Jean Vicquemare
Retoryka
Matematyka wzrokowa
Ty
Empatia
Półmroczność
Logika
Judit Minot
Cuno
Esprit de corps
Trant Heidelstam
Czas reakcji
Kim Kitsuragi
Władczość
Elektrochemia
Opanowanie
Przekonywanie
Konceptualizacja
Ciało jako narzędzie
Dramaturgia
Percepcja (wzrok)
Zręczne palce
Koordynacja oko-ręka
Savoir faire
Próg bólu
Wewnętrzne imperium
Encyklopedia„Nic ci to nie mówi, bo głosy w twoim uszkodzonym mózgu to zagłuszają. Trant” – zwraca się do blondyna – „teraz wchodzisz ty. Jak bardzo jest źle?”
„Nic ci to nie mówi, bo głosy w twoim uszkodzonym mózgu to zagłuszają, boski detektywie. Trant” – zwraca się do blondyna – „teraz wchodzisz ty. Jak bardzo jest źle?”
„No więc tak... Nie dostrzegłem drgawek. Mowa nie jest bełkotliwa. Może sterować łodzią. Stoi na własnych nogach, odpowiada składnie. To dobre znaki. Jednak całkowita amnezja wsteczna – epizodyczna oraz semantyczna...”
Co znaczy, że zapomniałeś zarówno kim jesteś, jak i definicje słów takich jak „pieniądze”, „isola”, „szarota” i tak dalej.
„Jak wynika z jego rozmowy z dyspozytorem, kontaktów z nami i – choć nie chcę wyjść na »kapusia«” – robi gest cudzysłowu – „ze mną wcześniej, kiedy Harry najwyraźniej nie wiedział, kim jestem... To wszystko bardzo ciekawe”.
„Tak. Ciekawe. Mam swoje spostrzeżenia, ale najpierw chciałbym posłuchać jeszcze Harry'ego” – odwraca się do ciebie. „Co twoim zdaniem cię spotkało? Pod względem neurologicznym. Psychologicznym. I – bo czemu nie – socjoekonomicznym?”
„Jestem wysoce eksperymentalnym detektywem. To była metoda, którą zastosowałem, żeby rozwiązać tę sprawę”.
„On rzeczywiście przedstawił mi tę teorię. Wtedy trudno mi było w nią uwierzyć, ale sprawiał wrażenie pewnego siebie. I widziałem go przy pracy. Jego metody są... niekonwencjonalne”.
„Z całym szacunkiem, poruczniku, zasraniec pana urobił. Zdarza się. Co natomiast się nie zdarza, to gliniarz wymazujący sobie pamięć w celu rozwiązania sprawy”.
„Powiem więcej: w ogóle nie jest możliwe wymazanie sobie pamięci. Nawet taką ilością Potężnego Pilsnera na godzinę, jaką w siebie wlewa. Zwyczajnie kłamie. Albo jest wariatem. Albo jedno i drugie”.
„Detektywie Vicquemare... Nie twierdzę, że on jest Synem Lunga. Ale kłamstwo? Chodzi o to, że... zdarzało mu się już tracić przytomność...”
„Tak, kilka razy. Po poważniejszych... popijawach” – wyjaśnia, po czym milknie na chwilę, aby przypomnieć sobie szczegóły. „Raz po sprawie dwóch pijaków... Innym razem, gdy przyglądaliśmy się muralowi”.
Dwie sprawy... z twojego notatnika. „Sprawa nie do rozwiązania” i „Mural Nowego Świata”. Te były niedawne.
„Ciekawe. Najpierw więc zanurzył tylko stopy. Przygotowywał się. To wtedy zrodził się ten pomysł, tak. Próby. A potem użył alkoholu, żeby tam dotrzeć, że tak to ujmę...”
„Moja hipoteza jest taka: A co, jeśli to zupełnie normalna reakcja na świat, w którym żyjemy? Co, jeśli to nie jest żadna anomalia ani wymagający wyjaśnienia defekt? Wystarczy spojrzeć na bodźce sensoryczne...” – zwraca gestem uwagę na wasze otoczenie.
