„Czołem, superdetektywie” – uśmiecha się ciepło. „Przychodzi pan po więcej książek?”

Nie – wytrwałość.

Nie – umysł.

Nie głowa, dziecko, głowy! Liczba mnoga!

„Twardość charakteru. Całkowite lekceważenie własnego bezpieczeństwa. Trzeba pogodzić się z bólem. Ten cały Mullen wygląda jak buc, który ma zaraz uciec do mamusi. Nie ma jaj”.

Przygląda się ilustracji na okładce i marszczy brwi. „To dość dziecinne...”

„Buc bez jaj! Bam! Mullen to miękka faja, nie ma do mnie startu”.

„Oczywiście, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Może pokaże mi pan, jak naprawdę wygląda praca policjanta? Tak jak w książkach!” – Dick Mullen spogląda na ciebie karcąco z okładki.

„Nie, to przesada. Nie chcę mówić takich rzeczy małej dziewczynce”.

Psst! Zapomniałeś o milczeniu. Gadasz na głos.

Unosi brwi. „Co takiego, psze pana?”

„Nic, nieważne. Dick Mullen jest do kitu. To chciałem powiedzieć”.

„Ma pan rację” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Nic takiego. Tak czy inaczej, ten cały Mullen nie robi na mnie wrażenia”.

„I dobrze, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Elastyczność. Na świecie są miliony najróżniejszych ludzi i trzeba umieć wdzierać im się w umysły. Czasem żeby złapać zabójcę, też trzeba się nim stać”.

„To chyba bardzo niebezpieczne, prawda?” – studiuje ilustrację przedstawiającą Dicka Mullena.

„Policjanci żyją i oddychają zagrożeniem, dziecko. Mullenowi brakuje tych zdolności godnych kameleona”.

„Ale pan to co innego” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Dusza. Ten cały Mullen wygląda jak hampelmann – kto mógłby szanować kogoś o takiej twarzy? Nie jest nawet dobrze narysowana! Brak w niej ducha”.

Studiuje ilustrację Dicka Mullena, próbując dojrzeć w niej jego duszę. „Chyba nie rozumiem...”

„Policjant musi mieć to coś. Wszczepione w duszę wyczucie prawa. Nikt nie słuchałby takiego słabeusza jak Mullen”.

„Skoro pan tak mówi” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, nie ma szans z pana... duszą”.

„Bystry umysł. Ten cały Mullen wygląda, jakby potrzebował kilku godzin, żeby wpaść na najprostszy pomysł”.

Wpatruje się w obrazek Dicka Mullena, marszcząc czoło. „Nie, w książkach jest diabelnie sprytny”.

„Jasne, kiedy to autor myśli za niego. Prawdziwi policjanci muszą myśleć i działać sami”.

„Czyli tak jak pan” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„Nie, chodziło mi o umysł”.

„Ale to jakby... to samo” – mruży oczy, głowiąc się nad tą zagadką.

„Jest umysł i umysł. Mam nadzieję, że rozumiesz”.

„Uch, chyba nie do końca, psze pana”.

„Widzisz, tyle właśnie ci dały te oszukańcze książki o Mullenie. A teraz masz do czynienia z prawdziwym gliniarzem”.

„Tak, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, rozumiem. Z panem nie ma szans”.

„W oczach dziecka może tak. Różnica między mną a Mullenem jest ogromna. On jest nikim!”

„Skoro pan tak mówi” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.

„O rany, tylko na niego popatrz. Nigdy nie będę tak dobry jak Mullen”.

„Proszę tak nie mówić. On nawet nie jest prawdziwy. A pan jest”.

„Nie chcę się teraz tym zajmować. To dla mnie za dużo”.

Spogląda na ciebie ze współczuciem. „Jak pan chce, możemy porozmawiać o czymś innym. O czymś przyjemniejszym”.

„To prawda. Jestem prawdziwą porażką”.

Jej oczy wypełniają się współczuciem. „Proszę się rozchmurzyć. Nie ma co się porównywać z wymyśloną postacią”.

„Pokaże mi pan, jak wygląda prawdziwa dedukcja policyjna? Tak jak w książkach!” – jej uśmiech jest ciepły i krzepiący, to przeciwieństwo posągowego wizerunku Dicka Mullena.

„Muszę żyć w cieniu nieistniejącego człowieka? Bolesne”.

Patrzy na ciebie ze współczuciem. „Proszę się rozchmurzyć. Wymyślonym bohaterom jest łatwiej. Nie mają na głowie... prawdziwych problemów”.

„Kiedyś byłem dokładnie taki jak ten Mullen. A potem postanowiłem trochę wyluzować”.

„Co to znaczy?”

„No, wiesz, wyluzować trochę, poszaleć, spuścić ciśnienie”.

„I teraz jest lepiej?”

„Tak”.

„To świetnie, psze pana!” – uśmiecha się szczerze.

„Wiesz, nikt nie wygląda tak naprawdę jak ten gość z obrazka. To tylko głupi wymysł”.

Patrzy na Dicka Mullena, marszcząc brwi.

Mroczny, arogancki, brutalny. Jakby coś sobie rekompensował.

Nie wygląda to zbyt zdrowo. Mięśnie rosną, serce słabnie.

Popatrz na tę pozę – jest sztywny jak kij. Dupy by sobie nawet nie mógł podetrzeć. Nie chcesz też taki być.

Nie jest nawet dobrze narysowany.

„Nie jest nawet dobrze narysowany. Ludzkie ramiona tak nie wyglądają. I perspektywa jest zaburzona”.

Przygląda się krytycznie ilustracji, ale po chwili wzrusza jedyne ramionami i nieprzekonana odkłada książkę.

„Tak się nie zostaje dobrym gliną. W policyjnej robocie jestem o wiele lepszy niż on”.

„No pewnie, psze pana” – uśmiecha się zadziornie. „To tylko zmyślona postać, z panem nie ma szans”.