„Cuno, znalazłem twoją szopę”. (Wskaż ją).

„Cuno, znalazłem twoją szopę”. (Wskaż ją).

„Taa? Najebałeś się tam?”

„O co chodzi z tym opakowaniem Magnesolamu, Cuno?”

„To witamina, świnio. Czy ty naprawdę nic nie wiesz?” – patrzy na ciebie, jakbyś pokazał palcem słońce i zapytał co to.

Przydałoby ci się trochę.

„To magnez, tak?”

„Taa, to magnez! Człowiek potrzebuje tego gówna, żeby być w świetnej formie. Cuno bierze coś koło tubki dziennie. Wciąga magnez jak skurwysyn. Tobie przydałaby się cała beczka”.

„Nie ucz go, Cuno! Wykorzysta to przeciwko tobie, Cuno!”

„O magnezie wiem wszystko. Cisnę go bez przerwy”.

„W ogóle nie łapiesz, świnio! To całkiem likwiduje kaca. Zupełnie jakbyś niczego nie brał! Jakbyś został w domu i bawił się swoją ciuchcią” – patrzy na ciebie z wytrzeszczonymi oczami.

„Chuj z tobą, świnio! Nie bierz magnezu! Przedawkujesz i pierdolniesz w kalendarz!”

„Daj spokój, to zwykły magnez, nie rób z niego mistycznej używki”.

„Dobra, nieważne”.

„Dobra? Nieważne?! Człowiek potrzebuje tego gówna, żeby być w świetnej formie. Cuno bierze coś koło tubki dziennie. Ty wyglądasz, jakby przydałaby ci się cała beczka”.

„Znalazłem talerz pokryty resztkami jakiegoś proszku. Wiesz coś o tym?”

„To tam Cuno wciąga codzienną dawkę energii, codziennego kopa. Cuno ujeżdża tam jebaną błyskawicę, świnio”.

Pewnie też chciałbyś ujeżdżać błyskawicę, co? Czujesz się zmęczony i stary, ale mógłbyś mieć w oku taki sam blask...

„Dosyć już usłyszałem”.

„Dobra decyzja, świński mistrzu. Nie wypytuj Cuno o jego królestwo”.

„Tam na górze to mój płaszcz? Jestem niemal pewien, że tak”. (Wskaż na swój trzepoczący na wietrze płaszcz).

„Serio?” – pyta Cuno, mrużąc oczy, by się przyjrzeć. „Nieźle się urżnąłeś. Cuno aż się zdziwił, że po tym wszystkim nie urwało ci łba”.

„Po czym wszystkim?”

„Nie dygaj, pijana świnio” – Cuno konspiracyjnie stuka się dwa razy w nos. „Cuno nie zdradzi twoich paskudnych sekretów. Cuno nie jest kapusiem”.

Mówi, że się tam wspiąłeś. Pewnie widział, jak to robiłeś.

To by wyjaśniało, czemu masz odciski na rękach. Wspiąłeś się po ścianie budynku ku uciesze miejscowej dzieciarni.

Tak, to ostatecznie wyjaśnia, jak się tam znalazł ten płaszcz.

„Dzięki, młody”.

„Nieważne, prośku”.

„Mógłbym dostać się z dachu do portu?”

„Jasne, że możesz. A myślisz, że jak Cuno wziął pod but tych wszystkich portowych gostków? Wystarczy pofrunąć, świnio”.

„Wiem. Skakałem tam”.

„Taa, Cuno widział, jak prawie ci się udało... To było żałosne”.

„Prawie wylądowałeś na swojej tłustej dupie!”

Mylą się. Skok został wykonany perfekcyjnie.

„Próbowałem to zrobić. Nie poszło za dobrze”.

„Cuno wie. Cuno i C. widzieli, jak się zesrałeś. Nic się nie stało, świnio. Nie każdy jest w stanie zmierzyć się ze strachem jak Cuno”.

A więc tylko tyle potrzeba! Nie bądź mięczakiem, po prostu skacz!

„Muszę skakać, żeby się tam dostać? W moim wieku? W moim stanie?”

„Nie każdy może latać tak jak Cuno. Jesteś stary, nigdy ci się nie uda” – Cuno krzyżuje ręce na piersi. „Łosie szczyny narobiły ci stracha w głowie”.

„Łosie szczyny” to zapewne alkohol.

„I tyle? Łatwizna”.

„Nie dla ciebie, świnio! Cuno już nie może się doczekać na to, jak cię strach obleci i zesrasz się w gacie”.

„Cuno nie może się doczekać, aż się zesrasz w gacie!”

„Czemu tam jest ta świńska głowa?”

„O, to?” – pyta, wyciągając trochę brudu zza paznokcia. „Cuno dekapituje świnie. To po prostu taśma demo Cuno”.

„Taśma demo? Jak u jakiegoś muzyka?”

„Taa, Cuno występuje w radiowych audycjach z zabijaniem. Rozwala świnie. Na żywo. Użyna im łby” – złowieszczo wskazuje na szopę. „Cuno jest zabójcą glin”.

I jest gdzieś na świecie ktoś, kto sobie do tego trzepie, tak, jak mówił Noik. Słuchając tych morderczych audycji.

„Fajowy świński łeb. Podobał mi się. Też jeden mam, o ten”. (Wskaż swoją głowę). „Gówniany jest”.

„Co?”

„Ee...” – wygląda na zdezorientowanego. „Co to ma być... Pieprzysz sam na siebie? To jest mocno pojebane. Cuno w to nie wchodzi”.

„Pierdolnij się w łeb, może ci przejdzie. Co to ma być?”

Dobrze rozegrane. Tego nikt się nie spodziewał.

Mowy nie ma, nie będę tego mówił...

„Za brutalne dla ciebie, co? Cuno ci język ukradł?”

(Szepnij). „Tak, chyba mi odbija, Cuno”.

„Ee...” – patrzy ci w oczy. „Dlaczego pierdolisz na siebie przy Cuno? Gadaj o królestwie albo spierdalaj”.

„Nie. Chcę po prostu wrócić do szopy”.

„No pewnie, że chcesz tam wrócić. Wszyscy chcą tam wrócić”.

„Próbowałeś wysłać mi jakąś wiadomość?”