„Czołem, superdetektywie” – uśmiecha się ciepło. „Przychodzi pan po więcej książek?”

„Wie pan... jak kot w ciemności! Wielgachne” – chichocze na myśl o tym. „Człowiek śmiesznie z takimi wygląda”.

Rozbiegane oczy szurniętego narkomana. To miała na myśli. Pewnie miałeś też tiki.

Dobrze, że nie powiedziała o tych imprezowych oczach głośniej. Jej matka jest niedaleko...

Tak jest, kurwa! Teraz też by ci się przydały takie imprezowe oczy! Jak naklejone cekiny, chłopaku.

Dziewczyna nie wie nawet, o czym mówi! Daj spokój.

No nie zostawiaj nas w takim stanie, stary. Otwórz się na doświadczenie świata, poszerz swoją świadomość. Najlepiej amfetaminą.

„To... czemu od razu mi nie powiedziałaś, że mnie znasz?”

„Nie wiedziałam, że tak trzeba” – wygląda na zdziwioną.

„Przestała mi się już podobać ta zabawa w dedukcję...” (Zakończ).

Spogląda na ciebie pełnym zaniepokojenia wzrokiem. „To może zmieńmy temat, psze pana. Nie chciałam pana zdołować”.

„Dziękuję. Czegoś się dzisiaj o sobie nauczyłem”. (Zakończ).

„Cieszę się, że pomogłam, psze pana” – na jej twarzy rozlewa się szeroki, pełen życzliwości uśmiech.

Czy to znaczy... że zażywałem narkotyki?

Och, słoneczko, nie tym powinieneś się martwić. Jest jedna ważniejsza rzecz!

„Jak to lepiej? Wyglądam koszmarnie”.

„Tak, ale nie ma pan już imprezowych oczu”.

„Dzięki. Staram się”.

„Tak, widzę. Nie ma pan już imprezowych oczu”.

„Tak! Zawsze stoję w tym miejscu” – kołysze się w przód i w tył.

Nie masz zielonego pojęcia. W jaki sposób znajome? Musiałeś znowu zapomnieć coś, co już kiedyś słyszałeś.

„Hej, wiesz co? Znalazłem wejście do Zgubionej Strefy Handlowej”.

„O, to super!” – od jej uśmiechu bije ciepło. „Mam nadzieję, że czekają tam niezwykłe przygody! I może zrobi pan coś, żeby mama... mniej się bała”.

„Co to są romanse?”

„To takie książki, w których bogata pani musi wybrać dobrego mężczyznę albo złego” – uśmiecha się na myśl o tym, być może wyobrażając sobie siebie na miejscu bogatej pani.

„Może też być tak, że biedna pani zdobywa serce bogatego mężczyzny. To takie historie o sprawach pań i panów”.

„A biedny mężczyzna nie może zdobyć bogatej pani?”

„Tak też może być. Ale zazwyczaj ten facet po drodze staje się bogaty albo powinien być bogaty, ale niesprawiedliwie stracił cały majątek, na przykład podczas Rewolucji”.

„Rozumiem”.

„Takie historie nie są na początku wesołe. Ludzie są nieszczęśliwi, bo stracili to, co mieli. Ale potem i tak wszystko dobrze się kończy!”

„A co kiedy żaden mężczyzna się nie nadaje?”

„Niewiele jest takich. Co to za wybór – pomiędzy złym a złym? Nikt nie chciałby czytać takiej historii”.

„A gdyby była bardzo dobrze napisana?”

„Wtedy... może tak. Może jeśli ona nie wybierze żadnego – no bo po co jej zły mężczyzna? – to mogłoby być ciekawe!”

„A są książki, w których całe te damsko-męskie interesy zupełnie nie wypalają?”

„Nie znam wielu... takich. Proszę spytać mamę”.

„Tak? Myślisz że będzie miała jakąś książkę o piekielnie bolesnym rozstaniu?”

„Jeśli główni bohaterowie się rozstają, to już chyba nie jest romans...” – przerywa, zastanawiając się nad tym zagadnieniem.

„Nie, nie, zastanów się! Taki, w którym wpadają w potężny wir bólu i wzajemnych oskarżeń. To bardzo długa i ciągnąca się opowieść. Rany, które się nie zabliźniają. Ból fantomowy!”

„Eee... nie? Nie wiem...” – patrzy na ciebie z konsternacją.

Masz to w garści! Rozkwitnij niczym kwiat bólu.

„Tak. Tak! I ciągnie się całymi latami. Próżno czekać, aż to się rozwiąże...”

Dziewczynce brakuje słów.

„Każde z was pełne nienawiści i zgorzknienia, bo zrujnowaliście sobie nawzajem życia...”

Szura stopami i kołysze się, dając wyraz swojemu zakłopotaniu.

Przestań. To nie jest potrzebne. Jesteś w stanie zmienić temat na inny.

„Rozszarpujecie sobie nawzajem wnętrzności, zostawiając tylko ziejącą pustkę. Zawieszone w próżni serce, które tylko boli bez końca!”

„Przepraszam, nie wiem, jak panu pomóc...”

„Czemu nie możesz mi pomóc? Pewnie nic się już nie da zrobić, co?”

„Przepraszam pana. Jestem jeszcze mała” – gubi się we własnych słowach. „Nie wiem... nie umiem...”

Najwyższy czas odpuścić. Zaraz doprowadzisz dziecko do płaczu. Dumny z siebie jesteś?

„Ja... Yyy... Nie przejmuj się, dziewczynko. Trochę mnie poniosło. Lepiej zakończmy ten temat”.

„Mhm!” – entuzjastycznie kiwa głową z ewidentną ulgą.

Nie ostał się we mnie nawet strzępek dumy.

Oto twoja maleńka szansa na zrehabilitowanie się. Przeproś.

„Dziewczynko, przepraszam, że się zirytowałem. Czasem sobie nie daję trochę rady. Wróćmy do rozmowy o książkach”.

„Tak... dobrze, psze pana!” – mruga raz za razem, dając wyraz dezorientacji, ale i uldze.

Jak jasna cholera! Dumny niczym Lew Serberu.

Przepraszam, chyba coś mi się przesłyszało...

„Powiedziałem, że jestem dumny jak cholerny lew!”

„Cudownie”.