„O, czyli już ją pan spotkał? To dobrze, dobrze”.

„Eter? Nie czuję eteru. A ty, Noik?”

„Nie”.

„No dobrze. Dosyć już tego”. (Zakończ).

Kiwa głową z entuzjazmem. Bez wątpienia odczuwa niewielką ulgę.

„Czemu tyle tu Nosafedu?”

„Słucham?” – przysuwa się, aby lepiej cię słyszeć.

„Że nieważne, chciałbym pogadać o czymś innym”.

(Wskaż na leżące w kącie butelki sprayu do nosa). „Nosafed Ultra. Macie go tu całe mnóstwo”.

„Och! Chodzi o »Ultra«... My... ee...”

Wygląda jak aktor czekający, aż podpowie mu sufler.

„Mam poważną infekcję zatok. Zapchany nos. Wszyscy mamy. Normalnie masakra. Zima. Nie da się nawet oddychać”.

„Nie słychać, żeby coś ci dolegało”.

„Tak!” – kiwa energicznie głową. „To zasługa Nosafedu. Gdyby nie on, siedziałbym po uszy w smarkach”.

„Nosafed to złoto!”

„Mógłbym trochę dostać? Też mam problem z nosem”.

„Ee... Jasne” – podnosi jedną z butelek leżących w kącie i wręcza ci ją. „Proszę, panie policjancie – Nosa! Niech sobie pan psiknie!”

„Dobrze. Przejdźmy do kolejnej sprawy”.

„Och, no dobrze. Ma to w sumie sens. Powiedz mi coś innego”.

„Widzę, że masz swoją własną wodę”.

„Tak, tak! Dobrze ją mieć, gorzej ją nieść. Gdy trafiłem tu za pierwszym razem, zrobiłem małe rozeznanie. Nie jestem pewny, czy ten kościół kiedykolwiek miał dostęp do bieżącej wody”.

„Jeszcze co do innej sprawy...”

„W dodatku jest destylowana”.

„Och?” – nie wie, co powiedzieć.

„Taką sprzedają na stacji paliw”.

Jakby cię okłamywał, szanowny panie. Lecz na tyle chytrze, że nie masz nic, żebyś mógł się tego uchwycić.

„Mhm?”