„Dzień dobry, towarzyszu! Taaaak!” – woła, wymachując ręką. „Mocniejszy hardkor!” – jego…

„Tak, jestem wielkim fanem Eycka”.

„O rany!”

Wychudzony upiór przygląda się ci z niedowierzaniem.

„Ja też! JA TEŻ!” – woła i zaczyna potrząsać głową, aby podkreślić swoje słowa.

„Och!” – Andre niemal wywraca się do tyłu uderzony nagłym olśnieniem. „Więc to dlatego nazywają cię Jajkogłowcem...”

„Eyckowiec jest mega! Z Eyckowca w Jajkogłowca! Chłopiec staje się mężczyzną!”

„Wspominała o nim twoja przyjaciółka Acele”.

„Świetnie, świetnie”.

„TaaaaaaGH!”

„T i A, i A, i A, i A, i A, i G, i H i wykrzyknik...”

„TaaaaaGH!”

Zgubił jedno „A”!

„Zgubiłeś jedno »A«. Moje miało ich sześć, więc ty też musisz krzyknąć z sześcioma”.

„Jestem hardym rymów składaczem, ścieżek układaczem, mikrofonu zaganiaczem, szóstek sprawdzaczem! Jestem prawem!”

„Zgubiłeś jedno »A«, ale to nie szkodzi. Jestem pobłażliwym policjantem”.

„Miło być ważnym, ale ważniej być miłym!”

A może nie gottwaldzko, a oranjesko? Chce zapewne oddać hołd Oranje, skąd, sądząc po imieniu, pochodzi Arno van Eyck. Czyżbyś właśnie słuchał jego dzieła?

„Taaaak!”

„Lakierski materialski!”

„Możesz mówić tak i inne przypadkowe rzeczy przez cały dzień, ale ten numer nadal nie brzmi jak dla mnie aż tak hardkorowo”.

„Od narodzin nawijam wokale”.

„Liczbą tekstów łamię prawo stale!”

Nadal nic nie mów.

„HARDKOR DO POTĘGI MEGA!”

Nic nie mów.

„WEWNĘTRZNA SPÓJNOŚĆ!”

„Tak się zastanawiałem: czy wiesz może, kto zabił najemnika wiszącego na tyłach hostelu Whirling-in-Rags?”

„Dzień dobry, o tak! Jeden, dwa, trzy! Yekokataa – miejsce, w którym warto być!”

„Czemu w tej Yekokacie warto być? Co to oznacza?”

„Yekokataa to hardkorowe miejsce!”

Znaczące ziemię zmarszczki skomplikowanego systemu sieci irygacyjnej, ogromne połacie fosforowego błota, podarty, łopoczący na wietrze brezent... Do głowy przychodzi ci też para roztopionych gumowych kaloszy. Ogólnie rzecz biorąc – mocno hardkorowe miejsce.

„Yekokataa” to skrócona forma graadzkiego wyrażenia „Strefa Katastrofy Ekologicznej”, rolniczego megaprojektu na dalekim południu graadzkiej isoli. Zastosowano w nim supernowoczesne metody irygacji i całkowicie nowy rodzaj nawozu.

„Zaczynam podejrzewać, że to nie ma naprawdę żadnego związku ze sprawą”.

„To wiadomość, więc słuchaj, a ujrzysz w mig. To nie iluzja – duch jest tym, co czujesz ty!”

Nadal nic nie mów.

„TYLKO HARDKOR! TYLKO TAK! TAAAK!”

Nic nie mów.

Marszczy brwi, a jego głowa odwzorowuje wysublimowany, niewidzialny ruch muzyki w bardzo realnym powietrzu dusznego namiotu...

„HAAAAAARDKOR!!! AAAAAA!!!” – wydaje z siebie agonalny ryk nakładający się na słabowity, wyraźnie niezbyt hardkorowy bit odgrywany w tle.

„Ale tak serio... to trochę się martwię, że jednak nie”.

„Pytanie brzmi: jak brzmi pytanie?”

„Odpowiedzże na pytanie!”

„Ale nie padło pytanie...”

„To by było dobre, gdybym zadał ci pytanie. Ale nie zadałem. Więc to po prostu idiotyczne”.

„Ale padło pytanie...”

„ALEŻ HARDKOR!”

„Czy aby na pewno?” – zamiera i przekrzywia głowę na bok.

„TAK JEST!”

„Ale czy jest? Tak serio?” – przekrzywia głowę na bok jak sowa.

„PYTANIE BRZMI: JAK BRZMI PYTANIE?”

„Ale tak serio... to trochę się martwię, że jednak nie” – marszczy brwi, po czym znowu zaczyna kiwać głową.

Po plecach przebiega ci dreszcz. Przez chwilę nie jesteś nawet w stanie usłyszeć muzyki.

Na Rue de Saint-Ghislaine, zaraz obok kanału, rośnie głóg.

Nie denerwuj się! Wszystko jest dobrze. Tak naprawdę się nie martwi. Wszystko jest wciąż superhardkorowe! Chce raczej powiedzieć, że mogłoby być jeszcze bardziej!

„Dokładnie to samo sobie myślałem!”

„Jestem mikrofonowym zaganiaczem! Jestem lasek sprawdzaczem! TAAAAK!”

Masz wrażenie, że powinieneś odpowiedzieć czymś skrajnie wręcz idiotycznym i doprowadzić was tym samym do transcendencji. Lecz nie jesteś jeszcze na tym poziomie, więc nie wiesz, co masz mówić.

„Nie wiem, co właściwie powiedzieć...”

„Pod radarem, SKRAJNY LOT!”

„Przed chwilą myślałem dokładnie to samo!”