„Teatralna próba samobójcza – musimy o tym porozmawiać”.

„Teatralna próba samobójcza – musimy o tym porozmawiać”.

„Nie, nie musimy”. [Odejdź].

„O nie, nie. Porozmawiamy o tym. Udało mi się zrekontekstualizować to jako ponury żart” – odpowiada, po czym milknie w zamyśleniu. „Następnym razem to może nie zadziałać”.

„Rozumiem, że czasem wykorzystujesz ekstremalne techniki przesłuchań, ale musisz zrozumieć, że to było zbyt ekstremalne”.

„Funkcjonariusze MOR-u nie mogą biegać po okolicy z bronią w ustach. Nie możemy sobie pozwolić na taki wizerunek. Niewiele instytucji może sobie na to pozwolić”.

„To się jeszcze powtórzy. Zrobię to jeszcze raz. Zrobię to niedługo”.

„Nie” – zdejmuje okulary i czyści je. „To się nie powtórzy. Nie włożysz broni w swoje usta, gdy będziemy przesłuchiwać ludzi. To się już nigdy nie powtórzy”.

Wkłada ponownie okulary i powtarza: „Nigdy. A teraz ruszajmy”.

To była twoja szansa na przeprosiny, ale ją odrzuciłeś. Zamiast tego udawałeś twardziela, samobójczego boiadeira, i teraz Kim cię nie lubi.

„Chciałem doświadczyć Zmroku, nim jeszcze nadszedł. Rozpad atomów wezwał mnie do siebie”.

„»Zmroku«?” – zdejmuje okulary i czyści je. „Właśnie czegoś takiego musimy unikać. Nie podałbym lepszego przykładu. Coś takiego wymagałoby potężnej rekontekstualizacji”.

Wkłada ponownie okulary. „Ruszajmy. I trzymajmy swoją broń z dala od ust. I nie rozmawiajmy już o żadnym »Zmroku« ani tego typu rzeczach”.

„Kierowałem się przeczuciem. Tym razem się myliło”.

„Tak. To był bardzo, bardzo, bardzo duży błąd” – kiwa głową, zgadzając się z tobą. „Cieszę się, że też tak to widzisz. Ruszajmy”.

„Ale w takim razie czemu mnie zostawiła?”

„Łooo...” – zdejmuje okulary, sięga po kawałek materiału, aby je wyczyścić, ale po chwili rezygnuje i znowu je nakłada.

Domyśla się, kim jest ona. Wielu policjantów ma ją lub jego, którzy ich zostawili. Ale nie wie po prostu, co powiedzieć.

Nie przychodzą mu do głowy właściwe słowa. Stara się, lecz na próżno.

„Nie wiem, dlaczego od ciebie odeszła. Ruszajmy”.

„Zrozumiałem. Na 100%. To się nie powtórzy”.

„Dobrze. Cieszę się, że o tym porozmawialiśmy” – kiwa głową. „Prowadź”.

„Przepraszam, że postawiłem cię w tym położeniu”.

„Nie musisz za nic przepraszać – po prostu trzymaj broń z dala od swoich ust, a wszystko będzie w porządku” – kiwa głową. „Ruszajmy”.

„Musimy?”

„Musimy. Udało mi się zrekontekstualizować to jako ponury żart” – odpowiada, po czym milknie w zamyśleniu. „Następnym razem to może nie zadziałać”.

„To był krzyk o pomoc”.

„Tak. Cóż, udało mi się zrekontekstualizować to jako ponury żart” – odpowiada, po czym milknie w zamyśleniu. „Następnym razem to może nie zadziałać”.

„Tak. Ja też chcę o tym porozmawiać”.

„Tak. Cóż, udało mi się zrekontekstualizować to jako ponury żart” – odpowiada, po czym milknie w zamyśleniu. „Następnym razem to może nie zadziałać”.