„Przyjrzeć się ruinom, neonom, posłuchać radia, chłonąć tę mnogość. Ludzi. Żyć tutaj przez czterdzieści lat... Milicjant jest jak magnetyczny czytnik, w którym umieszczono taśmę świata – że tak sięgnę po znaną metaforę. Harry odczytuje ją bez przerwy. To odczyt totalny”.
„Połączony z wolnym rynkiem...” – kiwa z przekonaniem głową. „Musiał to wreszcie przerwać”.
„Dobrze, Trant, dziękujemy. To... kompletnie pozbawione sensu. Faktycznie lewak z ciebie. Jest zdolny do pracy w jednostce czy nie jest? Można go uznać za kretyna? To chcę wiedzieć”.
„Nie jest kretynem. I jest zdolny do pracy, jeśli nie w dotychczasowej roli zwierzchnika, to jako zwykły detektyw”.
„Na razie?” – spogląda na ciebie, a potem na Tranta. „Źle sformułowałem pytanie. Powinno brzmieć: Jest w stanie się ubrać i skorzystać z nocnika czy trzeba mu przyznać rentę inwalidzką?”
Mogą sobie zachować tę rentę, dasz sobie radę. Na luzie jesteś się w stanie ubrać.
„Nie, teraz wyjaśnisz mi to” – wskazuje na wodę. „Coś ty, kurwa, zrobił z naszym powozem motorowym?! Dlaczego jest tam, Harry?”
„Tak. Twój powóz motorowy. Biało-niebieski. Pod wodą. Oblepiony rybami, małżami i innymi, kurwa, glonami”.
Spoglądasz na północny wschód, tam, gdzie, wskazuje, i widzisz, że faktycznie. W oceanie najwyraźniej jest powóz motorowy. Dziwne. Skąd on tam się wziął?
„Ach, jeśli nie twoja wina, to w porządku. Pozwoliłeś tylko komuś ukraść nasz milicyjny pojazd wart 45 000 reáli i wjechać nim do oceanu, po czym najzwyczajniej w świecie go tam zostawiłeś”.
„Zaznaczę jeszcze, że bardzo nas cisnąłeś, żeby go dostać. »Będzie spoko, Jean, z takim wózkiem wszędzie błyskawicznie dotrzemy...« Mnie nie przeszkadzało bycie konnym gliniarzem. Mam nadzieję, że tobie nie przeszkadza rower”.
„Nie odpowiadaj” – wypuszcza głośno powietrze, uspokajając oddech. „Odznaka, Harry. Pokaż mi swoją odznakę”.
Twoje pragnące spiesznie pokazać odznakę palce nie są w stanie utrzymać gładkiego plastiku i wymyka ci się on z ręki.
„Ma ją. To jego odznaka. Mogę to potwierdzić”.
„A twoja broń?” – mężczyzna gapi się na ciebie wciąż nieusatysfakcjonowany samym faktem znalezienia odznaki.
Jak gdyby posiadanie i odznaki, i broni było jakimś stanem naturalnym, a nie osiągnięciem.
No i znowu się zaczyna? „Zgubiona broń, zgubiona broń”. Próbują cię terroryzować!
„Zgubiłeś swoją jebaną broń?!” – rozgląda się. „Wiedziałem. Wiedziałem, że ją zgubił. Nie mówiłem wam? Mówiłem, że spluwę też stracił”.
„Tak, tragedia to właściwe słowo”. Odwraca się do ciebie: „Zgubiłeś swoją broń służbową, kiedy byłeś zalany. A potem nie mogłeś jej znaleźć, bo nadal byłeś zalany?! I teraz też jesteś, co?”
„Przede wszystkim nie powinieneś był jej gubić. Niezgubiona to naturalny stan twojej broni, ty pijany menelu”.