„Występ performatywny zakończony. Świetnie. W czym więc mogę pomóc?”

„Nie wydaje mi się, żeby to był udar”.

„Jeśli ma pan wątpliwości w kwestii dopływu krwi do pańskiego mózgu... jest to poważna sprawa”.

„Proszę się nie przejmować. Nic mu nie będzie. To wszystko ma związek z jego nietypowym problemem natury medycznej” – otwiera swój notatnik. „Proszę kontynuować. On ma do pani pytania”.

„Proszę się nie przejmować. Nic mu nie będzie. To wszystko wynika z jego nietypowej przypadłości medycznej” – otwiera swój notatnik. „Proszę kontynuować. On ma do pani pytania”.

Bez obaw. Jak umrzesz, będzie lepiej.

„Jebać... Wracajmy do pracy”.

Potakuje bez słowa. „Może pan liczyć na moją pełną współpracę”.

„Skontaktowałem się z lazaretem mojego komisariatu i kazali mi tam »mniej pić«”.

„Ograniczenie picia to doskonały początek!” – kiwa głową dopingująco, ale nieprotekcjonalnie. „Proszę, może pan liczyć na moją pełną współpracę”.

„Nikt nie żyje wiecznie, dziecinko”.

„Ależ z pana twardziel” – prezentuje skrzywiony uśmiech. „Może pan liczyć na moją pełną współpracę, panie twardziel, i na współpracę Grupy Wild Pines”.

„Udar tłumaczyłby częściowo te problemy z pamięcią”.

„Hm? Co ma pani na myśli?”

„Stał pan tam całą wieczność! I chyba miał pan trudności ze sformułowaniem jakiegokolwiek zdania”.

„Moja matka miała udar. Objawy były nieco podobne, ale jednak nie całkiem takie jak pańskie”.

„W zasadzie to mogłem doznać udaru. Pewności nie mam”.

„Ojej, to naprawdę poważna sprawa. Jeśli pana zdrowiu coś zagraża, zawsze możemy przełożyć tę rozmowę na później”.

„Jakiego incydentu? Nic takiego nie pamiętam”.

„Oczywiście” – kłania się nieznacznie. „Może pan liczyć na pełną współpracę moją i Grupy Wild Pines”.

„Nie ma problemu, nawiążmy ponownie zwykłe, zawodowe stosunki”.

„Oczywiście. Może pan liczyć na pełną współpracę moją i Grupy Wild Pines”.

„Kogo ja widzę” – wychyla swój srebrzysty kubek termiczny. „Czym mogę służyć?”

„Już z powrotem, dobrze” – przygląda się pofalowanej powierzchni wody. „Czym mogę służyć? Mam nadzieję, że nie parasolką. Sama jej nie potrzebuję, jak widać...” – prezentuje swój mokry płaszcz przeciwdeszczowy.

Wokół ciebie spadają na ziemię krople deszczu. Na drewniane deski, na których stoi, i na wodę wokół was...

„Nie będzie potrzebna. Proszę mi coś powiedzieć”.

„Oczywiście”.

„Ja też nie”. (Poklep swój równie mokry płaszcz).

„Bardzo praktyczna rzecz” – kiwa głową z uznaniem. „Dobry wybór. Domyślam się jednak, że ma pan do mnie pytania. Nie ma to jak dobra rozmowa, gdy chce się przeczekać deszczowy dzień, czyż nie?”

„Przydałby mi się taki płaszcz. Ten deszcz jest lodowaty”.

„Niestety, tego oddać nie mogę. Jest hydrofobowy, odpycha wodę w sposób niemal magiczny. Moja firma produkuje takie dla pracowników platform wiertniczych. Są nadzwyczaj solidne”.

Poklepuje ponownie okrywający ją materiał. „Mogę natomiast odpowiedzieć na pańskie pytania. Nie ma to jak dobra rozmowa, gdy chce się przeczekać deszczowy dzień”.

„Kogo ja widzę” – wychyla swój srebrzysty kubek termiczny. „Czym mogę służyć o tak późnej porze?”

„Proszę odpowiedzieć mi na pytanie”.

„Oczywiście. Po to tu jestem”.

„Jest noc. Sypia pani czasem?”

„Szczerze mówiąc, nigdy” – upija kolejny łyk.

(Lepiej nie drążyć). „To dobrze. Może mi pani odpowiedzieć na kilka pytań”.

„Dlaczego?”

„Ja również mam zespół dolegliwości, całkiem powszechny. Nazywa się to starość”.

Nie miała też aby innego problemu zdrowotnego?

„Starość, co? Też to chyba mam”.

„Proszę się nie przejmować. To uleczalne. Za pomocą pytań. Proszę pytać, a noc szybciej zleci”.

„Wcale nie. Wygląda pani młodo”.

„Dziękuję. Robię, co mogę, by zachować dobrą prezencję. Proszę, niech pan pyta. Noc szybciej nam zleci”.

„Nie była pani przepromieniowana? Nie powoduje to bezsenności?”

„Bardzo trafne spostrzeżenie. To prawda, cierpię też na zespół saudecki w wyniku nadmiernego kontaktu z szarotą. Sprawia on, że nocą czuwam, jak sowa”.

„Prawie wcale nie sypiam... A jeśli już, to przez godzinę, góra cztery” – powstrzymuje ziewnięcie. „Śmiało, proszę zadawać mi pytania. To jedyne lekarstwo”.

Jej uśmiech jest pełen goryczy. Nie ma na to lekarstwa.

„To problem natury zdrowotnej. Mówią na to... starość”.

Przyciągająca uwagę kobieta opiera się o nadbudówkę łodzi żaglowej, witając cię uśmiechem, gdy się zbliżasz. Jej zielony płaszcz błyszczy od kropli, a wokół szyi owiniętą ma jedwabną apaszkę.

„Dzień dobry, panowie funkcjonariusze, jestem Joyce” – wyciąga dłoń w geście powitania.

„Joyce L. Messier. Reprezentuję zarząd Wild Pines – właścicieli portu. Panowie pewnie z MOR-u...” – podchodzi i wyciąga rękę ponad barierką.

Nie ściskaj jej dłoni.

„Obawiam się, że mój partner nie podaje dłoni na powitanie. Proszę nie brać tego do siebie”.

„Nic nie szkodzi” – łączą dłonie w krótkim uścisku. „Tak czy inaczej, dobrze, że panowie tu są”.

„Wysłano mnie do rozwiązania problemu strajku, a nie linczu. W tym zakresie chętnie pomogę milicji na każdy możliwy sposób”.

„Miło to słyszeć” – otwiera swój notatnik. „Tę rozmowę przeprowadzi mój kolega. Powinna pani wiedzieć, że dochodzi właśnie do siebie po nietypowym problemie natury medycznej – bardzo nietypowym – ale zapewniam, że jest nad wyraz kompetentny”.

W jego głosie słychać nutę ironii. Złośliwości wręcz. To taktyka.

Trwało to ułamek chwili, ale... czy porucznik właśnie puścił ci oko?

„Ciekawe, nie powiem” – odwraca się do ciebie niespeszona. „Życzę szybkiego powrotu do zdrowia. Tymczasem może pan liczyć na pełną współpracę z mojej strony. A także ze strony Grupy Wild Pines”.