„Patrzcie tylko, co przyniosły fale” – mężczyzna odzywa się opanowanym tonem. Nagle wyraz…

„I udało się, co? Jesteś teraz uchlany, nie? Ty jebany menelu, czuję to aż stąd!”

„Zgubiona broń, zgubiona broń! Nie dam się dłużej terroryzować tym pieprzeniem o zgubionej spluwie”.

„Jesteś pijany, co? Zgubiłeś broń i jesteś pijany! Jesteś pijanym menelem bez spluwy! Czuję przecież!”

„Możliwe, że ją sprzedałem... W każdym razie już jej nie mam”.

„No, sprawdziłem w miejscowym lombardzie. Opchnąłeś tam swojego villiersa, żeby mieć kasę na wódę!”

„Mam swoją broń tutaj!” (Pokaż mu Villiersa kal. 9 mm).

„Pracuję nad tym 24/7. Szukam swojej broni nawet w tej chwili”.

„Tyle że nie szukasz, bo jesteś nachlany. Zgubiłeś broń i jesteś pijany. Jesteś pijanym menelem bez spluwy! Czuję przecież”.

„Broń? Odznaka? Wóz? To wszystko rzeczy. Rzeczy nie są istotne. Ale ludzie tak”.

„Znalazłem swoją broń, ale uświadomiłem sobie, że jej nie potrzebuję, więc ją zostawiłem”.

„Teraz też jesteś uchlany? Jesteś, co, ty jebany menelu? Czuję, jak od ciebie jedzie!”

„Zamieniłem swoją broń na karabin”. (Pokaż karabin Triangong kal. 4,46 mm).

„Zamieniłeś? Nie obchodzi mnie twoja obsesja na punkcie broni, Harry. Interesuje mnie tylko twoja broń służbowa, którą zgubiłeś”.

„To Triangong 4,46! Użyto go, aby zabić człowieka z odległości niemal kilometra”.

„Nie obchodzi mnie to. Gdzie jest broń, którą MOR dał ci do zabijania ludzi? Gdzie jest ta konkretna?”

„Tak, nie mam jej. Nie mam swojej służbowej broni”.

„Wiedziałem! Mówiłem, że jej nie ma”.

„To nie jest powód do radości. To... tragedia”.

„O tak, tragedia to właściwe słowo”. Odwraca się do ciebie: „Jesteś pijany jak menel, Harry. Proszę cię, odłóż ten ukradziony karabin, zanim kogoś zabijesz”.

„No dobra, ją też mam”. (Pokaż mu swoją nudziarską broń z przydziału).

„Tak, nie mam jej. Nie mam swojej służbowej broni”. (Skłam).

„Mam teraz nową broń”. (Pokaż mu pistolet Ruby).

„Nie obchodzi mnie, czy masz nową broń. Obchodzi mnie tylko twoja stara broń. Przydziałowa. Zgubiłeś ją, prawda?”

„To doskonała broń. Może nie jest jakaś wypasiona, ale jednak!”

„Nie obchodzi mnie to. Gdzie jest broń, którą MOR dał ci do zabijania ludzi? Gdzie jest ta konkretna?”

„Tak, tak, ją też mam”. (Pokaż mu swoją nudziarską broń z przydziału).

„Nie mam jej. Nie mam swojej służbowej broni”.

„Wiedziałem. Mówiłem wam, że jej nie ma”.

„To nie jest powód do radości. To... tragedia”.

„Tak, tragedia to właściwe słowo”. Odwraca się do ciebie: „Jesteś pijany jak dupek, Harry. Odłóż tę ukradzioną broń, zanim kogoś zabijesz”.

Broń? Tak, nie masz jej. Ale możesz zdołać się z tego wykręcić filozofią?

Złap ją!

Dziś mi się nie wymkniesz, odznako.

Ten cały dramatyzm jest zupełnie zbędny. Mam odznakę i wszystko jest dobrze.

„A broń?” – pyta, patrząc obojętnie na kawałek plastiku w twojej dłoni.

„Proszę bardzo, moja odznaka!”

Złapałem tę odznakę?

Złapałeś, tak jest! Pokazujesz im ją w zwycięskim geście. Widzą twoją odznakę.

Przez moment żonglujesz niezdarnie odznaką, po czym ląduje ona na ziemi jakieś dwa metry od ciebie.

Auć. Próbując złapać to cholerstwo, nadwerężyłeś sobie łokieć... Niech to szlag.

„Znalazł ją!” – funkcjonariuszka patrolowa podnosi odznakę i oddaje ci ją – śliską i zimną. „Znalazł ją, Jean. To jego odznaka!”

„A twoja broń?” – mężczyzna gapi się na ciebie wciąż nieusatysfakcjonowany.

Mruży oczy podejrzliwie.

Próbuje się upewnić, że to nie niebieski papierek po cukierku albo przypadkowy kawałek plastiku.

„Dobrze” – kiwa wreszcie głową, wciąż jednak nieusatysfakcjonowany. „A twoja broń?”

„Zaraz. Moją odznakę?”

„Takie coś, co dowodzi, że jesteś funkcjonariuszem”.

„Zgubiłem ją. I jeszcze nie znalazłem”.

„Nie ma jej...” Wskazuje na morze: „Mam pomysł. Może poszukasz w jebanym powozie motorowym, którym wjechałeś do morza? Może tam poszukaj!”

„A w chuj z tym. Sam ją znajdę. Powiedz mi tylko, że masz swoją broń” – znów musi się uspokajać. Otrzepuje swoją czarną marynarkę, choć jest zupełnie czysta.

„Zgubiłem ją. I jeszcze nie znalazłem”. (Skłam).

„Mam zamiast niej ten futurystyczny pancerz”. (Wskaż siebie).

„Nie jesteśmy pancerglinami, z blachy mamy tylko odznaki! Ludzie nie rozpoznają nas po pancerzu, a po odznakach. Więc gdzie jest, kurwa, twoja?”

„Myślałem, że zabójca ukrywa się pod wodą. Nie ukrywał się”.

„Ha, ha, ha, ho, ho, ho” – łapie się za brzuch w napadzie pozbawionego radości śmiechu. „Podwodny zabójca. Ubaw po pachy, Harry. Dzięki, że przez ciebie mam przejebane”.

„Dziękuję za zniszczenie milicyjnej własności wartej 45 000 reáli, którą to stratę pokryję z mojej wypłaty. Wiesz o tym, nie? Wylecisz z roboty. A ja będę to spłacał, aż nie zdechnę...”

„Ale to nieważne” – wypuszcza głośno powietrze, uspokajając oddech. „Odznaka, Harry. Pokaż mi swoją odznakę”.

„Ukradł go Jacob Irw”.

„Jacob Irw?”

„Ten sławny kierowca z TipTop Tournée”.