Rozczochrany chłopiec kopie kamień, a drugi się w tym czasie przygląda.

Kopiący kamień chłopak nagle wybucha śmiechem. Jego głowa jest za duża w porównaniu z jego ramionami.

Drugi chłopak też się śmieje.

Może jest jakiś powód, dla którego się śmieją? Jakaś ciekawa, powiązana ze sprawą przyczyna!

Mam to gdzieś.

Chłopak śmieje się dalej. Po chwili schyla się, aby przyjrzeć się kamieniowi – jakby było w nim coś wartego uwagi.

„Z czego się śmiejecie?”

Chłopak przestaje się śmiać i wpatruje się w palce swoich stóp.

Och, no dobrze. Teraz się wstydzi. Nic nie mówi, tylko się rozgląda, jakby coś go przestraszyło.

Nigdy nie otrzymasz odpowiedzi. Tak to już jest z tymi małymi przygłupami.

Ojej, jakież to intelektualnie stymulujące.

To kopanie kamieni nie jest nawet jakieś wyjątkowo udane. Każdy by tak potrafił.

„Słyszałem, że bawicie się czasami w opuszczonym budynku Felda?”

„Co to jest budynek Felda?” – pyta jeden z bliźniaków, wzruszając ramionami.

„Nie, my się stąd nie ruszamy” – mamrocze drugi.

„Nie wiem, o czym pan mówi” – chłopak wsadza ręce głęboko w kieszenie i kopie kolejny kamień.

„On nie wie, o czym pan mówi” – potwierdza drugi, kiwając głową.

„A ty wiesz, o czym mówię?”

„On nie wie, o czym pan mówi” – stwierdza głośno pierwszy chłopak. A przynajmniej masz wrażenie, że to pierwszy z nich – to równie dobrze może być drugi z braci.

„Nie wiem, o czym pan mówi” – potwierdza drugi chłopak.

„Nie pomagacie...”

„Ha, ha! Nie wiem, o czym pan mówi” – stwierdza jeden z chłopaków, wzrusza ramionami i zaczyna się śmiać.

Śmiech jest zamierzenie piskliwy. Jak gdyby wyćwiczył go specjalnie po to, żeby irytować nim ludzi.

Jest ich faktycznie dwóch? Na pewno nie masz halucynacji? Nie widzisz podwójnie?

„Pa”. [Odejdź].

„Pa”. [Odejdź].

„Dzieciaki, działo się tu ostatnio coś dziwnego?”

„Ee...” – chłopak obraca kamień trzymany w ręce. „Usłyszeliśmy brzydkie słowa i powtórzyliśmy je, i wpadliśmy w tarapaty...”

„Szybkie pytanie, chłopcy – gdzie byliście, kiedy usłyszeliście głosy?”

„Tam” – odpowiada chłopak, wskazując jeden ze zrujnowanych monolitów stojących w pobliżu.

„Właśnie tam byliśmy” – potwierdza drugi z braci, kiwając głową. Przed wami wznosi się budynek Felda.

„Ha! Wiedziałem!”

„Aha!” – stwierdza jeden z nich, rzucając kamieniem w piasek.

„Zatoczyliśmy koło” – porucznik uśmiecha się do siebie. „Wracamy do Felda. Jak tylko będziesz gotowy”.

Chłopak obraca kamień trzymany w ręce. Spogląda na ciebie, na swojego brata i znowu na ciebie.

„I oto wracam do ciebie, Feld”.

„Dzięki, dzieciaki”.

„Pa, dzieciaki. Trzymajcie się”. [Odejdź].

„Mała Lily to wasza siostra?” (Wskaż dom).

„Tak”.

„Dobrze”.

„Tak”.

„Tak?”

„Tak”.

„I tyle? Tak lakonicznie?”

Zdaje się, że nie rozumie, co do niego mówisz.

Rozczochrany chłopiec kopie kamień. Nie może mieć więcej niż pięć lat.

Drugi wygląda dokładnie tak samo jak on. Z językiem na wierzchu przygląda się bratu kopiącemu kamień.

Czemu on musi być takim cholernym pinglarzem? To tylko śmieszne słowo!

Głoś tę dobrą nowinę, bracie! Niech całe miasto usłyszy słowo kurwa!