Rozczochrany chłopiec kopie kamień, a drugi się w tym czasie przygląda.

Czemu on musi być takim cholernym pinglarzem? To tylko śmieszne słowo!

Chłopcy wydają się teraz mniej zadowoleni.

„Nie słyszeliśmy tego słowa. Słyszeliśmy inne brzydkie słowa...”

„To tajemnica. Będziecie musieli odkryć ją sami”.

„Och...” – chłopak spogląda niespokojnie na pirs i znajdującą się na nim matkę.

„Nie słyszeliśmy tego słowa. Słyszeliśmy inne brzydkie słowa...”

„To brzydkie słowo. Najbrzydsze z możliwych”.

„Och...” – chłopak spogląda niespokojnie na pirs i znajdującą się na nim matkę.

Głoś tę dobrą nowinę, bracie! Niech całe miasto usłyszy słowo kurwa!

„Brzydkie słowa? Co za burżuazyjna mentalność, określać niektóre słowa klasy robotniczej mianem brzydkich”.

„Bur... co?” – pyta chłopak, po czym rzuca delikatnie swój kamień w kierunku kamiennej wieży i pudłuje. „Czy to brzydkie słowo?”

„Nie. Po prostu pomyślałem, że śmiesznie je będzie powiedzieć”.

„Nie wiem, co w tym śmiesznego...” – stwierdza chłopak, marszcząc czoło.

„Burżuazja? Tak. Jedno z najgorszych, mały”.

„Niech pan już nie mówi więcej brzydkich słów!” – woła chłopak, marszcząc czoło.

„No dobrze. Co się stało?”

„Dobra, dzieciaki, opowiedzcie Kimowi, co się wydarzyło z głosami”.

„Te, które powiedziały brzydkie słowo?” – pyta chłopak i wzrusza ramionami. „Dobra. Te głosy mówiły jakoś tak...” – drapie się po głowie, po czym przypomina sobie.

„»Wreszcie nadeszła ta pora, moi obleśni naspeedowani! Nasz brat za chwilę dorośnie!«”.

„»Mamy tu debiutancki singiel całkiem dorosłego DJ-a Flacio! Zapnijcie pasy, bo to najszybszy śmieć, jaki kiedykolwiek słyszeliście«”.

„»Podkręćcie głośność i wysadźcie w powietrze te głośniki. Oto przed wami...«”

„Rozumiem” – stwierdza porucznik spokojnym głosem, choć jego oczy są szeroko otwarte z zaskoczenia. „Dziękuję. Gdy skończysz, chciałbym zamienić z tobą słowo, detektywie”.

Chłopak podnosi kamień. A później kolejny. Spogląda na ciebie i mruga.

„Wyglądacie identycznie, chłopaki”.

Jeden z chłopców kiwa głową, a drugi spogląda na swojego brata i wzrusza ramionami.

Ten kopiący kamień nagle zaczyna zachowywać się dziwnie, zupełnie jakby czegoś się bał – najwyraźniej tym czymś jest oczywisty fakt, który właśnie stwierdziłeś.

„To on wygląda jak ja” – odzywa się drugi chłopak.

„Pa”. [Odejdź].

„Tak, właśnie to powiedziałem”.

Chłopak nie odpowiada. Jego brat ciska kolejnym kamieniem. Włosy obu są pokryte jakimś brudem.

Ten od kopania kamieni się po prostu wstydził. Teraz wrócił mu entuzjazm.

„Nie radzisz sobie z dziećmi” – zauważa porucznik z wyraźną radością.

„Tak, nie radzę sobie”.

„Nie przejmuj się, wszyscy tak mają” – pociesza cię. Spogląda na małych rozczochrańców, a później na ciebie. „Może zajmiemy się teraz policyjną robotą? Tracimy tu tylko czas”.

„Nie da się radzić sobie z dziećmi, są zbyt głupie”.

„Masz rację” – stwierdza. Spogląda na małych rozczochrańców, a później na ciebie. „Może zajmiemy się teraz policyjną robotą? Tracimy tu tylko czas”.

„A ty co, jesteś niby wielkim dziecięcym generałem?”

„Może jestem?” – stwierdza, szczerząc zęby. „Może zajmiemy się teraz policyjną robotą? Tracimy tu tylko czas”.

„Dzieci są głupie”.

„Może pan jest głupi!”

„Nie mów tak, on jest po-liiii-cjaaaan-tem” – szepcze jego brat.

„Ha, ha!” – śmieje się rozczochrany chłopak, jakby się z tobą zgadzał.

„Ty jesteś głupi” – oznajmia mu drugi chłopak bardzo poważnym tonem.

„Po prostu sobie pójdę. Pójdę i nie będę z wami więcej rozmawiał”. [Odejdź].

Jeszcze sekundę wcześniej pierwszy chłopak się śmiał. Teraz robi coś dziwnego ze swoją wargą i szczerbą między zębami.

Wygląda to, jakby był smutny. Bo sobie idziesz albo... Właściwie to kto wie?

Ich zachowanie nie rządzi się żadnymi prawami.

„Pa”. [Odejdź].

„Wykazujecie kompletną przypadkowość!”

„Ty jesteś głupi” – powtarza drugi chłopak wciąż śmiertelnie poważnym tonem.

Tajemnice mowy dzieci uleciały z twojego umysłu już bardzo dawno temu.

„No dobra, to może policjant spyta was teraz o coś innego?”

„Dobra” – stwierdza rozczochrany chłopak, przyglądając ci się z przymrużonymi oczami.

„Pa”. [Odejdź].

„Wy musicie być bliźniakami Lilienne”.

„Mhm. Lily to nasza mama” – potwierdza jeden z bliźniaków.

Ten bliźniak nie odzywa się, tylko kopie kawałek betonu swoimi znoszonymi trampkami.

„Lily to nasza mama” – wyjaśnia drugi chłopak z wywieszonym językiem.

„Pa”. [Odejdź].

„Już to powiedziałem”.