„Czołem, superdetektywie” – uśmiecha się ciepło. „Przychodzi pan po więcej książek?”

Otwiera oczy coraz szerzej, próbując zrozumieć ten wybuch. „Przepraszam, psze pana?”

„Dobrze słyszałaś! Jestem pełen dumy i gotowości do rozmowy o książkach. Do dzieła!”

„Tak... dobrze, psze pana!” – mruga raz za razem, dając wyraz dezorientacji, ale i uldze.

No tak. Aktywuję tryb wyparcia.

Nie jesteś maszyną. Zdajesz sobie z tego sprawę?

„Wybacz mi ten wybuch, dziecko. Chcę porozmawiać o książkach i innych takich rzeczach”.

„Nie potrzebuję pomocy. Potrzebuję prawdziwej książki o tym, jak jest, a nie tego śmiecia”.

„W sumie to chyba nie jest temat, o którym się powinno rozmawiać z dzieckiem”.

„Nie kojarzysz nic takiego? No dobrze, spytam twoją mamę”.

„Tak!” – przytakuje z ulgą. „Ona zna się na książkach jak nikt!”

Co to było? Pomysł na nieukończoną powieść, który utknął ci gdzieś w płacie czołowym?

Ewidentnie masz ze sobą problemy, którymi powinieneś się zająć.

Jak później będziesz miał chwilę, zajmij się tymi problemami – upij się! To im wszystkim pokaże!

„Rozumiem”.

„Czasem na chwilę się rozstają, ale w końcu zawsze do siebie wracają”.

„Może tak zrobię”.

„Mhm, na pewno panu pomoże!” – uśmiecha się szeroko. „Coś jeszcze pana ciekawi?”

„A co, kiedy wszyscy są biedni?”

„Wtedy to nie jest książkowy romans. Wtedy to po prostu życie!”

„Tak, biedni ludzie są nudni”.

„No chyba. Ludzie w książkach zawsze są bardzo ciekawi. Szczególnie ci z romansów”.

„Czasem trzeba też pisać o prawdziwym życiu”.

„Ale nie w romansach, psze pana. W nich są mili i ładni ludzie, a na końcu wszyscy są szczęśliwi”.

„Dość już o romansach. Mam inne pytania”.

„To może jakieś inne książki?” – pociera zmarznięty nos pięścią.

„Co teraz odrabiasz?”

„Matmę...” – z nieskrywaną niechęcią zagląda do zeszytu. „Jest bardzo trudna. Ale tak naprawdę bardzo. Podobno trzeba ją umieć, żeby być bogatym. To chyba i tak lepsze od stania na mrozie”.

„Ach!...” – uśmiecha się nagle, odzyskując animusz. „Znalazłam coś, kiedy pana nie było”.

„Co takiego?”

„Pomyślałam sobie, że będzie panu pasowała... W nagrodę za pana pomoc! To znaczy, nie mnie – miastu. Jak prawdziwy detektyw” – podaje ci czapkę, prawie taką samą jak ta, w której Dick Mullen pozuje na okładkach.

„Dobra, rozumiem. Mogę wyglądać tak jak Dick Mullen. Tyle że jestem prawdziwym policjantem”.

„Tak!” – szczerzy się w uśmiechu. „Na pewno będzie panu w niej do twarzy. Tak poważnie”.

„No tak, muszę wracać do lekcji, zanim mama zauważy. Jeny, ale to trudne...” – patrzy na swoje zapiski z piekła rodem.

„Czekaj, a skąd go masz?”

„Tak samo zapytałby Dick Mullen!” – ścisza głos. „Był za zasłonami. Nie wolno mi tam chodzić...”

„Czapka detektywa?”

„Tak! Taka sama jak ta, którą zawsze nosi Dick Mullen...” – szczerzy się do ciebie. „Będzie pan w niej wyglądał dużo poważniej”.

„Czy to... fedora?”

„No może... Dick Mullen zawsze nosi taką czapkę...” – uśmiecha się rozradowana. „Będzie pan w niej wyglądał dużo poważniej”.

„A posłuchaj... może ty wiesz przypadkiem, czy nie znajdę tu gdzieś porządnej lodówki?”

„Lodówki?”

„Tak. Takiej bardzo dużej lodówki, do której policjant mógłby wsadzić ciało”.

„Ha!” – uśmiecha się. „To znaczy takiej jak ta lodowoniedźwiedzia? O rany, straszne rzeczy”.

„Lodowoniedźwiedzia?”

„Tak. Bo to jest niedźwiedź, tylko biały. I jest lodówką, tu pod tym budynkiem, w piwnicy” – wskazuje palcem na dół. „I on ma takie czerwone świecące ślepia. Byłam tam raz. Za księgarnią...”

Ścisza głos. „Mama nie chce, żebym tam więcej chodziła. I tak bym nie poszła. Strasznie było”.

„I to tam jest ta duża lodówka?”

„Tak” – uśmiecha się.

„Jeszcze jedno. Jak mogę się dostać do budynku? Rozmawiałem już z twoją mamą, ale nikogo tam nie wpuszcza”.

„Ee... potrafi być stanowcza, ma pan rację. Nie wiem, co powiedzieć. Może spróbuje się pan zakraść?” – uśmiecha się nieśmiało, jakby nie była pewna, czy to właściwa odpowiedź.

„Przepraszam, ale naprawdę nie wiem”.

„Tak czy siak...” – znów się rozgląda, kręcąc poczerwieniałym z zimna nosem.

„Nie rozumiem, jakim cudem nie zauważyłem tam wielkiej niedźwiedziej lodówki...”

Dziewczynka wesoło wzrusza ramionami: „Ciemno tam jest...”

„Jeszcze jedno. Jak mogę się dostać do budynku?”

„Ee... to będzie problem. Jedyna droga prowadzi przez księgarnię, a moja mama bardzo pilnuje, żeby nikt tam nie wchodził”.

„Ale, no nie wiem, pan jest policjantem” – mówi to z podziwem w głosie, mierząc cię wzrokiem z góry na dół. „Może ją pan jakoś przekona”.

„Lodowoniedźwiedzia?”

„Przepraszam pana, nie mogę teraz rozmawiać. Jestem bardzo zajęta pracą domową... Strasznie dużo nam zadają”.

Chyba tego nie wygrasz.