„To potrwa tylko chwilę, funkcjonariuszu...”

Na pewno nie pomaga to w celowaniu...

„Tak”.

„To pulsowanie niewielkich naczyń krwionośnych spowodowane wysokim ciśnieniem krwi, głupi funkcjonariuszu. Możliwe, że właśnie doznajesz trwałego uszkodzenia wzroku. Niewiele mogę z tym zrobić. Nie jestem lekarzem od oczu”.

„Ale... jakim lekarzem jesteś w takim razie?”

„Zajętym. To nie zagraża twojemu życiu, najwyżej jest dokuczliwe. Dla ciebie. Mam tu ważniejsze sprawy na głowie”.

„Zostałem postrzelony...”

„A, to ty. Jesteś na chodzie i kontaktujesz?”

„Tak, ale...”

„Świetnie! Jak tam picie?”

„Świetnie! Jeszcze jakieś dolegliwości?”

„Gottlieb. W co wpakowałeś się tym razem?” – pytanie poprzedza odgłos długiego zaciągnięcia się papierosowym dymem.

„…”

„…”

Słyszysz odchrząkującego mężczyznę, a chwilę później jego głos: „Gottlieb. O co chodzi?”

Beztrosko żuje kawałek landrynki.

„Kiepsko ze mną, doktorku. Naprawdę kiepsko”.

„Och...” – mężczyzna sprawia wrażenie nieprzyjemnie zaskoczonego. „To ty”.

Czy to było prychnięcie, czy stłumiony jęk? Nie jesteś mile słyszany.

„Dzwonię tylko rutynowo, kontrolnie”.

„Kazano mi zadzwonić do lazaretu. Ludzie się o mnie martwią...”