„Byłbym ci wdzięczny, gdybyś nie doprowadzał do sytuacji, w których jestem zmuszony…

„Nie chciałem cię urazić. To nie moja sprawa”.

„Myślisz, że powinienem?”

Porucznik przygląda się przez chwilę twoim bokobrodom. Na jego twarzy na krótko pojawia się lekki grymas.

„Wybacz, nie jestem w tych sprawach ekspertem...”

„Nie, wszystko dobrze”.

„W porządku...”

„Tak jak podejrzewałem. Nie jesteś porucznikiem, a... mechanikiem!”

„Lubię czasem przesiadywać w garażu, ale to nie oznacza, że jestem mechanikiem”.

„To tak, jak z częstym zaglądaniem do sklepu monopolowego – nie stałeś się przez to mistrzem destylacji”.

„To było poniżej pasa”.

„Przepraszam, detektywie. Nie mogłem się oprzeć”.

„Czy chcesz omówić ze mną coś jeszcze?”

„Ej! Ostatnio jest ze mną lepiej”.

„Masz rację, detektywie. Przepraszam”.

„Jeszcze”.

„Racja. Możesz nim zostać lada dzień”.

Pachnie jak... mężczyzna? Zupełnie normalny mężczyzna?

Zaraz, zaraz. Coś tam jest. Coś, od czego twoje receptory GABA dostają gorączki.

Woda po goleniu porucznika. Pospolita marka z drogerii. Silne nuty jodłowych igieł.

Dziwne. Nie wyczuwasz od porucznika żadnych silnych ideologicznych aromatów.

„Zdaje się, że mamy do pogadania z tymi tak zwanymi Chłopakami Hardiego” – zaczyna mówić ściszonym głosem. „Połowa ich rozumowania właśnie straciła sens”.

„Dobrze się spisałeś” – mówi porucznik, gdy tylko opuszczasz mieszkanie. Na balkonie panuje chłód i cisza. Rozciąga się z niego wspaniały widok na dzielnicę.

„Ciemno” – stwierdza fakt porucznik.

„Co to było, oficerze?”

„Gdy powiedziałeś wcześniej, że rasizm może ci podpasować... Mówiłeś szczerze, czy po prostu próbowałeś zdobyć jego zaufanie?”

„Nie idzie nam tak, jak na to liczyłem, detektywie” – stwierdza porucznik ściszonym głosem.

„Może zakończymy już dzisiejsze działania? Noce wciąż są paskudnie zimne o tej porze roku”.

„Od jakiegoś już czasu chciałem z tobą pomówić o twoim poczuciu stylu”.

„To może być miejsce, dzięki któremu poprawisz swoją... sytuację finansową”.

„W porządku, skończyliśmy tu. Zróbmy szybką odprawę i omówmy to, co udało nam się ustalić, aby nie robić tego przy przedstawicielach firmy”.

„Co ci się stało?” – pyta porucznik, pochylając się w twoim kierunku i omiatając wzrokiem twoją zastygłą twarz.

„Słuchaj... Jeśli chodzi o tę rozmowę...”

„Dzień dobry” – porucznik wita cię szybkim skinieniem.

„Jeśli chodzi o zawiadomienie o zgonie...” – mówi porucznik, gdy tylko opuszczasz mieszkanie.

„Jakieś hipotezy związane z tym, co się tu wydarzyło?” – pyta porucznik, wpatrując się w tablicę reklamową.

„Ekhm...” – porucznik odwrócił wzrok podczas ostatniej fazy twojego napadu płaczu, a teraz chce z tobą porozmawiać.

„Co to miało być, do diaska?!” – pyta porucznik, zgrzytając zębami.

„Pomarańczowa czapka patrolowa. Nic innego nie przychodzi mi do głowy”.

„Pomarańczowej czapki patrolowej. Potrzebujesz”.