustannie zmagającym się z idiotami”.

Jeden wymaga nawet właśnie pomocy – myśli, rozglądając się po pokoju. Boże, co za małpiszony...

Słyszysz, jak w tle ktoś jęczy: „Moje oko, doktorze... Moje oko...”

„Chwila... Nakręcenie i porzucenie?”

„To określenie, którego używają faceci, funkcjonariuszu. Laska nakręca cię, a później porzuca. Wyrzuca jak pusty karton po soku”.

Nie bierz tego do siebie. Po prostu w twoim kartonie skończył się sok, chłopie.

„Nie mogłem sięgnąć po krawat na wirującym wentylatorze sufitowym – od razu sparaliżował mi rękę niesamowity ból”.

„Trudno zdiagnozować przyczynę przez telefon. To mogło być połączenie nerwobólu obwodowego i wysokiego ciśnienia krwi. Albo atak serca...”

„Albo!” – woła pozytywnie zaskoczony pomysłem, który właśnie przyszedł mu do głowy. „To mogły być obie te przyczyny, biorąc pod uwagę twój profil”.

„Zaraz. Obie? Ale to brzmi bardzo źle”.

„Ano”.

„Nie dziwne, że czuję taki ból. Czuję się, jakbym był... uszkodzony”.

„Tak. I to na wiele sposobów”.

Wydaje się wcale się tym nie martwić. Żadnej troski.

Nie wyczuwasz u doktora Gottlieba za dużo empatii.

„To co mam zrobić?”

„Ogranicz picie, koleś. Właściwie to rzuć je całkiem. Narkotyki też. Jeszcze coś?”

O czym on ględzi? Przecież wiesz, że speed ci służy. Ale ciiiicho, nie mów mu. Nie zrozumie.

Abstynencja mogłaby wywrzeć natychmiastowy pozytywny wpływ na twoje zdrowie.

A skoro o tym mowa – kiedy w końcu zorganizujemy sobie ten speed?

Och, ale speed! Kochany speed... I tak dobrze się uzupełnia z alkoholem...

„Ale wciąż czuję się całkiem nieźle. Mógłbym pewnie sporo oberwać bez szkody”.

„Tak, pozytywne myślenie to znany lek na wszelkie dolegliwości. Zalecam też regularną gimnastykę”.

„To chyba na razie wszystko”. [Rozłącz się].

„Mhmm” – słyszysz odgłos odkładanej słuchawki. Nagle rozbrzmiewa znajomy głos...

„Mogę w czymś jeszcze pomóc, funkcjonariuszu?”

„Tak, tu Ognisty”.

„Ognisty? Tak, oczywiście. Tylko uważaj z tym swoim alkoholowym chuchem, żebyś nie doprowadził do samozapłonu. Albo wiesz co?”

„Samozapłon to niezła myśl. Skróć swoje cierpienia. Weź głęboki wdech i...” – słyszysz, jak robi głęboki wdech, a następnie długi wydech.

Ognistego śmierć się nie ima.

Byłby to jakiegoś rodzaju manifest artystyczny.

Wspaniały widok: twoje ciało, udręczone rozległymi, nękającymi je wizjami, płonące ogniem podsycanym przez twój własny oddech.

Samospalenia już od jakiegoś czasu cieszą się wielką popularnością w Lo Manthangu, zwłaszcza wśród studentów. Dotyczy to szczególnie Co Hoi, gdzie tego typu akty są najszerzej opisywane w prasie.

Ale czemu?

Młodzi, religijni ludzie protestują w ten sposób przeciw serajskiemu rządowi, który uważają za dyktatorski. Ma to też coś wspólnego z coraz większym okcydentalnym wpływem na lokalny styl życia. Naprawdę wiele musi się nie podobać komuś, kto decyduje się na samopodpalenie.

Młodzi ludzie są głupi.

Tak, zwłaszcza młodzi ludzie w młodych krajach. No, ale odpowiedz mu wreszcie.

„Czuję, że się ze mnie naśmiewasz”.

„Jestem najpoważniejszą osobą na tym komisariacie, detektywie. Czy masz jakieś bieżące i pilne problemy zdrowotne?”

„Więc ty też to widzisz? Że moje ciało stanie się ostatnią pochodnią wśród mroku?”

„Widzę oparzenia trzeciego stopnia i skierowanie do chirurga plastycznego, na którego nie będzie cię stać. Ale to przyszłość. Czy masz jakieś bieżące i pilne problemy zdrowotne?”

„Zapach mojego własnego, smażącego się ciała... Ciekawe, jakie to by było uczucie...”

„Zastanawiaj się, proszę, we własnym wolnym czasie. Czy masz jakieś bieżące i pilne problemy zdrowotne?”

„»Policjant dokonuje samospalenia«. To brzmi jak tytuł interesującej sztuki psychologicznej, nie sądzisz?”

„Brzmi raczej jak nagłówek artykułu, który nie zaskoczyłby absolutnie nikogo. Czy masz jakieś bieżące i pilne problemy zdrowotne?”

„To właśnie był od początku mój plan. Chcę zaprotestować przeciwko Rządowi Koalicyjnemu”.

„Według mnie wyświadczasz im raczej przysługę, uniemożliwiając sobie wykonywanie jakiejkolwiek przydatnej pracy. Czy masz jakieś bieżące i pilne problemy zdrowotne?”

Chciałbym być młody i podpalony.

Jeszcze nic straconego. Masz czas. No, ale odpowiedz mu wreszcie.

Powinni pełnić obowiązkową służbę wojskową.

Tylko że... już ją pełnią. No, ale odpowiedz mu wreszcie.

Coś okropnego. Nie chcę o tym więcej myśleć. [Zignoruj myśl].

Niewiedza to błogosławieństwo, mawiają. No dalej, odpowiedz mu!

Tu nie chodzi o samospalenia w RA Samarskilt.