„Czołem, superdetektywie” – uśmiecha się ciepło. „Przychodzi pan po więcej książek?”

„Tego nie wiem... Ale życie musi być wspaniałe, kiedy jest się sławnym”.

„Dobra, teraz coś wydedukuję”.

Dziewczynka ma splecione dłonie, ukrywa je. Czemu?

„Hej... Czemu masz ciągle splecione dłonie?”

„Nie rozumiem, psze pana” – przybiera czujną postawę.

Wie, do czego to zmierza.

„Właściwie to wolałbym niczego nie dedukować. Zawsze, kiedy to robię, komuś dzieje się krzywda”.

Wzdycha, nie z ulgą, a raczej kapitulując. „Nie” – odpowiada. „Ma pan rację...”

Wyciąga zaczerwienione dłonie. Jej paznokcie są połamane, obgryzione niemal do ciała.

„Obgryzasz paznokcie”.

„Domyślił się pan po moich złożonych dłoniach?” – rzuca ci podejrzliwe spojrzenie.

„Było kilka innych poszlak...”

„No... to żaden dowód! Każdy może wydedukować taką prostą rzecz!” – w jej oczach pojawia się błysk zuchwałości. Wyraźnie nie jest pod wrażeniem twojego procesu myślowego.

Tak naprawdę jest pod wrażeniem. To tylko odruch obronny.

„Chcesz więcej? Na pewno zdołam dojść, dlaczego obgryzasz paznokcie. Mam już kilka pomysłów”.

Przytakuje, w czym dostrzegasz rozbawienie i prowokację.

„Szczury podgryzają ci palce. Praca dziecka w fatalnych warunkach...”

„Jakie szczury? Ja tylko czytam książki. Nie widziałam tu szczura od nigdy”.

„Żadnych szczurów w tak zapuszczonym budynku? Dziwne”.

„Może po prostu boją się... książek!” – w jej śmiechu pobrzmiewa zaniepokojenie.

„Tak czy tak, oto i kolejna godna asa dedukcja najlepszego detektywa w mieście”.

„Ujdzie, psze pana” – nadal jest w buntowniczym nastroju.

Możesz tu jeszcze coś osiągnąć. Poproś ją, żeby zrobiła to samo.

„Tak myślisz? Dobra, to pokaż mi. Wydedukuj coś o mnie”.

„Jest pan całkiem trzeźwy” – rzuca szybko.

Porucznik nawet nie drgnął, słysząc ten komentarz. Nie drgnął nawet odrobinę. Skupia całą swoją wolę, aby nie drgać. Wymaga to od niego wysiłku.

„Jestem też smutny i boli mnie głowa”.

„Przykro mi, psze pana. Mam nadzieję, że wszystko się ułoży” – gdy patrzy ci w oczy, na jej twarzy maluje się współczucie.

I tak stoi, kołysząc się na stopach, napastowana przez podmuchy wczesnowiosennego wiatru. Uśmiecha się do ciebie. Nagle cała ta scena wydaje ci się dziwnie znajoma.

Czegoś tu nie dostrzegasz...

„A, właśnie... Wiesz może, gdzie znajdę trochę gorzały?”

„Uch... może we Frittte?” – wzrusza ramionami ze współczuciem w oczach. „Alkohol tylko panu zaszkodzi”.

„Zaraz. Skąd wiesz, że zazwyczaj nie jestem?”

„Bo zazwyczaj pan nie jest”.

„I jest mi z tym doskonale!”

„Mam nadzieję, psze pana!” – pociera swój zaczerwieniony nos.

„To był mistrzowski ruch. Zresztą wszystko jedno, dzieciaro. Nie muszę ci niczego udowadniać”.

„Skoro pan tak mówi” – szczerzy się triumfalnie.

„Mam nadzieję, że ci się spodobało”.

„To przez twoje ogromne poświęcenie światu biznesu. Nie da się dojść do bogactwa bez osobistych poświęceń”.

„Dziękuję panu! Ciężko pracuję” – rozpromienia się.

„Jesteś zestresowana ze względu na twoją matkę i presję, jaką na tobie wywiera”.

Jej spojrzenie zdradza konsternację. „Może tak, psze pana” – wzdycha. „No dobrze, wiem, że to brzydki nawyk i nie powinnam”.

„Obgryzione paznokcie... to jak recykling własnego ciała”.

„Ale obrzydliwe”.

„Życie jest obrzydliwe. Strasznie obrzydliwe”.

„Fuj” – wzdryga się.

„To łatwizna dla takiego detektywa jak ja”.

„Tak”.

„Możesz mi je pokazać”.

Rozgląda się nerwowo. Dłonie nadal ma splecione. Nie chce ich pokazać.

Porucznik stoi w pobliżu i przygląda się waszej dwójce z niewielkim zainteresowaniem.

Fasada prawdziwego profesjonalizmu. Jest o wiele bardziej zaintrygowany tą sytuacją, niż wskazywałaby jego powierzchowność.

„Nie bój się”.

„Słyszałaś, co mówię. Pokaż dłonie”.

„Nie musisz się martwić. Przyszedłem, żeby pomóc”.

Nie udaje ci się wydedukować niczego konkretnego.

Czeka w skupieniu.

„Jestem detektywem. Wydedukowałem, że... jesteś dziewczynką”.

„Bez przesady, to od razu widać!” – przewraca oczami.