„Czołem, superdetektywie” – uśmiecha się ciepło. „Przychodzi pan po więcej książek?”

„Właściwie, to... to... przepraszam, ale... nie umiem niczego wydedukować”.

Szybko rozprawia się z tym przypływem rozczarowania i mówi: „Nic nie szkodzi, psze pana”.

Rozczarowałeś małą dziewczynkę. Świetna robota, stary.

„Jestem detektywem. Wydedukowałem, że... jesteś bardzo mała”.

„Proszę się nie wygłupiać. To nie jest żadna dedukcja” – przewraca oczami.

„Czy ty nie powinnaś być w szkole albo czymś takim?”

„Teraz uczę się w domu. Muszę pomagać mamie w prowadzeniu księgarni”.

„Szkoła to głupota. Masz szczęście, że tam nie chodzisz”.

„Mama mówi, że ważne jest i jedno, i drugie, bo to buduje charakter. Mama mówi, że trzeba sumiennie wypełniać swoje obowiązki – tak dochodzi się do czegoś w życiu”.

Ukrywa za tymi słowami stres i niepokój. To czysty pokaz etykiety.

„Jak idą interesy?”

„Mama mówi, że spoko. Na początku trochę się bała, bo mówią, że ten dom jest...” – ogląda się przez ramię – „...przeklęty”.

Obok niej znajduje się zabite deskami okno. Wyczuwasz przez moment ich skrzypienie, kiedy się wykręcają... a także jakąś wątpliwość ukrytą w jej spiętych ramionach.

„Przeklęty? W jakim sensie?”

„Przeklęty w sensie, że podobno żaden interes nigdy się tu nie utrzymał, psze pana. Że wszyscy wcześniej czy później...” – szuka właściwego słowa.

„Bankrutują”.

„Dokładnie. Ale nam na razie się wiedzie”.

„Twoja mama powiedziała mi o klątwie, ale nie pozwala mi się jej przyjrzeć”.

„Tak, potrafi być bardzo stanowcza, jeśli o to chodzi” – przyznaje Annette. „Mama nikomu nie pozwala myszkować po zapleczu ani w piwnicy”.

„Brzmi to dość poważnie. Powinienem chyba... się temu przyjrzeć”.

„Możemy wstąpić do księgarni i popytać o nasze dochodzenie, ale poza tym raczej nie ma tam nic więcej do przyglądania się” – stwierdza porucznik, zapisując coś w swoim notatniku.

„Tak!” – szczebiocze. „Proszę też obejrzeć nasz towar w środku – mamy tam pocztówki i gry planszowe, psze pana”.

„Jak się... przejawia ta klątwa?”

„Ona się nie przejawia w żaden sposób. Ona nie istnieje. Wolałem, gdy rozmawialiśmy o tym, czy powinno się sterczeć na zewnątrz przy takiej mroźnej pogodzie”.

„Dobra. Pokażę ci!”

„Ee...” – dziewczynka nie wie, na którym z was się skupić. „Chce pan porozmawiać o czymś jeszcze?”

„Ale Kim... Te plazmiczne przejawy...”

„Nic takiego nie istnieje” – porucznik stoi u twego boku surowy i poważny.

„Ona się nie przejawia w żaden sposób. Ona nie istnieje”.

„Nooo... nie wiem, psze pana. Nie znam się za bardzo na klątwach...” – rozgląda się zmieszana.

Jej wzrok zatrzymuje się na witrynie z napisem »Kryminał, Romans i Biografie Słynnych Osób«. Rozchmurza się i wskazuje na nią: „Ale znam się na książkach! Może o nich porozmawiamy”.

„Hmmm”. (Podrap się po brodzie). „No dobrze, na razie dość o tej klątwie”.

Annette spogląda na twój ogolony spiczasty podbródek, który wyraźnie kontrastuje z okalającymi go tłustymi bokobrodami. „Może poopowiadam o książkach?”

„Co wiesz o innych firmach, które zbankrutowały?”

„Nic, naprawdę. Mama nie pozwala mi myszkować po zapleczu ani w piwnicy” – sprawia wrażenie niepocieszonej. „Nie wiem, co tam jest”.

Czy ktoś powiedział coś o myszkowaniu po piwnicy? To bardzo dobra myśl.

„Przyglądam się tej klątwie na prośbę twojej mamy”.

Annette robi wielkie oczy. „Wpuściła tam pana? Zazwyczaj nikomu nie pozwala myszkować po zapleczu ani w piwnicy”.

„Mam nadzieję, że jej pan pomoże. Żeby nie bała się tak bardzo czegoś...” – ogląda swoje skostniałe dłonie, po czym wsuwa je w rękawy kurtki.

„Nie wydaje mi się, żeby takie klątwy istniały naprawdę”.

„Nie powinno ich być, ale sama nie wiem. Mówią, że działalność tutaj jest skazana na porażkę”.

Musi być jakaś ekonomiczna przyczyna tego stanu rzeczy.

„To po prostu handlowanie różnymi rzeczami, dziecko. Większości ludzi się to nie udaje”.

„Dobrze, psze pana. Uch...” – nie wie, co na to odpowiedzieć.

„Nie jest skazana na porażkę. Ale twoja mama powinna uczyć się na ich błędach”.

„Można powiedzieć, że cała gospodarka jest skazana na porażkę, bo nieuchronnie zdarzają jej się kryzysy”.

„Tak... psze pana” – zdajesz sobie sprawę z tego, że nie ma cienia pojęcia, o czym mówisz.

„Widzisz, trzeba wydawać pieniądze, żeby zarobić pieniądze”.

„Skoro tak pan mówi!” – uśmiecha się z nieco przesadną wesołością.

„W gospodarce chodzi o zaufanie. Rozumiesz?”

„To ma sens, psze pana!” – uśmiecha się z nieco przesadną wesołością.

„No wiesz, gospodarka. To taka... siatka wszystkich kupujących, sprzedających, produkujących, konsumujących i w ogóle”.

„Po co to robią?”

„Bo dzięki temu sieć... działa... dobrze”.

„Rozumiem, psze pana!” – wydaje się nie rozumieć.

Tak naprawdę to nie rozumie, ale mówi ci tak, żebyś się lepiej ze sobą poczuł. Twoje wyjaśnienie i tak było do niczego.

„W gospodarce chodzi o to, że bogaci wyzyskują biednych, jak tylko mogą”.

„Dlaczego to robią?”

„Z chciwości, dziecko. Zawsze chodzi o chciwość”.

„To nie jest fajne” – naburmusza się.